Αλλού

Ήρθε αυτή η μέρα και έχω πάρει τους δρόμους. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Μακριά από σένα, μακριά από όλους σας. Κυρίως μακριά από μένα. Σιχάθηκα. Και σένα και μένα και τα πάντα. Δεν σιχαίνομαι πλέον "αυτούς". Τους σπαστικούς, τους πρήχτηδες, τους ψεύτες, τους υποκριτές, τους παρτάκιδες. Ούτε ότι σιχαινόμουν πάντα. Σιχαίνομαι εμένα και εσένα. Αυτά που περιμένεις, αυτά που ζητάς, αυτά που "πρέπει". Τις διαδικασίες και τα καθιερωμένα και την ρουτίνα που πάντα αγαπούσα. Σιχάθηκα τα δάκρυα. Και την μοναξιά μου.
Κι ίσως να ψάχνω μια ζωή "πιο κανονική", ζωή φτιαγμένη όχι για μένα και τα 18 μου χρόνια.
Κι ίσως πάλι να ψάχνω κάτι "αντισυμβατικό" και έντονο. Κι ίσως τελικά να μην ξέρω ούτε και εγώ...
Δεν ξέρω προς τα πού πάω, τι περιμένω να βρω και τι ελπίζω. Ίσως έναν κόσμο παραμυθένιο που δεν θα πονάει, που δεν θα κλαίει ή θα δακρύζει, κι άλλες τέτοιες ουτοπικές μαλακίτσες τέλος πάντων που τα λίγα χρόνια μου μου δίδαξαν πως δεν υπάρχουν. Όνειρο το χω από παλιά να βρώ έναν κόσμο δικό μου. Με ένα κουμπάκι delete, με μόνο όμορφα λόγια, χωρίς απογοητεύσεις, χωρίς κλωτσιές εκεί που πονάει. Χωρίς εσένα να με καταστρέφεις, χωρίς εμένα να με αποτελειώνω. Χωρίς ανατροπές, αλλαγές και κούφια λόγια. Χωρίς μοναχικές νύχτες και καταχρήσεις. Χωρίς ΕΣΑΣ.
Νιώθω πως πρέπει. Γιατί αν μείνω θα γίνω επικίνδυνη. Γιατί μπορώ να σου γαμήσω τα μυαλά όποτε θέλω. Και η αυτοκυριαρχία δεν είναι το πιο δυνατό σημείο μου πια. Για σένα.
Ταξίδι για τον κόσμο μου που μάλλον δεν υπάρχει. Αλλά και τι να κάνεις, τι είναι τέλειο σε αυτή την ζωή; Τουλάχιστον ελπίζω να απολαύσω την διαδρομή...

Χριστούγεννα και ΔΕΝ γουστάρω

Ναι, λοιπόν! Είναι γεγονός! Έρχονται Χριστούγεννα, ας μετρήσουμε αντίστροφα τις μέρες, 18 και σήμερα, 17 και σήμερα, 16 και σήμερα. Κάθομαι και εγώ εδώ ενώ με έχουν καλύψει κάτι γαμημένα σχέδια σε 50x70, προσπαθώντας να κανω ένα ηλίθιο προοπτικό σκίτσο μπας και παραδώσω ποτέ εργασία στην σχολή, ακούω τρύπες και σκέφτομαι. Χριστούγεννα, ε και; Προς τι τόσος ενθουσιασμός; 'Ωρες ώρες νιώθω πως είτε εγώ είμαι πολύ περίεργη είτε ο κόσμος (με εξαιρέσεις πάντα) γύρω μου έιναι για τα μπάζα...

Ναι ωραία έρχονται Χριστούγεννα! Θα φτιάξει η ζωή όλων μας, θα είμαστε όλοι χαμογελαστοί και ευδιάθετοι. Θα δώσουμε και κανένα ψιλό για φιλανθρωπία, ε τι; Να μην τιμήσουμε το έθιμο;
Θα μαζευτούμε όλοι οικογενιακώς να στολίσουμε με όση κακογουστια και κιτσ υπάρχει μέσα μας κανένα δεντράκι, θα βάλουμε και φωτάκια στα μπαλκόνια. Να δείξουμε ντε ότι λεφτά έχουμε και μπορούμε να το κάνουμε κι αυτό!
Θα φορέσουμε και κοκκινόασπρα σκουφάκια ωσάν τον Άη Βασίλη της Ψόφα Ψόλα εεεεε της Coca Cola εννοούσα... Θα παραμυθιάσουμε και τα μικρά ότι αυτός ο καλός κυριούλης θα τους φέρει πολλάααα δώρα αν έιναι καλά και υπάκουα προβατάκια για να τα κάνουμε ακόμα πιο υπέρκαταναλωτικα όντα και να θεμελιώσουμε τον υλισμό μέσα τους.
Θα βγαίνουμε κάθε μέρα στα εμπορικά κέντρα να αγοράσουμε ότι βλάκεία βρόυμε μπροστά μας (στο κλίμα των ημερών). Να κάνουμε ακόμα πιο πλούσιες τις πολυεθνικές για να συνεχίσουν να μας τα παίρνουν και του χρόνου. Το πιο κιτσ και ακριβοπληρωμένο ντύσιμο στο ρεβεγιόν θα κερδίσει βραβείο μάλλον...
Θα φάμε και κουραμπίεδομελομακάρονα μιας και απαγορεύνται αυστηρά όλο τον υπόλοιπο χρόνο και γενικά επί ένα 12ήμερο θα τρώμε σαν γουρούνια μέχρι αηδίας, έτσι, γιατί είναι χριστούγεννα. Μετά θα κάνουμε πλούσια τα ινστιτούτα αδυνατίσματος για να χάσουμε τα 1-2-3-365656 κιλά των Χριστουγέννων που γίνονται θέμα σε κάθε κοσμοπόλιτ... εεε σαχλό γυναικείο περιοδικό!
Δεν θα πλακωνόμαστε γιατί "χρονιάρες μέρες" είναι ντε (τα μπινελίκα από μέσα πάνε σύννεφο όμως).
Σε όσους περισσεύει και κανένα ευρουλάκι θα πάνε και για σκί ή για καμιά βδομαδούλα στο εξωτερικό για να μπορούν να κάνουν μετά το κομμάτι τους "Αχ, να έβλεπες τι ωραία στολισμένο που ήταν το Λονδίνο!"
Ευχές αγάπης και υγείας και ειρήνης απ' όλους στην τελεόραση, ε βέβαια, άλλο έθιμο αυτό. Όλο τον χρόνο πουστιές ο ένας στον άλλον, πόλεμοι, αδικίες και τα Χριστούγεννα ως δια μαγείας (το πνέυμα των Χριστουγέννων ντε) μας πιάνει ο πόνος. Κάθε δεκέμβριο θυμόμαστε στην υγεία και την αγάπη και την ειρήνη.
Θα βγούμε και πρωτοχρονιά βράδυ (αφού αλλάξουμε χρόνο με όλο το σόι) στα σκατοκλαμπάκια όπου θα γίνεται της ιερόδουλης από τον κόσμο και οι γκόμενες θα χορεύουν υπό τους ήχους του ποιοτικότατου άσματος "Χριστούγεννα, χριστούγεννα ευτυχεσμένα...", πάνω σε τραπέζια και μπάρες για να δεί ο κόσμος το γιορτινό βρακί τους. Θα πιούμε και τον βόσπορο να γίνουμε κομμάτια και να έχουμε δικαιολογία που κερατώσαμε τον/την γκόμενο/α. Προγραμματισμένη διασκέδαση για τα βράδια των γιορτών και 20000 φωτογραφίες να έχουμε να κοιτάμε όλον τον χρόνο και να λέμε "Αχ τι γαμάτα που περάσαμε, τα σπάσαμε (ίιιιιου) όλα τα Χριστούγεννα!"
Να μην ξεχάσουμε και τα ΑγιόΒασιλιάτικα εσώρουχα για το βράδυ της πρωτοχρονιάς, προγραμματισμένη και στημένη ηδονή και γουστάρω. (Από πότε ρε σεις έιναι σέξι το χοντρό-κιλαρό-βασιλιάτικο λουκ; Ο.Ο)
Θα πάρουμε και δωράκια ο ένας στον άλλον, όσο πιο ακριβό τόσο καλύτερο, ετσι για να τιμήσουμε κι άλλο τον υλικό ευδαιμονισμό.
Κι αν σε δει κανείς με μούτρα το μόνο που έχει να σου πει "Μα έλα χριστούγεννα είναι δεν κάνει να είσαι έτσι". Έλεος. Όπως γουστάρω θα είμαι κι ας έιναι και η δευτέρα παρουσία!
Πως μου την δίνει η ΣΤΗΜΕΝΗ χαρά...
Και μετά πίσω στην πραγματικότητα! Ωραία, και τι άλλαξε; Που κοροιδέψαμε τον ευατό μας για 12 μέρες; Για μια γιορτή που δημιουργήθηκε για να καλύψει την παγανιστική γιορτή του ήλιου κλπ κλπ κλπ. Αντί να γιορτάζουμε ουσιαστικά πράγματα γιορτάζουμε τον χοντρό και τον ρούντολφ...
Σιχαίνομαι, αηδιάζω, θέλω να ξεράσω...
Να περάσουν οι μέρες, να έρθουν, να φύγουν, να τελειώνουμε!

Καμιά Φορά

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει να εχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου
μακρύνανε κι οι φίλοι μου με φοβούνται.
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει
την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω.
Νομιζω πως πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουν στα πόδια.
ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ.
Το νου σου ε;

Κ.Γ.

Remember

Η Ελλαδίτσα μας δεν ξέρω αν το χετε καταλάβει, είναι η χώρα της αμνησίας. Σε 2 μέρες κλείνει ένας χρόνος από τότε. Αλήθεια θυμάται κανείς τι έγινε τότε;



Μην ξεχνάτε. Μην γονατίζετε μπροστά τους. Μην φοβάστε τους μπάτσους και τους χαφιέδες. Κι επειδή πέρασαν 365 γαμημένες μέρες από τότε, μην το βλέπετε ούτε σαν μνημόσυνο, ούτε σαν επέτειο γιατί δεν θα αργήσει ο καιρός να δούμε πάλι τα ίδια αν δεν σηκωθούμε από τους καναπέδες. Θα είμαι εγώ, εσύ, ο ξαδερφός σου, η μάνα σου, ο πατέρας σου, ο ανιψιός του θείου του μπατζανάκη του διπλανού σου τέλος πάντων. Γιατί πάντα έτσι ήταν. Ας τους κάνουμε ξανά να χεστούν πάνω τους, όπως και πέρσι και ίσως κάτι να καταφέρουμε. Κι αν όχι τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε. Μην κοιτάτε τις βιτρίνες, μην ακούτε τους δημοσιογράφους. Όλοι στους δρόμους για ακόμη μία φορά για τον Αλέξη, για μένα, για σένα, για όλους. Μην ξεχνάτε.
6-12
Όλοι στους δρόμους.

Αποφάσεις

Λοιπόν ας σοβαρευτώ κι εγώ λίγο και ας κόψω το αλκοόλ και τις καταχρήσεις (χαχαχα!) ή τέλος πάντων ας γράψω κάτι σαν φυσιολογικός άνθρωπος και όχι σαν την τρελή αλκοολική που αραδιάζει γραμμές ασυνείδητα...
Βουαλά τι συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στο διχασμένο κεφάλι μου: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Εγώ και η τρελή που συγκατοικούμε εκεί μέσα από πάντα αρχίσαμε να διαφωνούμε... Πφ αυτός είναι μεγάλος μπελάς ξέρετε... Σαν τις ταινίες που εμφανίζεται απ' την μία μεριά του κεφαλιού σου το αγγελάκι και απ' την άλλη το διαβολάκι και ο καθένας λέει τα δικά του με αποτέλεσμα έναν θανατερό πονοκέφαλο...
Ναι οκέι το εσωτερικό του κεφαλιού μου ήταν πάντα σαν ένα σκοτεινό αραχνιασμένο δωμάτιο. Σαν αυτά που όσο και να ψάχνεις δεν θα έβρισκες αυτό που θέλεις αλλά ξαφνικά θα εμφανιστεί από το πουθενά σαν να είχε κάνει ταξίδι στον χωροχρόνο... Και τώρα διχαστήκαμε, πλακωθήκαμε, είπαμε και δυο κουβέντες παραπάνω λόγω της υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ και δεν μιλιόμαστε. Δύο δωμάτια που συναγωνίζονται στην σκοτεινιά, στο ποσοστό των ιστών αράχνης που περιέχουν και στα ταξίδια στον χωροχρόνο που λαμβάνουν μέρος στο καθένα... (Ωχ αμάν!)
Πάντα πίστευα ότι η ζωή είναι καθαρά θέμα επιλογών και αποφάσεων. Σκάκι. Ανάλογα με το ποιο πιόνι θα κινήσεις θα χάσεις ή θα κερδίσεις, καθαρά μαθηματικά. Και το πιστεύω ακόμα δηλαδή. Αλλά όταν είσαι μπροστά σε ένα δίλημμα δεν μπορείς να αποφύγεις την σύγχυση Δύο επιλογές, η 1 και η 2. Αλλά τι να διαλέξεις όταν η μία είναι χειρότερη από την άλλη; Να σκεφτείς τον ευατό σου μόνο και να επιλέξεις αυτήν που είναι πιο ανώδυνη ως προς εσένα; Να σκεφτείς τους άλλους και πως νιώθουν αυτοί; Κι αν είναι όλα τόσο φακντ απ που δεν ξέρεις ούτε κι εσύ ποιο είναι καλό για σένα και ποιο για τους άλλους;
Ας πάρει τέλος πάντων κάποιος άλλος τις αποφάσεις για μένα! Και μετά είναι και οι φίλοι! Ο ένας "Θα το μετανιώσεις", ο άλλος "Σπαταλάς τον καιρό σου" και ο τρίτος "Προσπάθησε τουλάχιστον". Ο ένας να σου χαϊδεύει τα αυτιά και ο άλλος να σε ρίχνει από το μαύρο αραχνιασμένο συννεφάκι σου. Και η τρελή να μου λέει "Μην ακούς τίποτα, κάνε αυτό που θέλω εγώ!". Κι όταν εγώ αποφασίζω λοιπόν, το ένα αρχίζει τα "πως" και τα "ναι αλλά". Μετά πάλι αλλάζω γνώμη αλλά αυτή πάλι τα ίδια. Κύκλους κάνουμε. Ωραία...
Αδιέξοδο, ντεντ εντ πώς το λέμε...

Αλκοόλ

Άλλη μια μέρα σαν όλες τις άλλες
που πέρασαν και θα ξανάρθουν
και εγώ πάλι εδώ πάλι τα ίδια
και καινούργια και πάλι τα ίδια.
Βγαίνω και διασκεδάζω και πίνω
και καπνίζω και μεθάω.
Γελάω, ουρλιάζω, χορεύω, κλαίω.
Πίνω, πίνω, πίνω.
Και πάλι ξανά τα ίδια.
Πόσο να περιμένω
και πόσο να ελπίζω
και πόσο να ονειρεύομαι;
Πόσο να γελάω
και πόσο να κλαίω;
Παράνοια.
Κι αυτές οι ηλίθιες σκέψεις
σουλατσάρουν στο κεφάλι μου
και δεν μπορώ να σκεφτώ,
δεν μπορώ να τις διώξω,
ούτε σε μια τάξη να τις βάλω.
Εκεί,
μπίπ μπίμ μπίπ,
όλη μέρα να χτυπάνε τον κώδωνα κινδύνου.
Πρόσεχε,
τι είναι αυτά που κάνεις,
που πας;
Και τι να τις κάνω
που δεν μπορώ να τις ελέγξω
και δεν με αφήνουν να ξεφύγω,
έστω και για λίγο.

Πού είσαι;
Σου είπα να προσέχεις, έτσι;
Αν δεν στο είπα στο λέω τώρα.

Γιατί εγώ δεν προσέχω,
ούτε προσπαθώ,
ούτε με νοιάζει.
Βγαίνω και διασκεδάζω και πίνω
και καπνίζω και μεθάω.
Γελάω, ουρλιάζω, χορεύω, κλαίω.
Πίνω, πίνω, πίνω.
Αλλά αυτό το κεφάλι μου
όλο στα ίδια γυρίζει,
δεν μ' αφήνει να προχωρήσω,
ούτε να στρέψω αλλού το βλέμμα.
Έχει κολλήσει εκεί,
και του φωνάζω,
το ταρακουνάω
μήπως καταφέρω κάτι.
Πως γίνεται να νικάει πάντα
και να καταλήγω κάτω ταπεινωμένη
και λερωμένη από το χώμα
και το αίμα
και βρίζω
και καταριέμαι.
Μα τι καταφέρνω;
Πάλι στα ίδια γυρνάω,
κάθε φόρα με περισσότερες
πληγές.
Πάντα νικάει.
Αχ, αυτός ο εαυτός μου.
Στόχο σε έχει βάλει....

Να προσέχεις, έτσι;
Γιατί εγώ δεν προσέχω.

Εμένα να προσέχεις...

Dead but dreaming

Το πεπρωμένο αδιάλλακτο συνεχίζει τις άλογες στροφές γύρω από τον εαυτό του. Το τώρα, μουδιασμένο, με κοιτά με μάτια βουρκωμένα. Και οι δαίμονες συνεχίζουν να φωνάζουν το όνομά μου. Ενθύμιο δικό σου.
Βαρέθηκα να προσπαθώ να ξεγελάσω την θλίψη μου με ανόητα τερτίπια.
Ακούς τις ανάσες, τα δάκρυα τους λυγμούς;
Γεύσου τους πένθιμους ήχους που ουρλιάζουν στο κεφάλι μου...

Δεν μπορώ να χαραμίσω άλλη ανάσα μακριά σου.

15,14,13,12,11...

Έλα, πλησιάζει η ώρα. Άρχισε πάλι να μετράς αντίστροφα. Τελείωσε και αυτή τη φορά, δεν το κατάλαβες ακόμη; Μέτρα... 15,14,13,12,11.... Μήνες και μέρες και ώρες και λεπτά και δευτερόλεπτα... Μέτρα, μέχρι την επόμενη φορά. Θα ρθει κι αυτή και θα περάσει και θα τελειώσει και θα ξαναρχίσεις να μετράς. 15,14,13,12,11... Έτσι ήταν πάντα. Κι έτσι θα είναι.

Ο χρόνος κυλά. Πολύ αργά και πολύ γρήγορα. Έτσι που χάνεσαι στα δευτερόλεπτα, κρέμεσαι από τον ωροδείκτη, ζαλίζεσαι από τους κύκλους που ποτέ δεν σταματάνε. Δεν έχει pause η ζωή, περνά μπροστά απ' τα μάτια σου και χάνεται. Περνάς μπροστά απ' τα μάτια μου και χάνεσαι. Κι εγώ ξαναρχίζω να μετράω... 15,14,13,12,11...

Πόλεις και χιλιόμετρα και δρόμους και στάσεις και δρομολόγια. Μέτρα. Μην σταματήσεις να μετράς. Μόνο αυτό. Μην σταματήσεις. Γιατί τότε χάθηκες. Μέτρα... 15,14,13,12,11...

Κι αν είναι αυτός ο τελευταίος μήνας μου, η τελευταία μέρα, η τελευταία ώρα, το τελευταίο λεπτό, το τελευταίο δευτερόλεπτο, θα το περάσω μετρώντας. 15,14,13,12,11... Αντίστροφα.

Μετράς, περιμένεις, ζείς. Μετράς, περιμένεις, ζείς. Μετράς, περιμένεις, ζείς. Φαύλος κύκλος. Γύρω-γύρω, κι εσύ κι εγώ και όλοι μας. Τρέξε τώρα να προλάβεις την ζωή που τρέχει. Όσο κι αν πονάει, τρέξε. Μπορεί εσύ να περιμένεις αλλά αυτή όχι. Δεν γυρνάει πίσω ο χρόνος... 15,14,13,12,11...

Κι όταν θα ρθει η ώρα σε σκοτεινές στοές θα κυλά σαν το νερό σε διψασμένο χώμα.
Κύκλους κάνεις, κύκλους σαν να κυνηγάς τον λεπτοδείκτη. Μόνο μην ξεχάσεις να μετράς. 15,14,13,12,11...

Τι κι αν περνά η ζωή μπροστά απ τα μάτια σου; Τι κι αν τρέχεις να προλάβεις τον χρόνο και δεν τα καταφέρνεις ποτέ; Εσύ μέτρα. Κι εγώ θα μετράω. Να δούμε που θα μας βγάλει αυτό το αδιέξοδο του χρόνου...

Ως τότε... Μέτρα.

15,14,13,12,11...

"Πόσο ακόμα θα αντέχω να πονώ, πόσο ακόμα θα αντέχω να αντέχω, να μετρώ κάθε στιγμή καθε λεπτό που δεν σε έχω...; Πόσο ακόμα;"

Το τελευταίο ποτό με τον Διάβολο

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
Απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
Αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
Αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
Που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
Και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
Στα ερωτηματικά και τους τρόμους
Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
Και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή
Φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
Και την ανία της ζωής χωρίς εσένα

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω
Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ

Alone in a crowded room

Now I'm trying to wake you up ,

To pull you from the liquid sky ,

Coz if I don't, we'll both end up,

With just your song to say goodbye...

My Oh My...



Μ' αρέσει που περνά ο καιρός χωρίς να το καταλαβαίνω.
Χωρίς να προλάβω να σκεφτώ. Χωρίς να προλάβω να νιώσω.
Μόνο όταν γυρνάς πίσω καταλαβαίνεις, σκέφτεσαι, νιώθεις...

ΒΛΕΠΕΙΣ

Ότι κάτι εδώ γύρω δεν πάει καλά.
Βρέχει. Φυσάει.
Και κάτι συνεχίζει να μην πάει καλά.
Νυχτώνει Ξημερώνει.
Και κάτι εδώ γύρω δεν πάει καλά.
Κοιμάσαι. Ξυπνάς.
Αλλά, ακόμα, κάτι δεν πάει καλά...

Μήπως ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις για τα καλά;

Κοιτάω πίσω και βλέπω φαντάσματα.
Κοιτάω μπροστά και βλέπω κενό.
Στο τώρα; Μακάρι να 'ξερα..

Η ζωή ξέρει πως να σε πονάει.
Σε πονάει. Σε κοιτά χαιρέκακα. Και χαμογελάει....

Χαμογελάει η πουτάνα.


Δεν θέλω να γυρίσω πίσω ξανά. Προτιμώ να μην καταλαβαίνω, να μην σκέφτομαι, να μην νιώθω, να μην βλέπω...
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω στα παλιά. Κουράστηκα....
Δεν θέλω να προχωρήσω στα καινούργια. Με τρομάζουν...
Δεν θέλω πλέον να κοιμάμαι με φαντάσματα. Και δεν βοηθάς...

Κάτι δεν πάει καλά.


Και οι στατιστικές συνεχίζουν να δείχνουν ότι...

I'm well aware of how it aches ,

And you still won't let me in...

...

Τον τελευταίο καιρό δεν θέλω να κοιμάμαι τα βράδια. Δηλαδή ποτέ δεν ήθελα να κοιμάμαι τα βράδια... Αλλά τώρα το νιώθω πιο έντονα. Κάθομαι και παρατηρώ τα πάντα στο σκοτάδι. Τους ανθρώπους, τα πράγματα, τους ήχους...
Κουρνιάζω στο κρεβάτι μου σαν να κρύβομαι από τον κόσμο. Νιώθω ασφαλής έτσι. Συλλογίζομαι τις στιγμές. Τις λησμονημένες, τις καθημερινές. Μα και τις σημαντικές, τις έντονες...
Κοιτάω τον τοίχο εδώ και ώρα και σκέφτομαι. Χα, να μια μικρή αραχνούλα στον τοίχο μου! Όχι από αυτές με τις τρεις διαστάσεις και την προοπτική που ζωγράφιζα όταν βαριόμουν στο σχολείο. Αυτή δεν έχει διαστάσεις αλλά παρ' όλα αυτά δείχνει ζωντανή. Ίσως πιο ζωντανή και από μένα... Στέκει εκεί και με κοιτάει. Ας μιλήσω, δεν είμαι δα και αγενής!

-Γεια σου αραχνούλα.

-Α! Με πρόσεξες; Νόμιζα πως δεν θα με δεις ποτέ!

-Χμ... Είσαι καιρό εδώ;

-Από πάντα. Ήρθα μαζί με την τρελή που κουβαλάς μαζί σου.

-Αλήθεια; Πως και δεν σε έχω ξαναδεί;

-Χαχ, ας καγχάσω! Έτσι δεν ήσουν πάντα; Κοιτάς την επιφάνεια. Προσέχεις μόνο αυτά που λαμπυρίζουν. Που έχουν 3 διαστάσεις και προοπτική!

-Εσύ δεν έχεις βλέπω... Μωρό σε ζωγράφισε;

-Ο χρόνος με ζωγράφισε. Αυτός που περνά και σε διώχνει από εδώ Και τώρα που ήρθε η ώρα να φύγεις, τώρα άλλαξες...

-Άλλαξα;

-Ναι. Δεν το νιώθεις; Πρόσεξες ακόμα κι εμένα. Που είμαι τόσα χρόνια εδώ και ποτέ δεν μου είχες δώσει λίγη σημασία. Πρόσεξες ακόμα και την τρελή που κουβαλάς μαζί σου...

-Όχι! Λάθος κάνεις. Αυτή την ήξερα από πάντα!

-Κι αν την ήξερες!; Την άφησες ποτέ να μιλήσει; Να εκφραστεί; Όχι ποτέ. Παρά μόνο τώρα. Που αλλάζεις. Που φεύγεις...

-Κι εσύ που το ξέρεις ότι φεύγω;

-Κοιμάμαι δίπλα σου 18 ολόκληρα χρόνια. Ακούω τα όνειρά σου. Ξέρω τα πάντα. Φεύγεις και αρχίζεις να φοβάσαι. Γι' αυτό βλέπεις εφιάλτες κάθε βράδυ... Και φωνάζεις στα όνειρά σου πως φεύγεις και πως φοβάσαι. Παλιά φώναζες μόνο το όνομά του. Τώρα φωνάζεις και πως φοβάσαι...

-Ναι, ίσως να φοβάμαι... Τι άλλο βλέπεις στα όνειρά μου;

-Τι να δω! Που τον τελευταίο καιρό το έχεις χάσει...; Γι' αυτό μιλάει η τρελή συνέχεια. Γιατί εσύ φοβάσαι κι όλο χάνεσαι. Αλλά καλύτερα, γιατί αυτήν την συμπαθώ περισσότερο... Βλέπεις ξέρει να δίνει σημασία στα μικρά πράγματα. Αυτά που δεν έχουν διαστάσεις, ούτε προοπτική. Αυτά που μετράνε περισσότερο στην ζωή σου...

-Δεν την ελέγχω πλέον αυτή. Με κάνει ότι θέλει τώρα. Μάλλον γιατί φοβάμαι.

-Και καλά κάνει! Αυτή ξέρει καλύτερα. Τόσα χρόνια ήταν εκεί και παρατηρούσε. Εσύ χανόσουν στα αστραφτερά μεγάλα πράγματα. Αυτή έχει μεγαλύτερη γνώση από σένα. Είναι πιο δυνατή...

-Χμ. Λες να την αφήσω για πάντα να κάνει ότι θέλει; Αφού αλλάζω έτσι κι αλλιώς...

-Τι να σου πω! Ό,τι θες κάνε, μην με ανακατεύεις... Τώρα που θα φύγεις όμως, θα φοβάσαι. Και μόνο αυτή θα έχεις να σε ακούει. Να ακούει όλα τα τρελά και τα παράλογα που φωνάζεις τόσο καιρό στους εφιάλτες σου...

-Θα το σκεφτώ. Μέχρι να φύγω θα έχω αποφασίσει...

-Δεν σου μένουν και πολλές ώρες. Δεν νομίζεις;

-Ναι όντως... Είδες πως κυλά ο χρόνος; Σαν το νερό που τρέχει απ' την πηγή τα ανοιξιάτικα πρωινά...

-Να, πάλι η τρελή μιλάει. Μ' αρέσει ο τρόπος της!

-Κι η τρελή φοβάται όμως...

-Θα μάθει και η τρελή και εσύ. Με τον καιρό... Κοίτα, ξημερώνει. Δεν μ' αρέσει όταν ξημερώνει. Το φως με κάνει ευάλωτη στα μάτια των ανθρώπων...

-Να ένα κοινό που έχουμε εμείς οι δύο λοιπόν! Μην φοβάσαι. Θα αφήσω εδώ, μπροστά σου, τις αναμνήσεις μου για να μπορείς να κρύβεσαι από τα μάτια των ανθρώπων...

-Γιατί δεν αφήνεις την τρελή; Την συμπαθώ σου είπα...

-Α, όχι. Τελικά θα την πάρω μαζί μου...

-Το αποφάσισες, ε; Καλύτερα, αυτή μιλάει πιο όμορφα και γράφει πιο όμορφα. Εσύ μόνο να ζωγραφίζεις ξέρεις...

-Χα! Πλάκα έχεις τελικά! Και για πες τώρα που θα φύγω και δεν θα έχεις κανενός τα όνειρα να ακούς, τι θα κάνεις;

-Θα κάθομαι και θα βλέπω τις αναμνήσεις σου. Αφήνεις πολλές πίσω... Έτσι θα περνά η ώρα μου. Θα τις ζώ, όπως τις έζησες κι εσύ και όταν θα μπαίνουν στο δωμάτιο οι άνθρωποι θα κρύβομαι πίσω τους. Θα στήνω εδώ τον προτζέκτορα και θα τις προβάλλω πάνω στο μαξιλάρι σου, σαν ταινία. Την δικιά σου ταινία.

-Να τις προσέχεις τις αναμνήσεις μου. Είναι πολλές και σημαντικές. Όλη μου η ζωή είναι αυτές οι στιγμές που αφήνω πίσω. Σου τις εμπιστεύομαι να τις προσέχεις γιατί τις αγαπάω ξέρεις...

-Μην ανησυχείς. Εδώ που τις αφήνεις, μαζί μου, θα μείνουν πάντα. Κι όταν ξανάρθεις θα μπορέσεις να τις ξαναζήσεις στο κεφάλι σου...

-Αύριο φεύγω. Και φοβάμαι. Θα είσαι εδώ όταν γυρίσω;

-Ναι.

-Κι αν βάψουν τον τοίχο; Τότε δεν θα χαθείς;

-Όχι, εγώ εδώ θα είμαι. Θα με δεις όταν έρθεις. Μόνο πρόσεχε, μην αλλάξεις πολύ εκεί που πας και δεν σε αναγνωρίσω όταν γυρίσεις. Εσύ δηλαδή μην αλλάξεις. Γιατί την τρελή δεν την φοβάμαι...

-Θα προσπαθήσω. Ω, ξημέρωσε για τα καλά. Ας κοιμηθούμε. Όμως... Σίγουρα θα είσαι εδώ όταν γυρίσω;

-Ναι εδώ θα είμαι. Εδώ είναι το σπίτι μου. Θα κρύβομαι πίσω από τις αναμνήσεις σου...

-Ωραία. Όνειρα γλυκά αράχνη.

-Όνειρα γλυκά και χωρίς εφιάλτες τρελή μου. Θα σε περιμένω να γυρίσεις...
Εκεί, πίσω από τις αναμνήσεις σου...

"Που βρίσκομαι ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα
Σε λίγο θα νυκτώσει και θα φοβάμαι
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου
Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου
Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους
Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων
Μου λείπει η φλυαρία της ξεγνοιαστιάς μου
Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου
Τα σοκολατάκια στην παλιά φουντανιέρα στης μάνας μου
Η μαρμελάδα από βατόμουρα
Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.."
Αλκυόνη Παπαδάκη

Μέχρι την καρδιά...

Βαθιά μου λές...

Βαθιά, βαθιά, βαθιά...


Πόσο βαθιά;


Έλα να παίξουμε το παιχνίδι μου!


Πόσο βαθιά;

Πολύ βαθιά!

Πόσο πολύ βαθιά;

Πάρα πολύ βαθιά...

Πόσο πάρα πολύ βαθιά;

Όσο βαθιά είναι η πληγή μου.

Πόσο βαθιά είναι;

Βαθιά μέχρι εκεί που δεν πάει!

Μέχρι την καρδιά;

Ναι... Μέχρι την καρδιά...

Ερωτευμένα σύννεφα

Κοίτα το φεγγάρι... Όμορφη βραδιά απόψε. Το κοιτάω τόση ώρα και χάνομαι στην αγκαλιά του καθώς μια γλυκιά νοσταλγική μελωδία μπλέκεται με τα μάτια του... Είναι τόσο όμορφο το χλωμό πρόσωπό του...

Κοίτα το φεγγάρι! Παίζει με τα σύννεφα. Μία κρύβεται πίσω τους και μία βγαίνει μπροστά τους και τα κάνει να φαίνονται τόσο αδύναμα μπροστά στην ομορφιά του. Τα καημένα τα σύννεφα... Και παρ' όλο που παίζει μαζί τους και τα ξεγελά και τους κλέβει την παράσταση αυτά παραμερίζουν μπροστά του. Ακουμπούν στην άκρη κάθε εγωιστική διάθεση και το αφήνουν να λάμψει.. Και τα έρμα τα συννεφάκια, ασήμαντα μπροστά στο ασημένιο φως του, το κοιτάνε με δέος. Είναι ερωτευμένα μαζί του. Όσο και τα τα παιδεύει τα άμοιρα, όσο και να τα πληγώνει με την λάμψη του. Με αυτή την λάμψη που ξελογιάζει τους ανθρώπους, που τους κάνει να ονειρεύονται...

Ναι, αυτό έκανε πάντα το φεγγάρι, φύτευε σπόρους ονείρων στις ψυχές των ανθρώπων. Φώτιζε με το θαμπό φως του τις καρδιές τους και τους έκανε να ερωτεύονται... Αυτό είναι το παιχνίδι του. Έτσι περνά την ώρα του, διασκεδάζει με τα συναισθήματά τους. Και όλοι το χαζεύουν τις καλοκαιρινές νύχτες, με το αεράκι να φυσά στο πρόσωπό τους και να παρασέρνει έρωτες... Αδύναμοι να του αντισταθούν πέφτουν στην παγίδα που τους έχει στήσει. Παγίδα στο μαύρο του ουρανού πλεγμένη με δάκρυα και αστέρια... Άλλες φορές λάμπουν τα αστέρια κι άλλες τα δάκρυα. Και το φεγγάρι εκεί, σε κοιτά με τα μελαγχολικά του μάτια και μιλάει στην ψυχή σου. "Δεν με βλέπεις πως είμαι εδώ μόνο μου; Δεν μπορώ την μοναξιά, θέλω να πάω εκει... Στην θάλασσα. Αυτή είναι ο λόγος που φωτίζω κάθε βράδυ. Που υπάρχω... Γιατί με την λάμψη μου ασημίζουν τα νερά της και γίνεται ακόμα πιο όμορφη... Αλλά δεν μπορώ να πάω κοντά της..." σου λέει δακρύζοντας. "Βλέπεις, με έχουν καρφώσει εδώ ψηλά στον ουρανό κι όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να την φτάσω... Και θέλω τόσο να την πάρω στην αγκαλιά μου! Αυτή τρέχει εκεί κάτω στις ακρογιαλιές ελεύθερη κι εγώ εδώ, μόνο την κοιτάζω...".

Και το λυπάσαι το φεγγάρι. Να είναι τόσο ερωτευμένο και να μην μπορεί να αγκαλιάσει έστω για μια φορά την θάλασσα; Σε γεμίζει με γλυκιά μελαγχολία ο ερωτάς του. Και τότε μαζί με την μοναξιά του φεγγαριού σκέφτεσαι και την δική σου. Σε κοιτά βαθιά στα μάτια και σε προκαλεί. Σε υπνωτίζει... "Εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να την φτάσω. Εσύ όμως; Εσύ γιατί κάθεσαι εδώ στην μοναξιά σου και δεν είσαι εκεί; Μπορείς! Καν' το τώρα που μπορείς. Μην αφήνεις την ζωή να φεύγει από μπροστά σου! Κοίτα εμένα, κοίτα πόσο πονάω...". Έτσι γεννιέται ο έρωτας... Με αστέρια, όνειρα, φως και άρωμα καλοκαιρινής νύχτας. "Μήπως έχει δίκαιο το φεγγάρι;" σκέφτεσαι και αρχίζουν όλα να ομορφαίνουν. Όνειρα πέφτουν στην ψυχή σου και ριζώνουν εκεί. Ελπίδες φωλιάζουν στο μυαλό σου. Και η καρδιά σου... Αχ η καρδιά σου! Αρχίζει και χτυπά και θέλει να βγει από το στήθος σου. Να πάει εκεί... "Πήγαινε!" σου ψιθυρίζει γλυκά το φεγγάρι στο αυτί. "Σε περιμένει...". Και εσύ έχεις χαθεί ήδη στα μονοπάτια του...

Και γελά τότε το φεγγάρι, με καλοσύνη και σε λούζει με το φως του. Σε κάνει και σένα συννεφάκι... Όπως τα ερωτευμένα σύννεφα το κοιτάνε με λατρεία όσο και να τα πληγώσει, έτσι κι εσύ... Λάμπεις από τον έρωτα που γέννησε μέσα σου το φως του όπως και τα σύννεφα. Έχεις πέσει στην παγίδα του και σου χει δώσει το φως των αστεριών και τον πόνο των δακρύων. Πότε λάμπουν αστέρια στα μάτια σου και πότε δάκρυα... Και το φεγγάρι κάθεται εκεί και συνεχίζει να σπέρνει έρωτες. Όμως σε περιμένει... Γιατί ξέρει ότι θα γυρίσεις. Αργά ή γρήγορα θα γυρίσεις. Μην ξεχνάς είσαι πλέον και εσύ ένα ερωτευμένο συννεφάκι του...

Εκεί, ξέρεις που...

Ανάβω ένα τσιγάρο.

-Όνειρα γλυκά και χωρίς εφιάλτες...
-Καληνύχτα ψυχή μου.
Τι καληνύχτα δηλαδή που πήγε 7 και ξημερώνει σιγά σιγά. Και το ξέρεις πόσο δεν μ' αρέσει όταν ξημερώνει... Να, ήδη βλέπω τις πρώτες ακτίνες να μπαίνουν από το παράθυρο. Χλωμές. ασθενικές. Με κάνουν και θυμάμαι. Με γυρνάνε πίσω. Πόσος καιρός πέρασε; Ένας χρόνος; Δύο; Έχω χάσει το μέτρημα...
Δεν ξέρω αν θυμάσαι, δεν ήταν και κάτι τόσο σημαντικό, εγώ θυμάμαι όμως.

Κάθομαι εκεί. Εκεί μωρέ ξέρεις που. Εκεί που με έβρισκες πάντα. Αν είμαι εγώ δηλαδή... Γιατί δεν μου θυμίζει και πολύ αυτό το κορίτσι που βλέπω στην ανάμνηση την γυναίκα που βλέπω πλέον στον καθρέφτη. Ούτε εξωτερικά, ούτε εσωτερικά...

Κάθομαι εκεί λοιπόν, με ένα ποτήρι κρασί στο ένα χέρι. Κόκκινο. Σαν το χρώμα του αίματος, του έρωτα, των χειλιών μου. Διάλεξε ποιο σου αρέσει περισσότερο και πάρε.
Στο άλλο χέρι ένα τσιγάρο. Εμ βέβαια old habits die hard, ε; Να και κάτι που έμεινε ίδιο στο κορίτσι της ανάμνησης και στην γυναίκα του καθρέφτη... Η "συντροφιά" μου. Το έχεις παρατηρήσει; Όταν κάτι δεν πάει καλά έχω πάντα ένα τσιγάρο στο χέρι. Έτσι, γιατί ίσως η θερμότητά του αγγίζει την ψυχή μου... Μα, πάλι ξεφεύγω από το θέμα; Τι ήθελα να σου πω; Α, ναι, για την ανάμνηση.

Κάθομαι εκεί, προσπαθώ να δείχνω φυσιολογική, να κρύψω την αίσθηση που μου προκαλούν οι πεταλούδες που πεταρίζουν στο στομάχι μου. Σουφρώνω τα χείλη, προτάσσω το στήθος, παίρνω την στάση που πρέπει και φροντίζω να δείχνω διαθέσιμη. Μυστηριώδης. Έτοιμη λοιπόν, μια μικρή κυρία! Την ξέρω την εικόνα αυτής της μικρής κυρίας. Αυτής, που φαίνεται ελκυστική και χαριτωμένη συνάμα, και μπορεί αν θέλει να κάνει κάθε άντρα να την κοιτάξει. Κάθομαι και περιμένω έτσι μέσα στην όμορφη εικόνα που έφτιαξα για σένα. Και περιμένω... Που είναι το βλέμμα σου; Σε κοιτώ κρυφά. Είσαι εκεί αλλά νιώθω πως δεν είσαι. Και περιμένω... Δεν γίνεται να μην πρόσεξες ακόμα την όμορφη εικόνα που έφτιαξα για σένα! Νιώθω ένα πλήγμα στον εγωισμό μου. Πάει η όμορφη εικόνα, χάθηκε... Μαζεύω τον εαυτό μου σε στάση εμβρυακή μιας και ξαφνικά νιώθω να αιωρούμαι. Μα δεν γίνεται να μην πρόσεξες την εικόνα της μικρής κυρίας! Έβαλα τον καλύτερο εαυτό μου για να την κάνω τραβήξει το βλέμμα σου. Μα απ' ότι βλέπω μόνο το κενό τραβά το βλέμμα σου. Και να το πρώτο δάκρυ. Να και κάτι ακόμα που δεν άλλαξε στο κορίτσι της ανάμνησης και στην γυναίκα του καθρέφτη... Τα δάκρυα είναι πάντα εύκολη υπόθεση για μένα, σου το έχω πει...

Ας γυρίσω όμως πάλι πίσω στο θέμα μας. Πού είχα μείνει; Α ναι εκεί που κυλά το πρώτο δάκρυ. Και καθώς κυλά τον βλέπω απέναντί μου, πολύ πιο κοντά από σένα, εσύ είσαι μακριά, στο κενό σου. Είναι αυτός που ξέρει. Έχει και πολλές άλλες ιδιότητες αλλά κυρίως ξέρει. Εμένα. Και ξέρει πως όταν η όμορφη εικόνα της μικρής κυρίας γίνει κομμάτια εμφανίζομαι εγώ. Καμία άλλη, καμία κυρία, καμία γυναίκα. Εγώ. Μόνο εγώ... Με κοιτά και μου χαμογελά. Γιατί αυτός ξέρει. Αποφασίζω να πάρω μια στάση πιο κόσμια. Έτσι που είμαι μαζεμένη μέσα μου, ίσως ο κόσμος να αρχίσει να κοιτάει, να ρωτάει. Ανασκουμπώνομαι. Μα η σκέψη είναι ακόμα εκεί: πως γίνεται να μην τραβά το βλέμμα σου η όμορφη εικόνα της μικρής κυρίας; Πώς γίνεται να μην σε γοητεύει η πλαστή, ψεύτικη εικόνα που κάνει κάθε άλλον να με κοιτά; Είσαι διαφορετικός εσύ λοιπόν από τους άλλους; Γυρνάω και σε κοιτάω πάλι. Κρυφά. Ακόμα εκεί είσαι. Αλλού. Το κενό φαίνεται να σε έχει απορροφήσει και να μην θες ούτε και ο ίδιος να βγεις από αυτό. Απογοητεύομαι. Τινάζω τα μαλλιά μου και σπάω τον καρπό μου. Να! Εγώ! Βλέπετε, κύριοι; Μόνο εγώ, καμία άλλη. Χωρίς πλαστές, όμορφες εικόνες. Χωρίς την ελκυστική στάση. Εγώ και η τρελή που κουβαλάω μαζί μου από πάντα. Καθόμαστε εκεί, ξέρεις που, και σε παρατηρούμε. Κατεβάζω τα μάτια. Θα φαίνομαι μελαγχολική τώρα, σίγουρα και απωθητική. Δεν πρόκειται να με προσέξεις τώρα. Αλήθεια, αξίζεις τον κόπο; Δεν προλαβαίνω να απαντήσω στον εαυτό μου και νιώθω κάτι να καίει το πρόσωπό μου. Μα τι συμβαίνει;
Α, είναι το βλέμμα σου...

Βλέπω προτιμάς εμένα τελικά από την μικρή κυρία.


Πόσο κράτησε; Ένα λεπτό, δύο; Θυμάσαι; Εγώ θυμάμαι.

Ξημέρωσε πλέον για τα καλά, θα έχεις ήδη κοιμηθεί. Ακούω τους ανθρώπους να ξυπνάνε. Σηκώνομαι και κοιτάω στον καθρέφτη. Να η γυναίκα. Βλέπεις; Αν κοιτάξεις καλά θα δεις και το κορίτσι. Αχνοφαίνεται. Κρύβεται πίσω της, σαν να φοβάται. Το κορίτσι είναι αδύναμο, η γυναίκα δυνατή. Η τρελή και εγώ. Η τρελή μόνο τέτοιες ώρες μιλάει. Γράφει. Θυμάται. Δακρύζει... Στο είπα, τα δάκρυα είναι εύκολη υπόθεση για μένα...

Σβήνω το τσιγάρο.
Καλημέρα λοιπόν.


Και απόψε το βράδυ εκεί θα είμαι. Εκεί μωρέ, ξέρεις που. Εκεί που με βρίσκεις πάντα. Εκεί που έγιναν όλα...
Και θα είμαι εγώ αυτήν την φορά.
Καμία άλλη.
Χμ.
Ίσως και η τρελή...

Porcelina

"Να προσέχεις γιατί καμιά φορά σε θανατώνουν ερήμην σου.
Τις περισσότερες φορές σε θανατώνουν ερήμην σου.
Ύστερα μεγαλώνουν οι σκιές.
Θα πεθάνουμε.
Δεν θα μας ενοχλήσουν πια.
Εσύ να προσέχεις.
Θα σε φυλάει η μάγισσα μου.
Η δική μου μάγισσα.
Της πρόσταξα να σε φυλάει, να σου λέει παραμύθια, να σ' αγαπά.
Εμένα δεν πρόφτασε να μ' αγαπήσει.
Όμως θα σου χαρίσει ότι χάρισε και σε μένα.
Την κόκκινη μπογιά που δεν βγαίνει..."

Melancholy loves you

"Studies show:
Intelligent girls are more depressed
Because they know
What the world is really like
Don't think for a beat it makes it better
When you sit her down and tell her
Everything's gonna be all right
She knows in society she either is
A devil or an angel with no in between
She speaks in the third person
So she can forget that she's me..."

Υπάρχουν μέρες που απλά κάτι δεν πάει καλά. Ξυπνάς το πρωί με αυτό το μουδιασμένο συναίσθημα σαν να μην υπάρχει τίποτα μέσα σου. Νιώθεις πως μαζί με τα όνειρα, που γλίστρησαν σαν άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά σου, χάθηκαν και οι αισθήσεις σου. Κάπως πρέπει να γεμίσεις το κενό μέσα σου αλλά δεν βρίσκεις τον τρόπο. Και τότε μέσα στην αναζήτησή σου αρχίζεις να αμφιβάλλεις αν αξίζει καν τον κόπο. Ίσως σκέφτεσαι ότι έτσι είσαι πραγματικά. Και οι μέρες που ξυπνάς και όλα μοιάζουν να είναι εντάξει και το χαμόγελο δεν αργεί να ανέβει στα χείλη σου, ίσως να είναι απλά μέρες που δεν θα έρθουν ξανά. Ίσως έτσι ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα απλά δεν το είχες καταλάβει...

Ξαφνικά παίρνεις την απόφαση ότι όντως δεν αξίζει τον κόπο. Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται την μελαγχολία ως ένα ακόμη αναγκαίο κακό; Λίγοι μπορούν να δουν την πραγματική ομορφιά της. Είναι όμορφη το ξέρατε; Πιο όμορφη από κάθε γυναίκα που έχετε δει στην ζωή σας. Πιο σαγηνευτική, πιο προκλητική, πιο ερεθιστική. Σε κάνει να θες να βυθιστείς μέσα της, να την κάνεις δικιά σου, να την νιώσεις σε κάθε χιλιοστό σου. Γιατί ξέρεις μόνο αυτή σε ξέρει πραγματικά, ξέρει τα πάντα. Αυτά που επιμελώς κρύβεις στις σκιές. Αυτά για τα οποία σε κανέναν ποτέ δεν έχεις μιλήσει. Αυτά που σε πονάνε περισσότερο από κάθε τι και ποτέ δεν βρήκες το κουράγιο να ομολογήσεις σε κανέναν. Κάπως έτσι η μελαγχολία, αυτή η όμορφη παρουσία, γίνεται μέρος σου. Γιατί έχει τόσα πολλά από σένα που αν την αφήσεις να φύγει, θα το κάνει μαζί τους και τότε θα μείνεις μισός...

Ο κόσμος σε κοιτά και αναρωτιέται. Όλοι προσπαθούν να καταλάβουν. Αλλά η γλυκιά μελαγχολία ξέρει πως να σου κλείνει το στόμα. Ξέρει πως να σε αναγκάσει να κλειστείς ακόμα περισσότερο στον εαυτό σου. Και όταν εδραιωθεί καλά μέσα σου γίνεται σαν την ηρωίνη για τον οργανισμό σου. Αρκεί μία φορά να πάρεις την δόση σου και τότε θα την ζητάς μια ζωή. Δεν μπορείς να μείνεις μακριά της, παραδέξου το! Άλλωστε, το βλέπω στα μάτια σου. Την αποζητούν κάθε λεπτό σαν τον ερωτευμένο άντρα που περιμένει την ερωμένη του. Ξέρω πως ποτέ δεν θα φτάσω τόσο μέσα σου όσο έχει φτάσει αυτή. Γιατί δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά αυτή είναι πλέον η γυναίκα σου.

Σε παρακαλώ μην προσπαθήσεις ξανά να με πείσεις για το αντίθετο.
Κι όσο δύσκολο κι αν είναι έχω μάθει πλέον να ζω με αυτό.
Και συνεχίζω να προσπαθώ να καταλάβω.
Θα ήθελα απλά να είμαι η θλίψη που φωλιάζει στα μάτια σου...

Fall, fly...

It's not fair you know
When the choices you make
Cancel the choices you've made before
And sometimes it frightens me
Just the thought of
The people getting loud around you
They try to get you there
It's the place where they become part of your life
So that's what you want now?
Sleeping there in your big fluffy cloud
But where is reality?
What you left behind?
Open your eyes
So that's how you feel like now?
Getting loud in their big fluffy cloud
Do you dare?
Do you find it easy?
Don't hide anymore
You find comfort I see
Keeping your mouth shut
Keeping your mind close
Keeping the words in the edge of your tongue
How many times you think I've died?
How difficult you think it's for me to do it once more?
And yes that's not the way I like to talk
That's the way I find the bed warm though
How many times you think I've really saw you?
How relieving you find it?
And yes there is only one moment I feel free
That's when you speak before you think
And yes, that happens once in a thousand lifetimes
You're floating there away
You wish you woundn't
But a long time from now
Will you still float?
And if you touch the ground
And if you stand at your feet
You'll find something to comfort you?
Or will you die just to hear it once more
Oh I know you won't
'Cause that's not something you would die for
'Cause my life goes on
And I won't give it away
It's funny you know how things change
It's like the wind takes the old
And the new, well, they seem much newer
I suppose I am the one who relies on things used before
You won't fight for those you've earned
You feel you own them by now
And if that's offensive, well, I'm sorry
It's the way I like to talk
But one year from now where will your home be?
And if it's not here anymore
And if you find the comfort you seek
Will you crave the things old?
Or will you live your untouchable dream?
Oh I know you will
'Cause that's the way life goes on
'Cause that's how life hurts you
And it won't be fair at all
Then I will fall
But in the end, falling it's just another way to fly...

Θυμήσου...

Λένε πολλά για τον χρόνο... Κάποιοι θα σου πούν οτι είναι ο καλύτερος γιατρός. Άλλοι θα σου πούν πάλι ότι είναι ο χειρότερος. Δεν ξέρω για τις ικανότητες του χρόνου στην ιατρική τέλος πάντων, ένα ξέρω: πως ο χρόνος, θες δεν θες, με τον καιρό, θα σου τα πάρει όλα... Καθώς περνά, αργά ή γρήγορα, δυσάρεστα ή ευχάριστα, θα σου πάρει τα πάντα και το μόνο που θα αξιωθεί να αφήσει πίσω του είναι οι αναμνήσεις. Αυτές οι αναμνήσεις που όταν το βάλουν σκοπό δεν θα σε αφήσουν σε ησυχία, υπενθυμίζοντας σου συνεχώς που ήσουν και που είσαι... Με ποιόν ήσουν και με ποιόν είσαι... ΠΟΙΟΣ ήσουν και ΠΟΙΟΣ είσαι...

Έτσι, μόνο να να σε πονέσουν λίγο ακόμα. Να σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις όλο και με μεγαλύτερη σκληρότητα πως τα πράγματα άλλαξαν. Να σε ξυπνήσουν απ' το όνειρο. Να φωνάξουν κοροιδευτικά μπροστά σου "Θυμήσου! Θυμάσαι;". Να σε κάνουν να χάσεις την πιο όμορφη νύχτα...
Οι ιδέες που θα σκαρφιστούν για να σε πονέσουν δεν έχουν τέλος. Ένα συγκεκριμένο τραγούδι την ώρα που νομίζεις πως περνάς καλά έξω με παρέα. Μία φράση που για κάποιους άλλους ίσως να μην σημαίνει τίποτα, την ώρα που μόλις έχεις καταφέρει να ξεχαστείς. Ακόμα και το ποτό που πίνεις, τα τσιγάρα που καπνίζεις... Μην ανησυχείς, οι αναμνήσεις θα βρούν τον τρόπο να σε πονέσουν!

Ποιός ξέρει, ίσως να τρέφονται με δάκρυα...

Και όταν λοιπόν μείνεις μόνος, ολομόναχος, με τις αναμνήσεις σου; Θα τις αφήσεις να πάρουν τον έλεγχο; Να σε βυθίσουν εκέι που αυτές θέλουν για να ικανοποιήσουν τις σαδιστικές επιθυμίες τους; "Όχι!" θα έλεγε ο λογικός, πρακτικός άνθρωπος... "Μα γιατί όχι;" θα απαντούσα εγώ σαν λογικός, πρακτικός αλλά συγχρόνως μέχρι-αηδίας-συναισθηματικός τύπος. "Γιατί να βάζεις τον εαυτό σου στην θέση αυτή; Γιατί να πονάς και να βασανίζεσαι ενώ μπορείς να κάνεις τόσα άλλα ευχάριστα πράγματα; Είσαι αλλού πλέον, διάολε! Καινούργια πόλη, καινούργιοι άνθρωποι, όλα ολοκαίνουργια! Αστραφτερά καινούργια! Διασκέδασε! Πέρνα καλά!".
Και τί του απαντάς τότε του κ. Λογικού;

Σιωπή...

Χμ...

Αντιλαμβάνομαι το μυαλό μου σαν έναν ξεχωριστό κόσμο, ζωντανό και φτιαγμένο με τα συστατικά που απολαμβάνω περισσότερο...

Φεγγάρια, ηλιοβασιλέματα, άρωμα καλοκαιρινής νύχτας, μουντά σύννεφα και νοσταλγικές βροχές.

Στον κόσμο του μυαλού μου ζουν όλα αυτά τα οποία μου δίνουν υπόσταση.

Όνειρα, αναμνήσεις, ελπίδες, ιδέες και σκέψεις.

Όλα ντυμένα με μελαγχολικά πέπλα. Άλλα ζουν εκεί πάντα και άλλα μεταναστεύουν εκεί από την ψυχή και την καρδιά μου. Αυτά μ' αρέσει να παρατηρώ και πολλές φορές να υπερ-αναλύω. Αλλά κυρίως μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους.

Χαρούμενους, μελαγχολικούς, περίεργους, ασυνήθιστους, απλούς και ερωτευμένους.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι γιατί ο καθένας κουβαλά τον δικό του ξεχωριστό κόσμο στο μυαλό του. Άλλοι είναι φωτεινοί και χαρούμενοι και άλλοι σκοτεινοί και αραχνιασμένοι. Όπως ακριβώς και οι ψυχές τους. Όλοι όμως δίνουν τροφή στις σκέψεις μου σε σημείο να είναι τόσα πολλά όλα αυτά τα αισθήματα που μου προκαλούν ώστε να μην χωράνε πλέον στο κεφάλι μου.

Δεν ξέρω τον λόγο που ξεκίνησα αυτό το blog. Μάλλον για να μπορώ να αδειάζω το μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μου από αυτά που μπορώ να μοιραστώ με τους ανθρώπους. Γιατί υπάρχουν και αυτά που δεν θα δουν ποτέ το φως μιας χαρούμενης μέρας ή τα αστέρια μιας σκοτεινής νύχτας. Απλά θα κάθονται εκεί στο βάθος και θα ριζώνουν όλο και βαθύτερα μέσα μου...

Μου αρέσει να γράφω για φεγγάρια, ηλιοβασιλέματα, άρωμα καλοκαιρινής νύχτας, μουντά σύννεφα και νοσταλγικές βροχές.

Για αναμνήσεις... Έχω ερωτική σχέση με τις αναμνήσεις μου. Με πληγώνουν, τις πληγώνω αλλά κυρίως αγαπιόμαστε. Ζω από αυτές...

Χμ, τελικά μ' αρέσει εδώ. Καλώς σας βρήκα...