Ανώνυμο - ή Ωδή στην ασφάλεια

Ασφάλεια - ή Ωδή στην απόδραση


Τι όμορφα που είναι τα πλοία. Τα μεγάλα πλοία που κάνουν πολύωρα ταξίδια και κουβαλούν στα σπλάχνα τους πολλούς ανθρώπους. Που ανοίγονται στις μεγάλες θάλασσες με αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό τους. Τα κύματα, αυτά τα πλοία δεν μπορούν να τα βλάψουν. Σκάνε απλά πάνω στο μεταλλικό και κρύο σώμα τους με όλη την δύναμη που τους απομένει και τελειώνει εκεί η ζωή τους. Γιατί αυτά τα πλοία δεν μπορεί να τα βλάψει τίποτα, ούτε οι μεγάλες και άγριες φουρτούνες μπορούν. Τα κάνουν ίσως να κλυδωνίσουν για λίγο, αλλά μέχρι εκεί. Ποτέ δεν τα καταπίνουν τα βάθη, ποτέ δεν τα αναποδογυρίζουν οι άνεμοι. Και οι άνθρωποι εκεί μέσα νιώθουν ασφαλείς. Το πλοίο δεν θα τους βλάψει, ούτε η θάλασσα, ούτε ο ουρανός. Κι όταν νυχτώνει γνωρίζουν το σκοτάδι. Σκοτάδι τέτοιο που δεν έχουν ξαναδεί τα μάτια τους. Το σκοτάδι του πλοίου που ταξιδεύει μόνο μέσα σε έναν καταιγισμό από κύματα, ανέμους και φουρτούνες. Γιατί αυτό τίποτα δεν μπορεί να το βλάψει. Είναι δυνατό.

Ηγουμενίτσα-Ακνόνα. 


Ασφάλεια - ή Ωδή στην απομόνωση

Κάθομαι πίσω από μία κλειστή πόρτα. Μόνη. Ακούω την βουή. Η πόρτα ανοίγει. Η πόρτα κλείνει. Κάποιος καλεί το ασανσέρ. Τα ακούω αλλά τίποτα δεν με επηρεάζει. Γιατί είναι έξω από μένα. Έξω από την δική μου πόρτα. Γιατί αυτοί, είναι κάποιοι άλλοι. Ξένοι. Που δεν έχω δει ποτέ την μορφή τους. Πίσω από την δική μου πόρτα είμαι μόνο εγώ.Και με προστατεύει. Γυρνάω το κλειδί. Κρακ-κρακ-κρακ-κρακ. Τέσσερις φορές. Και κλείνω τον σύρτη. Και τώρα κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει. Είμαι ασφαλής.


16-11-10, Θεσσαλονίκη.


Ασφάλεια - ή Ωδή στο φθινόπωρο

Θα ήθελα να είμαι ένα ξερό, κίτρινο φύλλο που πέφτει από ένα ψηλό, γέρικο δέντρο. Να με παρασύρει ο άνεμος και να κάνω ένα μικρό ταξίδι. Το μεγαλύτερο της ζωής μου. Πριν πέσω στο χώμα και σταματήσει εκεί η σύντομη ύπαρξή μου. Ο αέρας φυσάει και με τραντάζει και με κουνάει βίαια. Όπου να 'ναι θα πέσω γιατί είναι πλέον φθινόπωρο. Θέλω απλά πριν ακουμπήσω το κρύο χώμα, να με παρασύρει ο άνεμος και να κάνω ένα μικρό ταξίδι. Το μεγαλύτερο της ζωής μου...

Φθινόπωρο 2010.

Αγαπώ

Λοιπόν, άντε κι εγώ με την σειρά μου να μοιραστώ μαζί σας, κάποια από τα πράγματα που αγαπώ. Με προσκάλεσε ο Elrond, και μιας που είναι και γατομπαμπάς και γατοσωτήρας δεν θα πω όχι. Προσπαθώ να σκεφτώ με τι να αρχίσω αλλά πραγματικά είναι τόσο δύσκολο να χωρέσεις τόσα πράγματα σε μία ανάρτηση. Θα αποφύγω λοιπόν να αναφερθώ σε αυτονόητα πράγματα, του τύπου "αγαπώ την οικογένεια μου" ή "αγαπώ τους φίλους μου", καθώς όπως προείπα τα θεωρώ αυτονόητα.
Ξεκινάμε λοιπόν με συνοπτικές διαδικασίες...


Αγαπώ τα χαρτιά μου, τα μολύβια μου, τα κάρβουνά μου, τα μελάνια μου και γενικά όλα αυτα που μου δίνουν την δυνατότητα να βγάλω κάτι από μέσα μου, να εκφραστώ, να δώ έστω και σε δυο διαστάσεις αυτό το κάτι που τριγυρνά εκείνη την στιγμή στο μυαλό μου. Αγαπώ αυτά που με κάνουν να νιώθω, δημιουργώντας, σαν ένας μικρός θεός.

Αγαπώ την φωτογραφία. Το κλικ της μηχανής. Την αποτύπωση στιγμών, συναισθημάτων, τοπίων, όπως και τον τρόπο που μια φωτογραφία σου εξάπτει την φαντασία για να την ερμηνεύσεις όπως εσύ νομίζεις. Συγκεκριμένα έχω ψώρα με την φωτογραφία, πως το λένε...

Αγαπώ την μουσική μου που έχει παίξει ένα τεράστιο ρόλο στην διαμόρφωσή μου ως άνθρωπο. Από τις παρτιτούρες του ωδείου, τις αριέτες, τις ροκ μπαλάντες, την βίαιη μέταλ. Το εύρος των συναισθημάτων που σου προκαλεί. Αγαπώ, που μπορώ να βρώ πάντα μια μελωδία, ή ένα στίχο να αντικατροπτίζει την ψυχική μου κατάσταση.

Αγαπώ τα βιβλία. Την μυρωδιά τους. Τα σκληρά εξώφυλλα. Την λογοτεχνία, την ποίηση. Το πώς χάνομαι διαβάζοντας και δημιουργώ ολόκληρους κόσμους στο μυαλό μου, με τον δικό μου μοναδικό τρόπο. Αγαπώ την εξάρτηση μου από τα βιβλία που κρατάει παραπάνω από την μισή ζωή μου.

Αγαπώ τις γάτες! Συγνώμη λάθος. Αγαπώ όλα τα ζώα. Τις γάτες τις λατρεύω! Το τρόπο που σε κοιτάνε, που είναι πάντα αυτές το αφεντικό. Την εξυπνάδα, την ανεξαρτησία τους. Το πως αλλάζουν από την μία στιγμή στην άλλη και από χουρχουριστές μπαλίτσες γίνονται άγρια αιλουροειδή. Τις αγαπώ γιατί ήταν πάντα δίπλα μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Αγαπώ την θέα του δωματίου μου στο πατρικό μου σπίτι. Τα ξέφωτο του δάσους, τα δέντρα που αλλάζουν χρώμα καθώς περνάν οι εποχές. Την κεραία στο βάθος που μικρή ήθελα να νομίζω πως ήταν μέρος κάποιου διαστημοπλοίου ή κάτι περισσότερο τουλάχιστον από μία απλή κεραία κινητής τηλεφωνίας.  Αγαπώ αυτήν την εικόνα γιατί ήταν το πρώτο πράγμα μου έβλεπα κάθε πρωί επί 18 χρόνια.

Αγαπώ την πόλη μου. Όχι απαραίτητα με την έννοια που θα το εννοούσαν άλλοι. Αγαπώ κάποιες συγκεκριμένες γειτονιές της, κάποια πάρκα, κάποια δασάκια. Ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στην άκρη της. Και δεν τα αγαπώ επειδή έχουν κάποια ιδιαίτερη ομορφιά. Απλά, όπως και η φωτογραφία, αν όχι καλύτερα από αυτήν, γυρνάνε το μυαλό μου πίσω στο πρώτο φιλί, στο πρώτο τσιγάρο, στο πρώτο "σ'αγαπώ", στο πρώτο μεθύσι, σε πολλά πρώτα, δεύτερα, τρίτα και ούτω καθεξής.

Αγαπώ τις πρώτες στιγμές του έρωτα. Την συνειδητοποίηση του. Τα πρώτα σκιρτήματα. Τις πεταλούδες στο στομάχι. Την αβεβαιότητα. Το κυνήγι. Τις παγίδες, έτσι ώστε "εντελώς τυχαία" να βρεθείς μπροστά σε ένα άτομο. Αγαπώ που για λίγες έστω μέρες, αυτές τις πρώτες του έρωτα, αγνοώ τα πάντα, ξεφεύγω από τα πάντα, και το μυαλό μου είναι συγκεντρωμένο σε ένα μόνο άτομο από 6.000.000.000 πάνω στον πλανήτη. Πόσο μαγικό είναι αυτό;

Αγαπώ την βροχή. Την μυρωδιά της, τον ήχο της, την αίσθηση της όταν πέφτει πάνω μου. Το ότι μου δημιουργεί αυτή την αίσθηση της εξάγνισης, Αγαπώ τον μουντό καιρό και τα γκρί σύννεφα πριν, την λιακάδα και το ουράνιο τόξο μετά. Είναι σαν να βλέπεις τόσες στιγμές της ζωής σου να περιγράφονται με χρώματα, ήχους και μυρωδιές μπροστά σου.

And last but not least:

Αγαπώ τα ταξίδια. Αυτά μου ήδη έκανα και αυτά που θα κάνω (και θα είναι πολλά!). Αγαπώ να μπαίνω σε ένα αεροπλάνο, πλοίο, αυτοκίνητο και να φεύγω μακριά έστω και για λίγο. Αγαπώ τις διαφορετικές εικόνες, τους διαφορετικούς ανθρώπους. Τα αγαπώ, γιατί τα όσα μπορεί να μου διδάξει ένα ταξίδι, θα χρειαστώ χρόνια να τα μάθω από το σπίτι μου.


Δεν θα προσκαλλέσω κάποιον συγκεκριμένα, όσοι πιστοί προσέλθετε!

υποκρισίες

Ας υποκριθώ την αισιόδοξη απόψε. Υποκριθώ. Γιατί αν είναι όντως όλα θέμα επιλογών, θα επιλέξω να ξεφύγω από την μίζερη μου φύση έστω για λίγο. Και ποιός ξέρει, μπορεί και να συνηθίσω και κάποια στιγμή να πάψω να υποκρίνομαι και το ποτήρι να είναι μισογεμάτο. (χλωμό!) 
Καινούργιο εξάμηνο (με το καλό), πίσω στην Θεσσαλονίκη (ομορφιάααα μου), αστική κατοικία πρώτο εργαστήριο. Φθινόπωρο με πορτοκαλί φύλλα και βροχή και ψύχρα. Μακρυμάνικα και ζακέτες. Καιρός για καινούργιες γνωριμίες, ανθρώπους, σχέσεις, όνειρα. Μπας και μπoύμε σε ένα πρόγραμμα. Μήπως και ξεκολλήσει το μυαλό μου από το επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο οποίο έχει κολλήσει μήνες τώρα.
Και αφού μας μπήκε που μας μπήκε το εξάμηνο ανάποδα (πόση γκαντεμιά κουβαλάω τέλος πάντων;) ας θέσω κανά δυο στόχους-υποσχέσεις έτσι δημόσια, μήπως και τα τηρήσω!
i) θα ξυπνάω πρίν τις 10 και θα κοιμάμαι πρίν τις 2. (...μπορεί και ναι)
ii) δεν θα γράψω πάλι την σχολή και θα μεταμορφωθώ σε επιμελή φοιτήτρια αρχιτεκτονικής. (μάααλιστα)
iii) δεν θα μιζεριάζω για τα πάντα και δεν θα στεναχωριέμαι που είμαι officially μόνη μου. (...νννναι)
iv) θα κόψω τον tiersen γιατί με χαλάει. (ναι καλά)
...θα έλεγα και v) να κόψω/μειώσω το τσιγάρο αλλά αυτό μας το κόψανε βίαια, τι κακό κι αυτό!
vi) biennale di venezia και canon eos 500D σε 20 μέρες, checked.
vii) i won't look back in anger. i hope so.


Άντε, και καλή τύχη μάγκες!

 

 

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά...

Σε ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Μέσα σε ασυναρτησίες βιβλίων για ιστορία της τέχνης, χάος σημειώσεων και κρίσης άγχους για την επερχόμενη εξεταστική είπα να κάνω ένα διάλειμμα. Πηγαίνοντας προς την κουζίνα, να τσιμπολογήσω τίποτα, συνειδητοποίησα ή μάλλον θυμήθηκα ότι έχουμε πανσέληνο απόψε. Πήρα λοιπόν ένα μπισκότο και βγήκα να χαζέψω το φεγγάρι. Μέσα στην απόλυτη σιωπή, μόνο τριζόνια άκουγα, τα βήματα μου, με τις κάλτσες παρακαλώ, έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο. Κι έτσι όπως παρατηρούσα το δέκατο ένατο αυγουστιάτικο φεγγάρι της ζωής μου... Τσακ. Ένας ήχος. Ένα τρίξιμο. Κάτι κουνιέται... Να 'ναι φάντασμα; Βαμπίρ; Ζόμπι; Κάνω έτσι να δω, η περίεργη, και να, ο παράξενος γείτονας, 2 τα χαράματα, μόνος στο μπαλκόνι του. Καπνίζει...; Η γυναίκα του δεν το ξέρει αυτό. "Γεια σου, ξένε", ήθελα να του πω αλλά κρατήθηκα. Ήθελα να τον ρωτήσω τί άλλο δεν ξέρει η γυναίκα του. Τι τον βασανίζει. Γιατί αυτό το θλιμμένο βλέμμα...; Δεν μίλησα. Αν και ήταν ανεξήγητη η επιθυμία μου να φωνάξω. Να του πω να μου εξομολογηθεί. Όλα. Τα πάντα. Στην φαντασία μου, τον προκαλούσα να μου μιλήσει. Του φώναζα μέσα μου.

"Τι έγινε; Νιώθεις χαμένος ξέρω, σαν να κρέμεσαι από μία κλωστή και δεν έχεις κάτι να κρατηθείς. Καταρρέουν όλα και ότι είχε σημασία, ότι φάνταζε ζήτημα ζωής ή θανάτου, πλέον μοιάζει χαζό. Προσπαθείς να μιλήσεις, να φωνάξεις, να αδειάσεις το μυαλό σου αλλά κανείς δεν ακούει. Κανείς δεν είναι έτοιμος να ακούσει.
Θα ήθελες να φύγεις ξέρω. Να τα παρατήσεις όλα και να εξαφανιστείς αρχίζοντας πάλι από τη αρχή. Να στείλεις τόσα χρόνια στον διάολο σαν να μην είχαν και τόσο μεγάλη σημασία. Είσαι σε αδιέξοδο. Ούτε μπροστά, ούτε πίσω προχωράς. Σε τέλμα, βυθίζεσαι κάθε μέρα σε όλο και πιο βρώμικα, θολά νερά. Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει ούτε ένα χέρι να σε τραβήξει από τον βούρκο. Δεν είναι κανένα χέρι ικάνο να το καταφέρει.
Δεν σ'αρέσει να σκουπίζεις δάκρυα. Να σου λένε τα μισά από αυτά που θες να μάθεις. Να προσπαθείς τόσο καιρό να αποκωδικοποιήσεις βλέμματα και συμπεριφορές χωρίς καν να έχεις την λέξη κλειδί. Είναι θλιβερό που οι άνθρωποι φεύγουν συνέχεια και  στο τέλος πάντα φεύγεις κι εσύ. Σου φαίνεται αποκρουστική αλλά συγχρόνως απελπιστικά ελκυστική η ιδέα ότι η ζωή είναι απλά η αντικατάσταση των ανθρώπων γύρω σου. Κάποτε, όλα αυτά θα ακούγονταν μακρινά στα αυτιά σου και ίσως γελοία. Δεν θα σε αφορούσαν, ξέρω. Θα είχες ελπίδες και όνειρα και έντονες επιθυμίες. Κάτι να σκέφτεσαι όταν ξαπλώνεις το βράδυ στο κρεβάτι σου, πριν σε πάρει ο ύπνος.
Τώρα όμως; Τώρα όλα άλλαξαν, τίποτα δεν είναι σταθερό, σε τίποτα δεν μπορείς  να βασιστείς. Και το μόνο που έχει πλέον νόημα είναι να υποβιβάζεις τον εαυτό σου μέρα με την μέρα. Γιατί ξέρεις τι πρόκειται να ακολουθήσει... Το χεις ζήσει και θα το ξαναζήσεις. Σαν ταινία που βλέπεις για δεύτερη φορά.  Τι όμορφα που θα ήταν όλα αν μπορούσες να ξεφύγεις από αυτή την παγίδα που μπήκες μόνος σου και να συνεχίσεις την ζωή σου. Χωρίς συνέπειες. Χωρίς να σε νοιάζει. Άλλα μόνο στην σκέψη των τύψεων που θα νιώσεις ανατριχιάζεις. Και οι νύχτες γίνονται όλο και πιο σκοτεινές. Όλο και πιο υγρές, από βροχή. Από δάκρυα.
Ίσως εδώ κάτω από το φως του φεγγαριού θα μπορούσες να μου πείς κι άλλα... Για το πόσο μόνος νιώθεις όλα αυτά τα χρόνια. Πως κανένας άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να σε κάνει να τον νιώσεις "δικό σου". Πως ο κόσμος μοιάζει ένα κρύο και απειλιτικό μέρος. Οι άνθρωποι κάνουν πολλές ερωτήσεις και χώνονται σε θέματα δικά σου. Σε θέματα που κι αν τους εξηγήσεις δεν θα καταλάβουν. Όχι γιατί δεν μπορούν αλλά, ίσως, μάλλον, εσύ δεν είσαι ικανός να τους δώσεις να καταλάβουν.
Βαρέθηκες να βουλιάζεις την μιζέρια σου περιμένοντας κάποιον να σε σώσει. Αφού μόνος σου αποτυγχάνεις κάθε φορά... Παύση.

Εχμ συγνώμη, αυτά δεν είναι τα προβλήματά σου ε; Μάλλον τα δικά μου..."

Γύρισα απότομα από την άλλη και κρύφτηκα στο εσωτερικό του σπιτιού μου. Γυρίζοντας στα βιβλία μου απλά σκέφτηκα... Ίσως να ήταν και δικά του όμως... Ίσως, λέω ίσως, να είναι όλων μας πια...

Για τα γενεθλιά μου.

Δεν θα έρθει κανείς να σε σώσει. Κι αν κάποιος έρθει, πιστεψέ με, το τελευταίο πράγμα που θα θέλει θα είναι να σε σώσει.

Καλά 19 και καλά μυαλά. Έρωτα.




μου το αφιερώνω.

"Εκεί που οι μεθυσμένοι ψιθυρίζουν
τραγούδια της αγάπης, του χαμού
εκεί που οι νεκροί στριφογυρίζουν
στον ύπνο τους και κλαίνε που και που.

Εκεί που η αγάπη έχει τελειώσει
και σιγοσβήνουν των χαμένων οι λυγμοί
εκεί που το κορμί σου έχουν στοιχειώσει
τουρίστες της ζωής σου θλιβεροί.

Μέσα στα μπαρ που αυτοκτονούνε οι θαμώνες
μέσα στην πιο καλή μας μουσική
στους σκοτεινούς της νιότης μας χειμώνες
μέσα στα έγκατα της γης.

Παντού θα με ζητάς και θα με ψάχνεις
μα εγώ θα κρύβομαι βουβός για πάντα εκεί
εκεί μέσα στα μάτια σου που αστράφτει
μια απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική. "

Βάλτε να πιούμε τώρα, στα μπαρ που αυτοκτονούνε οι θαμώνες, στους σκοτεινούς της νιότης μας χειμώνες...

Διάφανα Κρίνα

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου,
πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους,
την ανάσα απ' το γέλιο σου, τους τριγμούς απ' τα βήματα,
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου;


Τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου.
Ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια...


Αυτό.

Οι έρωτες, οι φόβοι, η μνήμη, οι νύχτες.

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.


Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.


Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Όταν ο έρωτας περνά, μένουν οι μνήμες. Ξέρεις πόσο τις φοβάμαι τις μνήμες. Και εσένα μπορεί να σε σκοτώνει το ξημέρωμα, εγώ όμως τρέμω για τις νύχτες από εδώ και πέρα.

Γιατί περισσότερο από όλα φοβάμαι τις νύχτες και την(ις) μνήμη(ες), όσο κι αν τις αγαπάω το ίδιο και τις δύο.

 

Αλλά... Περνάει ο έρωτας; Ναι ε;

...Η αγάπη περνάει; Δεν νομίζω.

Ένα ξέρω: ότι οι νύχτες από εδώ και πέρα δεν θα περνάνε μακριά σου.

P.s.: έτσι, για να μάθεις να μου στέλνεις Κ. Δημουλά στο msn, κάτι βράδια σαν κι αυτό.

Con te Partiro

Συνειδητοποίησα τις τελευταίες μέρες ότι δεν μ'αρέσουν οι άνθρωποι. Εννοώ, ναι, το ήξερα ότι δεν μου αρέσουν. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Αλλά τώρα νομίζω πως δεν τους αντέχω πια. Δεν αντέχω να με ακουμπάνε. Να περνάνε βιαστικά από δίπλα μου και να τρίβεται το σώμα τους στο σώμα μου. Ούτε να μου πιάνουν το χέρι. Και ακόμα χειρότερα είναι όταν κάποιος κάθεται δίπλα σου και σε ακουμπά το μπράτσο του. Αηδιάζω. Μπορείτε σας παρακαλώ να μην με αγγίζετε; Μπορείτε να μην με κοιτάτε στα μάτια; Οπουδήποτε αλλού ναι, αλλά όχι στα μάτια... Δεν καταλαβαίνετε πως με βιάζετε; Πως δεν έχω ανάγκη κανέναν να με αγγίζει. Δεν έχω ανάγκη κανένα να με κοιτάει στα μάτια. Μάλιστα, με έχουν αγγίξει και με έχουν κοιτάξει τόσο που έχω πλέον σιχαθεί. 

Μπορείς να ξεκολλήσεις από πάνω μου τώρα αν θες. Απομακρύνσου. Δεν είμαι πλέον εγώ. Ίσως καλύτερα να έψαχνες να βρείς άλλον ήρωα. Και εσύ, και εσύ, και εσύ. Ναι, ναι, κι εσύ...

Θυμάμαι που σου έλεγα ότι κυρίως θέλω να βρώ μια τρύπα να κρυφτώ για πάντα, μακριά από όλους. Αλλά ούτε καν θυμάμαι την αντίδρασή σου. Νομίζω κάτι σε σχέση με "πώς θα άντεχα για πάντα μόνη μου"; Ίσως. Αλλά ποιός νοιάζεται πλέον.

Δεν ξέρεις πόσο πονάει. Που περνά ο χρόνος και εγώ νιώθω πως σπαταλάω λεπτά. Δεν ξέρεις πως είναι που έφυγα για 8 μέρες στην ηλίθια ευρώπη νιώθοντας ότι όλα είναι καλύτερα τώρα. Δεν ξέρεις πως απογοητεύσαι όταν είσαι καλά και ξαφνικά νιώθεις πως τίποτα δεν άλλαξε. Τίποτα δεν άλλαξε. Θέλω να αλλάξει; Δεν ξέρω. Τα χέρια μου πάντως τα νιώθω δεμένα πίσω από την πλάτη μου. Και ξέρω πως δεν είσαι εσύ αυτός που θα μου τα λύσει.

Ήταν σε ένα συντριβάνι στην Βουδαπέστη που σε θυμήθηκα. Πρώτη φορά νομίζω έτσι. Ήταν ένα ζευγάρι που φιλιόταν, ξαπλωμένοι στα χόρτα με το νερό του συντριβανιού να τους πιτσιλάει. Έπαιζε θυμάμαι το Con te Partiro και είχε μία βασανιστική ζέστη. Και εγώ καθόμουν εκεί και τους κοιτούσα σαν να έβλεπα καμιά ταινία. Είχα χαθεί κάπου μέσα μου και πάλι είχα κολλήσει εκείνο το σταυροδρόμι και δεν ήξερα ποιος δρόμος οδηγεί στο μέλλον και ποιος στο παρελθόν. Πόσο ηλίθια θα φαινόμουν... Η περίεργη τουρίστρια που παρατηρεί ζευγαράκια στα πάρκα της ευρώπης... 

Τραγελαφική έχω καταντήσει.

Απλά δεν μπορούσα να θυμηθώ την τελευταία φορά που με φίλησες έτσι. Ή τουλάχιστον που το κατάλαβα...

Αλήθεια, πότε ξέρουμε ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε;

20 μέρες

Πρέπει να γράψω απόψε. Κάτι ξεχειλίζει μέσα μου πάλι και δεν ξέρω ούτε εγώ πως νοιώθω. Ξέρεις ποιος φταίει, ξέρεις... ΑΧ αυτός ο Παύλος! Άργησα αλλά επιτέλους έπεσε στα χέρια μου το καινούριο άλμπουμ. Μαγικός για ακόμα μία φορά και δεν έχω πάλι λόγια να εκφράσω όλα αυτά τα συναισθήματα που μου προκαλεί. Πραγματικά η φωνή με την οποία μεγάλωσα. Λύπες και χαρές. Όμορφη μελαγχολία. Στίχοι παραμύθια και μελωδίες ταξίδια... Σε 4 μέρες θα τον δω ξανά. Θα κλάψουμε μαζί ξανά. Ο παραμυθάς των παιδικών μου χρόνων συνεχίζει να (μου) γράφει τραγούδια. Καταπληκτικά, αντικαταπληκτικά.

Ποιος γαμάει τις εξεταστικές και ότι θα σε δω ξανά σε 20 μέρες; (FAIL) 

ΠΑΥΛΟ Σ'ΑΓΑΠΑΜΕΕΕΕΕ...

"Αν το θες εσύ μες στα όνειρα σου
γίνομαι σκιά γίνομαι η σκιά σου
Μέσα στη βροχή γέρνεις το κεφάλι
έρχεται η αυγή και θα φύγω πάλι

Αν το θες εσύ, μες στο όνειρο σου
μια μικρή πληγή θα 'μαι στο λαιμό σου
Όταν η σιωπή πέσει σαν σταγόνα
τρέξε να κρυφτείς μείνε λίγο ακόμα

Αν το θες εσύ μες στα όνειρα σου
θα 'μαι η σκιά δίπλα στη σκιά σου
ώσπου η αυγή πάλι να πετάξει
πάνω στο νερό κόκκινο μετάξι."

20 γαμημένες μέρες...

Κι εγώ όπως κι εσύ.

"Ένα ξεχασμένο κασετόφωνο θαμμένο στη ντουλάπα που κρυβόσουνα μικρή. Χρόνια τώρα λέει ότι κάποιος θα πατήσει play κι όλα θ' ακουστούν σαν μουσική... Κάτι τέτοιο μου θυμίζεις και σε βλέπω που γυρίζεις σπίτι σου μονάχη το πρωί. Κάπως έτσι πρέπει να' μαι και με βλέπω να κοιμάμαι μόνος μου κι εγώ όπως κι εσύ. Είσαι το κλεμμένο αυτοκίνητο που απόψε οδηγάει ένας τρελός μεσ'τη βροχή. Που να φανταστώ πως λίγο πριν απ' το γκρεμό θα με σκεφτόσουνα κι εσύ για μια στιγμή..."

Κάτι τέτοιο είμαι κι εγώ, κι εσύ...

Ημίφως

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως
ταρταρούγα γυαλιά κόκκινα μαλλιά
μέσα στο ημίφως τσιγάρο αναμμένο
κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω
κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω

Αλλά εσύ κάτι έχεις
είσαι εδώ μα απέχεις
από μένα από σένα
από οικεία και ξένα

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως
ταρταρούγα καρδιά κόκκινα φιλιά
μέσα στο ημίφως τσιγάρο σβησμένο
κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο
κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο

Αλλά εσύ κάτι έχεις
είσαι εδώ μα απέχεις
από μένα από σένα
από οικεία και ξένα

Δεν αντέχω άλλο. Ακούς;

Δεν ξέρω τι θα κάνεις και πως.

Βρες τρόπο.

Έλα.

Κλειστοφοβία

Κλειστοφοβία. Ξέρεις εκείνο το αίσθημα που σε κυριεύει και δεν μπορείς να κουνηθείς ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Μόνο και μόνο γιατί ξέρεις ότι δεν έχεις πουθενά να πας. Βλέπεις τοίχους παντού γύρω σου και πνίγεσαι. Ακούς μόνο την καρδία σου να χτυπάει δυνατά πανικοβλημένη και ούτε η φωνή σου δεν ακούγεται από τον χτύπο τής.


Που θα πας; Εγκλωβίζεσαι μέσα σε καταστάσεις. Αηδιάζεις. Επαναστατείς μέσα σου. Κι όμως όταν πας να μιλήσεις η φωνή σου δεν ακούγεται. Πως να ακουστεί αφού δεν υπάρχει κανείς να την ακούσει; Σαν το δέντρο που πέφτει στην μέση του δάσους, κομματιάζεται, σπάει και σωριάζεται στο χώμα... Κι όμως κανείς δεν το ακούει. Η απόγνωση και ο φόβος του μένουν βουβοί. Δεν είναι κανείς εκεί για να το ακούσει.

Να σ' ακούσει.


Προσπαθείς να μην ουρλιάζεις μέσα σου. Το ξέρω. Αλλά ποιος φταίει που μέσα σου βλέπει την γαληνεμένη θάλασσα κι ας είναι μαύρος και εκκωφαντικός ο βυθός σου;

Pale White

Από πάνω σου κρατιέμαι. Μην μ'αφήνεις και φοβάμαι πως πέφτω...

Τικ Τοκ

Πονάει πάντα ο Χρόνος;

Ανώνυμο

Είναι ένα μέρος, το ξέρω, μα ποτέ δεν το 'χω περπατήσει. Ένα δέντρο στο ξέφωτο, χαμογελαστό και γεμάτο μοναξιά. Ένα μονοπάτι στο δάσος, δελεαστικό και καταραμένο. Ο ουρανός, γαλάζιος και σκοτεινός. Κοκκινίζει.

Ένα πρόσωπο, γελάει και ύστερα δακρύζει. Πουλιά ανέμελα φτερουγίζουν στον ουρανό, αρπακτικά. Το σώμα που κοιτάς, αρμονικό και ακρωτηριασμένο. Η καρδιά σου χτυπά ακόμα, χωρισμένη σε δύο κομμάτια. 

Αρχίζει να πέφτει η βροχή, εξαγνιστική και κρύα. Χρωματιστά τα όνειρά σου και σε τρομάζουν. Όσο όμορφο μοιάζει το ηλιοβασίλεμα, τόσο τραγικό είναι. Όσο πολύχρωμο κι αν απλώνεται μπροστά σου, πάντα σκοτάδι θα προμηνύει. 

Το ξέρεις αυτό το σπίτι. Οικείο, παρά τα φαντάσματα στο υπόγειο. Ένα ζευγάρι φιλιέται στο φεγγαρόφωτο, η Ωραία και το Τέρας. 

Θα θελα να ήμουν ηλιαχτίδα να τρυπώνω ανάμεσα στις φυλλωσιές και να σωριάζομαι στα πεσμένα φύλλα των δέντρων. Να μαι χιόνι και να χαιδεύω με τα κρύα μου ακροδάχτυλα τα κλαδιά τους. 

Θα ρθει η νύχτα και θα σε πάρει αγκαλιά, να μην φοβάσαι. Τι κι αν βγήκες πάλι από τον χάρτη...

Δεν πειράζει που μπερδεύτηκες πάλι στους δρόμους του μυαλού, να γυρίσεις πίσω δεν χρειάζεται. Όπου κι αν ταξιδεύεις ξέρεις, εκεί θα είσαι πάντα, τα σκοτεινά τραγουδώντας. Το φως θα βάζεις πλάι σου σαν πολύτιμο φυλακτό. Μα το ζοφερό θα γλυστράει στα δαχτυλά σου. Πάντα. 

Μην φοβάσαι,λοιπόν. Η νύχτα θα 'ρθει να σε πάρει αγκαλιά.

Ναυαγός

Ταξίδεψα όσο βαθύτερα μπορούσα μεσ' στις μέρες, είδα γαλέρες, ψετοπαντιέρες και καπετάνιους που κερδίζουν τη ζωή τους με φοβέρες, λέρες, και τώρα ξέμεινα, εδώ που στέκονται αιώνια ακίνητες οι μέρες...
Είχα ξεχάσει πια ότι έψαχνα να βρω κάποια πατρίδα, ώσπου σε είδα, σαν να μην είχες δει ποτέ σου ναυαγό. Εγώ ήθελα απλώς να πιω λίγο νερό μα εσύ διψούσες για τον απέραντο, βαθύ ωκεανό κι όλο ρωτούσες αν πέρασα απ' την ήπειρο των Μάγων, αν ξέρω να διαβάζω τον καιρό.
Λίγο πριν χάσω τις αισθήσεις μου, πριν να παραδοθώ, σε ρώτησα ποιοι μένουνε εδώ κι εσύ μου απάντησες μέσα από τον καπνό, "Κοιμήσου τώρα έχουμε καιρό. Εδώ είναι το νησί των λωτοφάγων."
Σ' ένα δωμάτιο με νεράιδες κάτι χρώματα, μέσα από σήραγγες περνάγαμε και βγαίναμε σ' ένα υπόγειο ωκεανό, σε μια βάρκα οι ψυχές, αλλού τα σώματα κι ένα βαρκάρη που όλο βιάζεται. Θεέ τι να πω... Αφήστε με ακόμα λίγο εδώ, παρακαλώ. Εκατομμύρια σταλακτίτες σ' ουρανό, χρυσή βροχή και σταλαγμίτες κατ' εικόνα, ομοιώματα, πλανήτης Γη...
Είχα ξεχάσει πια τι έψαχνα να βρω. Αυτή είναι η γη των λωτοφάγων...


Έλα να με σώσεις, γιατί σε βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου πλέον να φωνάζεις το όνομά μου. Έλα να με σώσεις από το νησί που ναυάγησα... Έλα, πριν πάρω την απόφαση να φύγω κολυμπώντας. Κι ίσως έρθω να σε βρω, εκεί, στην γη των λωτοφάγων... Το ξέρεις οτι μπορείς.
Να με κάνεις να ξεχάσω πως είναι να νιώθεις και να μου τα μάθεις όλα από την αρχή.

Έχω ναυαγήσει, μ'ακούς;

Σε περιμένω.

Σήμερα

"Όταν ήμουνα μικρός
Μες στα κύματα δε μ' ένοιαζε
Αν ο κόσμος είναι απλός
Ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε.."

Σήμερα είχε αέρα στην Θεσσαλονίκη...

16:45, Σήμερα

Η ζωή που δεν έζησα

Αν η ζωή σου γινόταν ταινία...
Αποτέλεσμα: "Η ζωή που δεν έζησα"

3 ώρες πριν μέσω QuizPlanet! στο Facebook.



"Χmm... " σχολιάζω από πάνω στα greeklish... Βασικά, τι άλλο να έλεγα? Θα μου πεις τώρα "Καμένο, κάθεσαι και ασχολείσαι με quiz στο facebook..." Χαχαχα! [γελάω με την κατάντια μου]

Και σκέφτομαι. Γιατί έτσι δεν είναι? Σκίζεσαι μία ολόκληρη χρονιά, διαβάζοντας, να μπεις σε μια σχολή που ελπίζεις ότι θα σου αρέσει, που ούτε καν ξέρεις πως είναι. Και εκεί που είσαι έτοιμη με το ξυραφάκι του γραμμικού στο χέρι να αυτοκτονήσεις από το άγχος τελειώνουν οι γαμωπανελλήνιες. Ουστ! Περνά ένα καλοκαίρι σαν νερό και ξαφνικά... Τσουπ. Να 'σαι στην πρώτη σου επιλογή γεμάτη όνειρα, ελπίδες, προσδοκίες.

Να 'μαστε λοιπόν. 6 μήνες τώρα. Δεν λέω, σχολή μια χαρά. Ζωή όμως... Facebook και Myspace!
Πώς τα 'χω καταφέρει έτσι, μου λες? Πως γίνεται σχεδόν κάθε βράδυ να με βρίσκει εδώ σε αυτήν την καρέκλα να κοιτάω μια οθόνη? Και απόψε εδώ να ακούω Tiersen και να ψάχνω κάτι σε αλκοόλ. Να περιμένω να ακουστεί το τιρουτίν! του msn και να δω ότι γύρισες επιτέλους "σπίτι".
"Εμείς θα πάμε στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ το βράδυ θα 'ρθεις?", συμφοιτήτρια νο. 1
"Εεε μπα.. Νυστάζω ρε."
Ψέματα. Οκ, φιλίες δεν κάνω και εύκολα, ίσως γιατί κρίνω αυστηρά τους ανθρώπους και το ξέρω. Μα δεν ταιριάζω. Κι ας φαίνεται προς τα έξω αλλιώς, γνωστοί είναι όλοι εδώ. Αφήνω τους άλλους να με πλησιάσουν ώς ένα ασφαλές σημείο, κι όταν νιώθω πως έρχονται πολύ κοντά ξαφνικά νυστάζω, θέλω να τελειώσω μακέτα, θέλω να δω Southpark ή να πάω στο Alone να πάρω το καινούργιο του Burzum . Από δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Εμφανίζονται στην άκρη της γλώσσας μου χωρίς να τις ελέγξω. Κι μετά έρχεται αυτό το βλέμμα από τα μάτια τους...
"Πάλι μέσα θα λιώσεις?", συμφοιτήτρια νο. 2
"Ε ναι ρε..."
Έπειτα, αρχίζω τις φιλοσοφίες για το πως ο καθένας από εμάς χρειάζεται κάποιον προσωπικό χρόνο κάθε μέρα για να σκεφτεί, να δημιουργήσει, μπλα μπλα μπλα... Και πως χτύπησα πάλι 10ωρο στην σχολή και δεν μπορώ άλλο έξω... Να τα μπαλώσω κάπως. Είναι απίστευτη η ικανότητά μου να μιλάω τόσο γρήγορα και πολύ όταν πρόκειται για δικαιολογίες.
Δηλαδή καλά που υπάρχουν και αυτές οι εργασίες τις πολεοδομίας και χρειάζεται να τρέχω με 2-3 άτομα στην ναυαρίνου και να μετράω δέντρα και φανοστάτες...
Και ξαναρωτάω, πώς τα χω καταφέρει έτσι? Μακάρι να ΜΗΝ ήξερα. Μακάρι να ΜΗΝ χρειαζόντουσαν δικαιολογίες. Γιατί μαζί σου ποτέ δεν χρειάζονται δικαιολογίες. Μαζί σου δεν υπάρχει αυτή η λέξη στο λεξικό. Μου λείπεις. Κι εσύ, κι αυτοί και όλα. Ακόμα και το τσιγάρο που κάναμε με την Ε. στα κλεφτά πριν την φυσική κατεύθυνσης. Οι μπύρες στην πλατεία με την Ν. Το σχολείο. Το δέντρο έξω από το παράθυρο του δωματίου μου. Μην κοιτάς που γκρινιάζω κάθε φορά που γυρνάω πίσω για την μιζέρια της επαρχίας. Γκρινιάζω γιατί ξέρω ότι σε λίγο θα πρέπει να φύγω πάλι. Κι όσο κι αν την αγάπησα την Θεσσαλονίκη και την δοξάζω σαν να είναι Η ΠΟΛΗ, δεν γεμίζει μακριά σου, μακριά τους. Κι όλοι μου λένε "Α, θεσσαλονίκη, τυχερή! Καινούργια ζωή, σας ζηλεύω εσάς το φοιτηταριό" και τέτοια διάφορα. Ναι δεν λέω. Καλά είναι. Αλλά εγώ δεν την αντέχω την διπλή ζωή... Μία εδώ και μία πίσω.

Θα θελα να μπορώ να πατάω ένα κουμπί και να γυρνάω εκεί, να πίνω ρετσίνες στο γνωστό μέρος, να έρχομαι να κουρνιάζω στο κρεβάτι σου τα βράδια. Μόνη μου είμαι, γι αυτό σε παίρνω τηλέφωνο αργά και κλαψουρίζω παραπονιάρικα .
Πάλι "μοναξιές έχουμε"...
Χαζεύω μια φωτογραφία από το Σάββατο, πως μάκρυναν έτσι τα μαλλιά σου. Πως μακραίνουν τόσο γρήγορα όταν είσαι μακριά μου...

Πόσο εύκολα αλλάζει η ζωή σου από την μία μέρα στην άλλη. Κι εκεί που θεωρούσες κάποια πράγματα δεδομένα εξαφανίζονται σαν καπνός. Και πόση ανάγκη έχουμε οι άνθρωποι το οικείο και το "δικό μας". Ίσως μόνο τότε εκτιμάς κάποια πράγματα. Το πατρικό σου σπίτι, το δρόμο που περπατούσες κάθε πρωί, το παγκάκι που ζωγράφισες πάνω του στα 14. (βάνδαλη!) Μόνο τότε. Όταν νιώσεις όλο σου το βάρος ριγμένο στους δικούς σου ώμους. Όταν είσαι ελεύθερος να κάνεις τα πάντα και εσύ το μόνο που κάνεις είναι να νοσταλγείς. Το 'χω ξαναπεί και το ξαναλέω, άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις. Μπορούν να είναι τόσο όμορφες και συγχρόνως τόσο επίπονες. "Πρέζες υπάρχουν πολλές..." έλεγε ο πρίγκηπας. Λοιπόν η δικιά μου πρέζα είναι οι αναμνήσεις μου. Το χθές μου, το χθες μας. "Ζήσε το σήμερα" και "Κοίτα μπροστά" και λοιπές αηδίες... Αποτυγχάνω κάθε φορά που προσπαθώ να εφαρμόσω τέτοια αισιόδοξα λόγια. Θα είναι στην φύση μου φαίνεται. Μου έχει διδάξει κάτι η ζωή που δεν ζω: μόνο σήμερα εκτιμάς το χθές...

Ακόμα να ακουστεί το τιρουτίν! στο msn. Ακόμα να γυρίσεις "σπίτι".

Ούτε απόψε θα κοιμηθώ. Πάλι εσένα θα περιμένω.

Θα περιμένω την ζωή που δεν έζησα τους τελευταίους 6 μήνες, μήπως και καταφέρω να την ζήσω.

Μόνη

Γιατί υπάρχουν μόνα κρεβάτια, ε?
Και μονά σεντόνια και κουβέρτες και παπλώματα και συσκευασίες δώρων από σεντόνια που φέρνουν όλες οι ξεχασμένες θείες όταν "πας για φοιτήτρια" με μόνο μία μαξιλαροθήκη?
Μονά δωμάτια ξενοδοχείων?
Μονές θέσεις στα αστικά?
...Μονοί αριθμοί?

Καλά δεν ξέρετε την ομορφιά να ξυπνάς κάθε πρωί παγωμένος επειδή σου τράβηξαν όλο το πάπλωμα?

[Αστειεύομαι, μάλλον γιατί κουράστηκα να ξυπνάω τα βράδια και να βλέπω ότι δεν είσαι δίπλα μου...]

Χθές

-Πως πάνε τα κέφια;
-Σκατάαα...
-Α, τόσο καλά.
-Ναι.

15.00, 9-03-10

Illusion

I know it's hard to tell how mixed up you feel hoping what you need is behind every door. Each time you get hurt, I don't want you to change because everyone has hopes, you're human after all. The feeling sometimes, wishing you were someone else, feeling as though you never belong... This feeling is not sadness, this feeling is not joy, I truly understand, Please, don't cry now. Please don't go, I want you to stay. I'm begging you please, please don't leave here. I don't want you to hate for all the hurt that you feel. The world is just illusion always trying to change you...
Being like you are, well this is something else, who would comprehend? But some that do, lay claim that. Divine purpose blesses them. That's not what I believe, it doesn't matter anyway. A part of your soul ties you to the next world or maybe to the last, I'm still not sure. What I do know is, to us the world is different as we are to the world but, I guess you would know that...


(για μένα...)

Από εμένα

Θα ρθει μια μέρα και θα μάθεις. Ίσως είσαι μικρή ακόμη. Δεν έζησες πολλά, δεν ξέρεις. Η ασπίδα που έχεις γύρω σου είναι λεπτή και εύθραυστη. Με το παραμικρό χτύπημα γκρεμίζεται. Δεν έμαθες ακόμα να ξεχωρίζεις, μην ακούς τι σου λένε. Ούτε ώριμη είσαι ούτε λογική. Γιατί αυτοί που σου τα λένε αυτά μάλλον δεν σε ξέρουν. Κανείς δεν σε ξέρει μικρή μου, εκτός από εμένα. Γιατί αν ήσουν δυνατή όπως λένε, δεν θα δάκρυζες τώρα σε σκέψεις που δεν αξίζουν. Δεν θα άφηνες αυτούς να σε πληγώνουν. Δεν θα μπορούσε έτσι εύκολα μια φράση να σπάσει την ασπίδα σου και να σε πονέσει, να σε ρίξει κάτω, πάλι. Ούτε θα τους άφηνες τόσο καιρό, αυτούς, αυτόν, να διασκεδάζει την μιζέρια σου. Να απογοητεύει το φως που κρύβεις μέσα σου. Να χαμογελά στα πονεμένα βλέμματα σου, που τα κρύβεις, τα ντύνεις με χαρούμενες σκιές. Θα ήξερες να ζείς για σένα για το σήμερα για το τώρα και όχι για τους άλλους και τα συναισθήματά τους. Δεν ξέρεις, θα μάθεις. Είσαι μικρή, θα μάθεις. Θα σου διδάξει ο χρόνος και ο πόνος και τα δάκρυα να ζητάς πίσω αυτά που δίνεις. Να μην μένεις βουβή πια. Σιγά σιγά και θα μάθεις να αγαπάς πάνω από όλα εσένα. Εσένα και εμένα...

Η τρελή σου

Υ.Γ.: Φύγε μακριά, κλείσε τα αυτιά σου και μην ακούς, κλείσε τα μάτια σου να μην βλέπεις. Και να θυμάσαι, κανείς δεν σε ξέρει.