Ανώνυμο

Είναι ένα μέρος, το ξέρω, μα ποτέ δεν το 'χω περπατήσει. Ένα δέντρο στο ξέφωτο, χαμογελαστό και γεμάτο μοναξιά. Ένα μονοπάτι στο δάσος, δελεαστικό και καταραμένο. Ο ουρανός, γαλάζιος και σκοτεινός. Κοκκινίζει.

Ένα πρόσωπο, γελάει και ύστερα δακρύζει. Πουλιά ανέμελα φτερουγίζουν στον ουρανό, αρπακτικά. Το σώμα που κοιτάς, αρμονικό και ακρωτηριασμένο. Η καρδιά σου χτυπά ακόμα, χωρισμένη σε δύο κομμάτια. 

Αρχίζει να πέφτει η βροχή, εξαγνιστική και κρύα. Χρωματιστά τα όνειρά σου και σε τρομάζουν. Όσο όμορφο μοιάζει το ηλιοβασίλεμα, τόσο τραγικό είναι. Όσο πολύχρωμο κι αν απλώνεται μπροστά σου, πάντα σκοτάδι θα προμηνύει. 

Το ξέρεις αυτό το σπίτι. Οικείο, παρά τα φαντάσματα στο υπόγειο. Ένα ζευγάρι φιλιέται στο φεγγαρόφωτο, η Ωραία και το Τέρας. 

Θα θελα να ήμουν ηλιαχτίδα να τρυπώνω ανάμεσα στις φυλλωσιές και να σωριάζομαι στα πεσμένα φύλλα των δέντρων. Να μαι χιόνι και να χαιδεύω με τα κρύα μου ακροδάχτυλα τα κλαδιά τους. 

Θα ρθει η νύχτα και θα σε πάρει αγκαλιά, να μην φοβάσαι. Τι κι αν βγήκες πάλι από τον χάρτη...

Δεν πειράζει που μπερδεύτηκες πάλι στους δρόμους του μυαλού, να γυρίσεις πίσω δεν χρειάζεται. Όπου κι αν ταξιδεύεις ξέρεις, εκεί θα είσαι πάντα, τα σκοτεινά τραγουδώντας. Το φως θα βάζεις πλάι σου σαν πολύτιμο φυλακτό. Μα το ζοφερό θα γλυστράει στα δαχτυλά σου. Πάντα. 

Μην φοβάσαι,λοιπόν. Η νύχτα θα 'ρθει να σε πάρει αγκαλιά.

Ναυαγός

Ταξίδεψα όσο βαθύτερα μπορούσα μεσ' στις μέρες, είδα γαλέρες, ψετοπαντιέρες και καπετάνιους που κερδίζουν τη ζωή τους με φοβέρες, λέρες, και τώρα ξέμεινα, εδώ που στέκονται αιώνια ακίνητες οι μέρες...
Είχα ξεχάσει πια ότι έψαχνα να βρω κάποια πατρίδα, ώσπου σε είδα, σαν να μην είχες δει ποτέ σου ναυαγό. Εγώ ήθελα απλώς να πιω λίγο νερό μα εσύ διψούσες για τον απέραντο, βαθύ ωκεανό κι όλο ρωτούσες αν πέρασα απ' την ήπειρο των Μάγων, αν ξέρω να διαβάζω τον καιρό.
Λίγο πριν χάσω τις αισθήσεις μου, πριν να παραδοθώ, σε ρώτησα ποιοι μένουνε εδώ κι εσύ μου απάντησες μέσα από τον καπνό, "Κοιμήσου τώρα έχουμε καιρό. Εδώ είναι το νησί των λωτοφάγων."
Σ' ένα δωμάτιο με νεράιδες κάτι χρώματα, μέσα από σήραγγες περνάγαμε και βγαίναμε σ' ένα υπόγειο ωκεανό, σε μια βάρκα οι ψυχές, αλλού τα σώματα κι ένα βαρκάρη που όλο βιάζεται. Θεέ τι να πω... Αφήστε με ακόμα λίγο εδώ, παρακαλώ. Εκατομμύρια σταλακτίτες σ' ουρανό, χρυσή βροχή και σταλαγμίτες κατ' εικόνα, ομοιώματα, πλανήτης Γη...
Είχα ξεχάσει πια τι έψαχνα να βρω. Αυτή είναι η γη των λωτοφάγων...


Έλα να με σώσεις, γιατί σε βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου πλέον να φωνάζεις το όνομά μου. Έλα να με σώσεις από το νησί που ναυάγησα... Έλα, πριν πάρω την απόφαση να φύγω κολυμπώντας. Κι ίσως έρθω να σε βρω, εκεί, στην γη των λωτοφάγων... Το ξέρεις οτι μπορείς.
Να με κάνεις να ξεχάσω πως είναι να νιώθεις και να μου τα μάθεις όλα από την αρχή.

Έχω ναυαγήσει, μ'ακούς;

Σε περιμένω.

Σήμερα

"Όταν ήμουνα μικρός
Μες στα κύματα δε μ' ένοιαζε
Αν ο κόσμος είναι απλός
Ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε.."

Σήμερα είχε αέρα στην Θεσσαλονίκη...

16:45, Σήμερα

Η ζωή που δεν έζησα

Αν η ζωή σου γινόταν ταινία...
Αποτέλεσμα: "Η ζωή που δεν έζησα"

3 ώρες πριν μέσω QuizPlanet! στο Facebook.



"Χmm... " σχολιάζω από πάνω στα greeklish... Βασικά, τι άλλο να έλεγα? Θα μου πεις τώρα "Καμένο, κάθεσαι και ασχολείσαι με quiz στο facebook..." Χαχαχα! [γελάω με την κατάντια μου]

Και σκέφτομαι. Γιατί έτσι δεν είναι? Σκίζεσαι μία ολόκληρη χρονιά, διαβάζοντας, να μπεις σε μια σχολή που ελπίζεις ότι θα σου αρέσει, που ούτε καν ξέρεις πως είναι. Και εκεί που είσαι έτοιμη με το ξυραφάκι του γραμμικού στο χέρι να αυτοκτονήσεις από το άγχος τελειώνουν οι γαμωπανελλήνιες. Ουστ! Περνά ένα καλοκαίρι σαν νερό και ξαφνικά... Τσουπ. Να 'σαι στην πρώτη σου επιλογή γεμάτη όνειρα, ελπίδες, προσδοκίες.

Να 'μαστε λοιπόν. 6 μήνες τώρα. Δεν λέω, σχολή μια χαρά. Ζωή όμως... Facebook και Myspace!
Πώς τα 'χω καταφέρει έτσι, μου λες? Πως γίνεται σχεδόν κάθε βράδυ να με βρίσκει εδώ σε αυτήν την καρέκλα να κοιτάω μια οθόνη? Και απόψε εδώ να ακούω Tiersen και να ψάχνω κάτι σε αλκοόλ. Να περιμένω να ακουστεί το τιρουτίν! του msn και να δω ότι γύρισες επιτέλους "σπίτι".
"Εμείς θα πάμε στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ το βράδυ θα 'ρθεις?", συμφοιτήτρια νο. 1
"Εεε μπα.. Νυστάζω ρε."
Ψέματα. Οκ, φιλίες δεν κάνω και εύκολα, ίσως γιατί κρίνω αυστηρά τους ανθρώπους και το ξέρω. Μα δεν ταιριάζω. Κι ας φαίνεται προς τα έξω αλλιώς, γνωστοί είναι όλοι εδώ. Αφήνω τους άλλους να με πλησιάσουν ώς ένα ασφαλές σημείο, κι όταν νιώθω πως έρχονται πολύ κοντά ξαφνικά νυστάζω, θέλω να τελειώσω μακέτα, θέλω να δω Southpark ή να πάω στο Alone να πάρω το καινούργιο του Burzum . Από δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Εμφανίζονται στην άκρη της γλώσσας μου χωρίς να τις ελέγξω. Κι μετά έρχεται αυτό το βλέμμα από τα μάτια τους...
"Πάλι μέσα θα λιώσεις?", συμφοιτήτρια νο. 2
"Ε ναι ρε..."
Έπειτα, αρχίζω τις φιλοσοφίες για το πως ο καθένας από εμάς χρειάζεται κάποιον προσωπικό χρόνο κάθε μέρα για να σκεφτεί, να δημιουργήσει, μπλα μπλα μπλα... Και πως χτύπησα πάλι 10ωρο στην σχολή και δεν μπορώ άλλο έξω... Να τα μπαλώσω κάπως. Είναι απίστευτη η ικανότητά μου να μιλάω τόσο γρήγορα και πολύ όταν πρόκειται για δικαιολογίες.
Δηλαδή καλά που υπάρχουν και αυτές οι εργασίες τις πολεοδομίας και χρειάζεται να τρέχω με 2-3 άτομα στην ναυαρίνου και να μετράω δέντρα και φανοστάτες...
Και ξαναρωτάω, πώς τα χω καταφέρει έτσι? Μακάρι να ΜΗΝ ήξερα. Μακάρι να ΜΗΝ χρειαζόντουσαν δικαιολογίες. Γιατί μαζί σου ποτέ δεν χρειάζονται δικαιολογίες. Μαζί σου δεν υπάρχει αυτή η λέξη στο λεξικό. Μου λείπεις. Κι εσύ, κι αυτοί και όλα. Ακόμα και το τσιγάρο που κάναμε με την Ε. στα κλεφτά πριν την φυσική κατεύθυνσης. Οι μπύρες στην πλατεία με την Ν. Το σχολείο. Το δέντρο έξω από το παράθυρο του δωματίου μου. Μην κοιτάς που γκρινιάζω κάθε φορά που γυρνάω πίσω για την μιζέρια της επαρχίας. Γκρινιάζω γιατί ξέρω ότι σε λίγο θα πρέπει να φύγω πάλι. Κι όσο κι αν την αγάπησα την Θεσσαλονίκη και την δοξάζω σαν να είναι Η ΠΟΛΗ, δεν γεμίζει μακριά σου, μακριά τους. Κι όλοι μου λένε "Α, θεσσαλονίκη, τυχερή! Καινούργια ζωή, σας ζηλεύω εσάς το φοιτηταριό" και τέτοια διάφορα. Ναι δεν λέω. Καλά είναι. Αλλά εγώ δεν την αντέχω την διπλή ζωή... Μία εδώ και μία πίσω.

Θα θελα να μπορώ να πατάω ένα κουμπί και να γυρνάω εκεί, να πίνω ρετσίνες στο γνωστό μέρος, να έρχομαι να κουρνιάζω στο κρεβάτι σου τα βράδια. Μόνη μου είμαι, γι αυτό σε παίρνω τηλέφωνο αργά και κλαψουρίζω παραπονιάρικα .
Πάλι "μοναξιές έχουμε"...
Χαζεύω μια φωτογραφία από το Σάββατο, πως μάκρυναν έτσι τα μαλλιά σου. Πως μακραίνουν τόσο γρήγορα όταν είσαι μακριά μου...

Πόσο εύκολα αλλάζει η ζωή σου από την μία μέρα στην άλλη. Κι εκεί που θεωρούσες κάποια πράγματα δεδομένα εξαφανίζονται σαν καπνός. Και πόση ανάγκη έχουμε οι άνθρωποι το οικείο και το "δικό μας". Ίσως μόνο τότε εκτιμάς κάποια πράγματα. Το πατρικό σου σπίτι, το δρόμο που περπατούσες κάθε πρωί, το παγκάκι που ζωγράφισες πάνω του στα 14. (βάνδαλη!) Μόνο τότε. Όταν νιώσεις όλο σου το βάρος ριγμένο στους δικούς σου ώμους. Όταν είσαι ελεύθερος να κάνεις τα πάντα και εσύ το μόνο που κάνεις είναι να νοσταλγείς. Το 'χω ξαναπεί και το ξαναλέω, άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις. Μπορούν να είναι τόσο όμορφες και συγχρόνως τόσο επίπονες. "Πρέζες υπάρχουν πολλές..." έλεγε ο πρίγκηπας. Λοιπόν η δικιά μου πρέζα είναι οι αναμνήσεις μου. Το χθές μου, το χθες μας. "Ζήσε το σήμερα" και "Κοίτα μπροστά" και λοιπές αηδίες... Αποτυγχάνω κάθε φορά που προσπαθώ να εφαρμόσω τέτοια αισιόδοξα λόγια. Θα είναι στην φύση μου φαίνεται. Μου έχει διδάξει κάτι η ζωή που δεν ζω: μόνο σήμερα εκτιμάς το χθές...

Ακόμα να ακουστεί το τιρουτίν! στο msn. Ακόμα να γυρίσεις "σπίτι".

Ούτε απόψε θα κοιμηθώ. Πάλι εσένα θα περιμένω.

Θα περιμένω την ζωή που δεν έζησα τους τελευταίους 6 μήνες, μήπως και καταφέρω να την ζήσω.

Μόνη

Γιατί υπάρχουν μόνα κρεβάτια, ε?
Και μονά σεντόνια και κουβέρτες και παπλώματα και συσκευασίες δώρων από σεντόνια που φέρνουν όλες οι ξεχασμένες θείες όταν "πας για φοιτήτρια" με μόνο μία μαξιλαροθήκη?
Μονά δωμάτια ξενοδοχείων?
Μονές θέσεις στα αστικά?
...Μονοί αριθμοί?

Καλά δεν ξέρετε την ομορφιά να ξυπνάς κάθε πρωί παγωμένος επειδή σου τράβηξαν όλο το πάπλωμα?

[Αστειεύομαι, μάλλον γιατί κουράστηκα να ξυπνάω τα βράδια και να βλέπω ότι δεν είσαι δίπλα μου...]

Χθές

-Πως πάνε τα κέφια;
-Σκατάαα...
-Α, τόσο καλά.
-Ναι.

15.00, 9-03-10