20 μέρες

Πρέπει να γράψω απόψε. Κάτι ξεχειλίζει μέσα μου πάλι και δεν ξέρω ούτε εγώ πως νοιώθω. Ξέρεις ποιος φταίει, ξέρεις... ΑΧ αυτός ο Παύλος! Άργησα αλλά επιτέλους έπεσε στα χέρια μου το καινούριο άλμπουμ. Μαγικός για ακόμα μία φορά και δεν έχω πάλι λόγια να εκφράσω όλα αυτά τα συναισθήματα που μου προκαλεί. Πραγματικά η φωνή με την οποία μεγάλωσα. Λύπες και χαρές. Όμορφη μελαγχολία. Στίχοι παραμύθια και μελωδίες ταξίδια... Σε 4 μέρες θα τον δω ξανά. Θα κλάψουμε μαζί ξανά. Ο παραμυθάς των παιδικών μου χρόνων συνεχίζει να (μου) γράφει τραγούδια. Καταπληκτικά, αντικαταπληκτικά.

Ποιος γαμάει τις εξεταστικές και ότι θα σε δω ξανά σε 20 μέρες; (FAIL) 

ΠΑΥΛΟ Σ'ΑΓΑΠΑΜΕΕΕΕΕ...

"Αν το θες εσύ μες στα όνειρα σου
γίνομαι σκιά γίνομαι η σκιά σου
Μέσα στη βροχή γέρνεις το κεφάλι
έρχεται η αυγή και θα φύγω πάλι

Αν το θες εσύ, μες στο όνειρο σου
μια μικρή πληγή θα 'μαι στο λαιμό σου
Όταν η σιωπή πέσει σαν σταγόνα
τρέξε να κρυφτείς μείνε λίγο ακόμα

Αν το θες εσύ μες στα όνειρα σου
θα 'μαι η σκιά δίπλα στη σκιά σου
ώσπου η αυγή πάλι να πετάξει
πάνω στο νερό κόκκινο μετάξι."

20 γαμημένες μέρες...

Κι εγώ όπως κι εσύ.

"Ένα ξεχασμένο κασετόφωνο θαμμένο στη ντουλάπα που κρυβόσουνα μικρή. Χρόνια τώρα λέει ότι κάποιος θα πατήσει play κι όλα θ' ακουστούν σαν μουσική... Κάτι τέτοιο μου θυμίζεις και σε βλέπω που γυρίζεις σπίτι σου μονάχη το πρωί. Κάπως έτσι πρέπει να' μαι και με βλέπω να κοιμάμαι μόνος μου κι εγώ όπως κι εσύ. Είσαι το κλεμμένο αυτοκίνητο που απόψε οδηγάει ένας τρελός μεσ'τη βροχή. Που να φανταστώ πως λίγο πριν απ' το γκρεμό θα με σκεφτόσουνα κι εσύ για μια στιγμή..."

Κάτι τέτοιο είμαι κι εγώ, κι εσύ...