Αλλού

Ήρθε αυτή η μέρα και έχω πάρει τους δρόμους. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Μακριά από σένα, μακριά από όλους σας. Κυρίως μακριά από μένα. Σιχάθηκα. Και σένα και μένα και τα πάντα. Δεν σιχαίνομαι πλέον "αυτούς". Τους σπαστικούς, τους πρήχτηδες, τους ψεύτες, τους υποκριτές, τους παρτάκιδες. Ούτε ότι σιχαινόμουν πάντα. Σιχαίνομαι εμένα και εσένα. Αυτά που περιμένεις, αυτά που ζητάς, αυτά που "πρέπει". Τις διαδικασίες και τα καθιερωμένα και την ρουτίνα που πάντα αγαπούσα. Σιχάθηκα τα δάκρυα. Και την μοναξιά μου.
Κι ίσως να ψάχνω μια ζωή "πιο κανονική", ζωή φτιαγμένη όχι για μένα και τα 18 μου χρόνια.
Κι ίσως πάλι να ψάχνω κάτι "αντισυμβατικό" και έντονο. Κι ίσως τελικά να μην ξέρω ούτε και εγώ...
Δεν ξέρω προς τα πού πάω, τι περιμένω να βρω και τι ελπίζω. Ίσως έναν κόσμο παραμυθένιο που δεν θα πονάει, που δεν θα κλαίει ή θα δακρύζει, κι άλλες τέτοιες ουτοπικές μαλακίτσες τέλος πάντων που τα λίγα χρόνια μου μου δίδαξαν πως δεν υπάρχουν. Όνειρο το χω από παλιά να βρώ έναν κόσμο δικό μου. Με ένα κουμπάκι delete, με μόνο όμορφα λόγια, χωρίς απογοητεύσεις, χωρίς κλωτσιές εκεί που πονάει. Χωρίς εσένα να με καταστρέφεις, χωρίς εμένα να με αποτελειώνω. Χωρίς ανατροπές, αλλαγές και κούφια λόγια. Χωρίς μοναχικές νύχτες και καταχρήσεις. Χωρίς ΕΣΑΣ.
Νιώθω πως πρέπει. Γιατί αν μείνω θα γίνω επικίνδυνη. Γιατί μπορώ να σου γαμήσω τα μυαλά όποτε θέλω. Και η αυτοκυριαρχία δεν είναι το πιο δυνατό σημείο μου πια. Για σένα.
Ταξίδι για τον κόσμο μου που μάλλον δεν υπάρχει. Αλλά και τι να κάνεις, τι είναι τέλειο σε αυτή την ζωή; Τουλάχιστον ελπίζω να απολαύσω την διαδρομή...