Λοιπόν ας σοβαρευτώ κι εγώ λίγο και ας κόψω το αλκοόλ και τις καταχρήσεις (χαχαχα!) ή τέλος πάντων ας γράψω κάτι σαν φυσιολογικός άνθρωπος και όχι σαν την τρελή αλκοολική που αραδιάζει γραμμές ασυνείδητα...
Βουαλά τι συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στο διχασμένο κεφάλι μου: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Εγώ και η τρελή που συγκατοικούμε εκεί μέσα από πάντα αρχίσαμε να διαφωνούμε... Πφ αυτός είναι μεγάλος μπελάς ξέρετε... Σαν τις ταινίες που εμφανίζεται απ' την μία μεριά του κεφαλιού σου το αγγελάκι και απ' την άλλη το διαβολάκι και ο καθένας λέει τα δικά του με αποτέλεσμα έναν θανατερό πονοκέφαλο...
Ναι οκέι το εσωτερικό του κεφαλιού μου ήταν πάντα σαν ένα σκοτεινό αραχνιασμένο δωμάτιο. Σαν αυτά που όσο και να ψάχνεις δεν θα έβρισκες αυτό που θέλεις αλλά ξαφνικά θα εμφανιστεί από το πουθενά σαν να είχε κάνει ταξίδι στον χωροχρόνο... Και τώρα διχαστήκαμε, πλακωθήκαμε, είπαμε και δυο κουβέντες παραπάνω λόγω της υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ και δεν μιλιόμαστε. Δύο δωμάτια που συναγωνίζονται στην σκοτεινιά, στο ποσοστό των ιστών αράχνης που περιέχουν και στα ταξίδια στον χωροχρόνο που λαμβάνουν μέρος στο καθένα... (Ωχ αμάν!)
Πάντα πίστευα ότι η ζωή είναι καθαρά θέμα επιλογών και αποφάσεων. Σκάκι. Ανάλογα με το ποιο πιόνι θα κινήσεις θα χάσεις ή θα κερδίσεις, καθαρά μαθηματικά. Και το πιστεύω ακόμα δηλαδή. Αλλά όταν είσαι μπροστά σε ένα δίλημμα δεν μπορείς να αποφύγεις την σύγχυση Δύο επιλογές, η 1 και η 2. Αλλά τι να διαλέξεις όταν η μία είναι χειρότερη από την άλλη; Να σκεφτείς τον ευατό σου μόνο και να επιλέξεις αυτήν που είναι πιο ανώδυνη ως προς εσένα; Να σκεφτείς τους άλλους και πως νιώθουν αυτοί; Κι αν είναι όλα τόσο φακντ απ που δεν ξέρεις ούτε κι εσύ ποιο είναι καλό για σένα και ποιο για τους άλλους;
Ας πάρει τέλος πάντων κάποιος άλλος τις αποφάσεις για μένα! Και μετά είναι και οι φίλοι! Ο ένας "Θα το μετανιώσεις", ο άλλος "Σπαταλάς τον καιρό σου" και ο τρίτος "Προσπάθησε τουλάχιστον". Ο ένας να σου χαϊδεύει τα αυτιά και ο άλλος να σε ρίχνει από το μαύρο αραχνιασμένο συννεφάκι σου. Και η τρελή να μου λέει "Μην ακούς τίποτα, κάνε αυτό που θέλω εγώ!". Κι όταν εγώ αποφασίζω λοιπόν, το ένα αρχίζει τα "πως" και τα "ναι αλλά". Μετά πάλι αλλάζω γνώμη αλλά αυτή πάλι τα ίδια. Κύκλους κάνουμε. Ωραία...
Αδιέξοδο, ντεντ εντ πώς το λέμε...
Βουαλά τι συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στο διχασμένο κεφάλι μου: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Εγώ και η τρελή που συγκατοικούμε εκεί μέσα από πάντα αρχίσαμε να διαφωνούμε... Πφ αυτός είναι μεγάλος μπελάς ξέρετε... Σαν τις ταινίες που εμφανίζεται απ' την μία μεριά του κεφαλιού σου το αγγελάκι και απ' την άλλη το διαβολάκι και ο καθένας λέει τα δικά του με αποτέλεσμα έναν θανατερό πονοκέφαλο...
Ναι οκέι το εσωτερικό του κεφαλιού μου ήταν πάντα σαν ένα σκοτεινό αραχνιασμένο δωμάτιο. Σαν αυτά που όσο και να ψάχνεις δεν θα έβρισκες αυτό που θέλεις αλλά ξαφνικά θα εμφανιστεί από το πουθενά σαν να είχε κάνει ταξίδι στον χωροχρόνο... Και τώρα διχαστήκαμε, πλακωθήκαμε, είπαμε και δυο κουβέντες παραπάνω λόγω της υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ και δεν μιλιόμαστε. Δύο δωμάτια που συναγωνίζονται στην σκοτεινιά, στο ποσοστό των ιστών αράχνης που περιέχουν και στα ταξίδια στον χωροχρόνο που λαμβάνουν μέρος στο καθένα... (Ωχ αμάν!)
Πάντα πίστευα ότι η ζωή είναι καθαρά θέμα επιλογών και αποφάσεων. Σκάκι. Ανάλογα με το ποιο πιόνι θα κινήσεις θα χάσεις ή θα κερδίσεις, καθαρά μαθηματικά. Και το πιστεύω ακόμα δηλαδή. Αλλά όταν είσαι μπροστά σε ένα δίλημμα δεν μπορείς να αποφύγεις την σύγχυση Δύο επιλογές, η 1 και η 2. Αλλά τι να διαλέξεις όταν η μία είναι χειρότερη από την άλλη; Να σκεφτείς τον ευατό σου μόνο και να επιλέξεις αυτήν που είναι πιο ανώδυνη ως προς εσένα; Να σκεφτείς τους άλλους και πως νιώθουν αυτοί; Κι αν είναι όλα τόσο φακντ απ που δεν ξέρεις ούτε κι εσύ ποιο είναι καλό για σένα και ποιο για τους άλλους;
Ας πάρει τέλος πάντων κάποιος άλλος τις αποφάσεις για μένα! Και μετά είναι και οι φίλοι! Ο ένας "Θα το μετανιώσεις", ο άλλος "Σπαταλάς τον καιρό σου" και ο τρίτος "Προσπάθησε τουλάχιστον". Ο ένας να σου χαϊδεύει τα αυτιά και ο άλλος να σε ρίχνει από το μαύρο αραχνιασμένο συννεφάκι σου. Και η τρελή να μου λέει "Μην ακούς τίποτα, κάνε αυτό που θέλω εγώ!". Κι όταν εγώ αποφασίζω λοιπόν, το ένα αρχίζει τα "πως" και τα "ναι αλλά". Μετά πάλι αλλάζω γνώμη αλλά αυτή πάλι τα ίδια. Κύκλους κάνουμε. Ωραία...
Αδιέξοδο, ντεντ εντ πώς το λέμε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου