Αγαπώ

Λοιπόν, άντε κι εγώ με την σειρά μου να μοιραστώ μαζί σας, κάποια από τα πράγματα που αγαπώ. Με προσκάλεσε ο Elrond, και μιας που είναι και γατομπαμπάς και γατοσωτήρας δεν θα πω όχι. Προσπαθώ να σκεφτώ με τι να αρχίσω αλλά πραγματικά είναι τόσο δύσκολο να χωρέσεις τόσα πράγματα σε μία ανάρτηση. Θα αποφύγω λοιπόν να αναφερθώ σε αυτονόητα πράγματα, του τύπου "αγαπώ την οικογένεια μου" ή "αγαπώ τους φίλους μου", καθώς όπως προείπα τα θεωρώ αυτονόητα.
Ξεκινάμε λοιπόν με συνοπτικές διαδικασίες...


Αγαπώ τα χαρτιά μου, τα μολύβια μου, τα κάρβουνά μου, τα μελάνια μου και γενικά όλα αυτα που μου δίνουν την δυνατότητα να βγάλω κάτι από μέσα μου, να εκφραστώ, να δώ έστω και σε δυο διαστάσεις αυτό το κάτι που τριγυρνά εκείνη την στιγμή στο μυαλό μου. Αγαπώ αυτά που με κάνουν να νιώθω, δημιουργώντας, σαν ένας μικρός θεός.

Αγαπώ την φωτογραφία. Το κλικ της μηχανής. Την αποτύπωση στιγμών, συναισθημάτων, τοπίων, όπως και τον τρόπο που μια φωτογραφία σου εξάπτει την φαντασία για να την ερμηνεύσεις όπως εσύ νομίζεις. Συγκεκριμένα έχω ψώρα με την φωτογραφία, πως το λένε...

Αγαπώ την μουσική μου που έχει παίξει ένα τεράστιο ρόλο στην διαμόρφωσή μου ως άνθρωπο. Από τις παρτιτούρες του ωδείου, τις αριέτες, τις ροκ μπαλάντες, την βίαιη μέταλ. Το εύρος των συναισθημάτων που σου προκαλεί. Αγαπώ, που μπορώ να βρώ πάντα μια μελωδία, ή ένα στίχο να αντικατροπτίζει την ψυχική μου κατάσταση.

Αγαπώ τα βιβλία. Την μυρωδιά τους. Τα σκληρά εξώφυλλα. Την λογοτεχνία, την ποίηση. Το πώς χάνομαι διαβάζοντας και δημιουργώ ολόκληρους κόσμους στο μυαλό μου, με τον δικό μου μοναδικό τρόπο. Αγαπώ την εξάρτηση μου από τα βιβλία που κρατάει παραπάνω από την μισή ζωή μου.

Αγαπώ τις γάτες! Συγνώμη λάθος. Αγαπώ όλα τα ζώα. Τις γάτες τις λατρεύω! Το τρόπο που σε κοιτάνε, που είναι πάντα αυτές το αφεντικό. Την εξυπνάδα, την ανεξαρτησία τους. Το πως αλλάζουν από την μία στιγμή στην άλλη και από χουρχουριστές μπαλίτσες γίνονται άγρια αιλουροειδή. Τις αγαπώ γιατί ήταν πάντα δίπλα μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Αγαπώ την θέα του δωματίου μου στο πατρικό μου σπίτι. Τα ξέφωτο του δάσους, τα δέντρα που αλλάζουν χρώμα καθώς περνάν οι εποχές. Την κεραία στο βάθος που μικρή ήθελα να νομίζω πως ήταν μέρος κάποιου διαστημοπλοίου ή κάτι περισσότερο τουλάχιστον από μία απλή κεραία κινητής τηλεφωνίας.  Αγαπώ αυτήν την εικόνα γιατί ήταν το πρώτο πράγμα μου έβλεπα κάθε πρωί επί 18 χρόνια.

Αγαπώ την πόλη μου. Όχι απαραίτητα με την έννοια που θα το εννοούσαν άλλοι. Αγαπώ κάποιες συγκεκριμένες γειτονιές της, κάποια πάρκα, κάποια δασάκια. Ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στην άκρη της. Και δεν τα αγαπώ επειδή έχουν κάποια ιδιαίτερη ομορφιά. Απλά, όπως και η φωτογραφία, αν όχι καλύτερα από αυτήν, γυρνάνε το μυαλό μου πίσω στο πρώτο φιλί, στο πρώτο τσιγάρο, στο πρώτο "σ'αγαπώ", στο πρώτο μεθύσι, σε πολλά πρώτα, δεύτερα, τρίτα και ούτω καθεξής.

Αγαπώ τις πρώτες στιγμές του έρωτα. Την συνειδητοποίηση του. Τα πρώτα σκιρτήματα. Τις πεταλούδες στο στομάχι. Την αβεβαιότητα. Το κυνήγι. Τις παγίδες, έτσι ώστε "εντελώς τυχαία" να βρεθείς μπροστά σε ένα άτομο. Αγαπώ που για λίγες έστω μέρες, αυτές τις πρώτες του έρωτα, αγνοώ τα πάντα, ξεφεύγω από τα πάντα, και το μυαλό μου είναι συγκεντρωμένο σε ένα μόνο άτομο από 6.000.000.000 πάνω στον πλανήτη. Πόσο μαγικό είναι αυτό;

Αγαπώ την βροχή. Την μυρωδιά της, τον ήχο της, την αίσθηση της όταν πέφτει πάνω μου. Το ότι μου δημιουργεί αυτή την αίσθηση της εξάγνισης, Αγαπώ τον μουντό καιρό και τα γκρί σύννεφα πριν, την λιακάδα και το ουράνιο τόξο μετά. Είναι σαν να βλέπεις τόσες στιγμές της ζωής σου να περιγράφονται με χρώματα, ήχους και μυρωδιές μπροστά σου.

And last but not least:

Αγαπώ τα ταξίδια. Αυτά μου ήδη έκανα και αυτά που θα κάνω (και θα είναι πολλά!). Αγαπώ να μπαίνω σε ένα αεροπλάνο, πλοίο, αυτοκίνητο και να φεύγω μακριά έστω και για λίγο. Αγαπώ τις διαφορετικές εικόνες, τους διαφορετικούς ανθρώπους. Τα αγαπώ, γιατί τα όσα μπορεί να μου διδάξει ένα ταξίδι, θα χρειαστώ χρόνια να τα μάθω από το σπίτι μου.


Δεν θα προσκαλλέσω κάποιον συγκεκριμένα, όσοι πιστοί προσέλθετε!

υποκρισίες

Ας υποκριθώ την αισιόδοξη απόψε. Υποκριθώ. Γιατί αν είναι όντως όλα θέμα επιλογών, θα επιλέξω να ξεφύγω από την μίζερη μου φύση έστω για λίγο. Και ποιός ξέρει, μπορεί και να συνηθίσω και κάποια στιγμή να πάψω να υποκρίνομαι και το ποτήρι να είναι μισογεμάτο. (χλωμό!) 
Καινούργιο εξάμηνο (με το καλό), πίσω στην Θεσσαλονίκη (ομορφιάααα μου), αστική κατοικία πρώτο εργαστήριο. Φθινόπωρο με πορτοκαλί φύλλα και βροχή και ψύχρα. Μακρυμάνικα και ζακέτες. Καιρός για καινούργιες γνωριμίες, ανθρώπους, σχέσεις, όνειρα. Μπας και μπoύμε σε ένα πρόγραμμα. Μήπως και ξεκολλήσει το μυαλό μου από το επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο οποίο έχει κολλήσει μήνες τώρα.
Και αφού μας μπήκε που μας μπήκε το εξάμηνο ανάποδα (πόση γκαντεμιά κουβαλάω τέλος πάντων;) ας θέσω κανά δυο στόχους-υποσχέσεις έτσι δημόσια, μήπως και τα τηρήσω!
i) θα ξυπνάω πρίν τις 10 και θα κοιμάμαι πρίν τις 2. (...μπορεί και ναι)
ii) δεν θα γράψω πάλι την σχολή και θα μεταμορφωθώ σε επιμελή φοιτήτρια αρχιτεκτονικής. (μάααλιστα)
iii) δεν θα μιζεριάζω για τα πάντα και δεν θα στεναχωριέμαι που είμαι officially μόνη μου. (...νννναι)
iv) θα κόψω τον tiersen γιατί με χαλάει. (ναι καλά)
...θα έλεγα και v) να κόψω/μειώσω το τσιγάρο αλλά αυτό μας το κόψανε βίαια, τι κακό κι αυτό!
vi) biennale di venezia και canon eos 500D σε 20 μέρες, checked.
vii) i won't look back in anger. i hope so.


Άντε, και καλή τύχη μάγκες!