Εκεί, ξέρεις που...

Ανάβω ένα τσιγάρο.

-Όνειρα γλυκά και χωρίς εφιάλτες...
-Καληνύχτα ψυχή μου.
Τι καληνύχτα δηλαδή που πήγε 7 και ξημερώνει σιγά σιγά. Και το ξέρεις πόσο δεν μ' αρέσει όταν ξημερώνει... Να, ήδη βλέπω τις πρώτες ακτίνες να μπαίνουν από το παράθυρο. Χλωμές. ασθενικές. Με κάνουν και θυμάμαι. Με γυρνάνε πίσω. Πόσος καιρός πέρασε; Ένας χρόνος; Δύο; Έχω χάσει το μέτρημα...
Δεν ξέρω αν θυμάσαι, δεν ήταν και κάτι τόσο σημαντικό, εγώ θυμάμαι όμως.

Κάθομαι εκεί. Εκεί μωρέ ξέρεις που. Εκεί που με έβρισκες πάντα. Αν είμαι εγώ δηλαδή... Γιατί δεν μου θυμίζει και πολύ αυτό το κορίτσι που βλέπω στην ανάμνηση την γυναίκα που βλέπω πλέον στον καθρέφτη. Ούτε εξωτερικά, ούτε εσωτερικά...

Κάθομαι εκεί λοιπόν, με ένα ποτήρι κρασί στο ένα χέρι. Κόκκινο. Σαν το χρώμα του αίματος, του έρωτα, των χειλιών μου. Διάλεξε ποιο σου αρέσει περισσότερο και πάρε.
Στο άλλο χέρι ένα τσιγάρο. Εμ βέβαια old habits die hard, ε; Να και κάτι που έμεινε ίδιο στο κορίτσι της ανάμνησης και στην γυναίκα του καθρέφτη... Η "συντροφιά" μου. Το έχεις παρατηρήσει; Όταν κάτι δεν πάει καλά έχω πάντα ένα τσιγάρο στο χέρι. Έτσι, γιατί ίσως η θερμότητά του αγγίζει την ψυχή μου... Μα, πάλι ξεφεύγω από το θέμα; Τι ήθελα να σου πω; Α, ναι, για την ανάμνηση.

Κάθομαι εκεί, προσπαθώ να δείχνω φυσιολογική, να κρύψω την αίσθηση που μου προκαλούν οι πεταλούδες που πεταρίζουν στο στομάχι μου. Σουφρώνω τα χείλη, προτάσσω το στήθος, παίρνω την στάση που πρέπει και φροντίζω να δείχνω διαθέσιμη. Μυστηριώδης. Έτοιμη λοιπόν, μια μικρή κυρία! Την ξέρω την εικόνα αυτής της μικρής κυρίας. Αυτής, που φαίνεται ελκυστική και χαριτωμένη συνάμα, και μπορεί αν θέλει να κάνει κάθε άντρα να την κοιτάξει. Κάθομαι και περιμένω έτσι μέσα στην όμορφη εικόνα που έφτιαξα για σένα. Και περιμένω... Που είναι το βλέμμα σου; Σε κοιτώ κρυφά. Είσαι εκεί αλλά νιώθω πως δεν είσαι. Και περιμένω... Δεν γίνεται να μην πρόσεξες ακόμα την όμορφη εικόνα που έφτιαξα για σένα! Νιώθω ένα πλήγμα στον εγωισμό μου. Πάει η όμορφη εικόνα, χάθηκε... Μαζεύω τον εαυτό μου σε στάση εμβρυακή μιας και ξαφνικά νιώθω να αιωρούμαι. Μα δεν γίνεται να μην πρόσεξες την εικόνα της μικρής κυρίας! Έβαλα τον καλύτερο εαυτό μου για να την κάνω τραβήξει το βλέμμα σου. Μα απ' ότι βλέπω μόνο το κενό τραβά το βλέμμα σου. Και να το πρώτο δάκρυ. Να και κάτι ακόμα που δεν άλλαξε στο κορίτσι της ανάμνησης και στην γυναίκα του καθρέφτη... Τα δάκρυα είναι πάντα εύκολη υπόθεση για μένα, σου το έχω πει...

Ας γυρίσω όμως πάλι πίσω στο θέμα μας. Πού είχα μείνει; Α ναι εκεί που κυλά το πρώτο δάκρυ. Και καθώς κυλά τον βλέπω απέναντί μου, πολύ πιο κοντά από σένα, εσύ είσαι μακριά, στο κενό σου. Είναι αυτός που ξέρει. Έχει και πολλές άλλες ιδιότητες αλλά κυρίως ξέρει. Εμένα. Και ξέρει πως όταν η όμορφη εικόνα της μικρής κυρίας γίνει κομμάτια εμφανίζομαι εγώ. Καμία άλλη, καμία κυρία, καμία γυναίκα. Εγώ. Μόνο εγώ... Με κοιτά και μου χαμογελά. Γιατί αυτός ξέρει. Αποφασίζω να πάρω μια στάση πιο κόσμια. Έτσι που είμαι μαζεμένη μέσα μου, ίσως ο κόσμος να αρχίσει να κοιτάει, να ρωτάει. Ανασκουμπώνομαι. Μα η σκέψη είναι ακόμα εκεί: πως γίνεται να μην τραβά το βλέμμα σου η όμορφη εικόνα της μικρής κυρίας; Πώς γίνεται να μην σε γοητεύει η πλαστή, ψεύτικη εικόνα που κάνει κάθε άλλον να με κοιτά; Είσαι διαφορετικός εσύ λοιπόν από τους άλλους; Γυρνάω και σε κοιτάω πάλι. Κρυφά. Ακόμα εκεί είσαι. Αλλού. Το κενό φαίνεται να σε έχει απορροφήσει και να μην θες ούτε και ο ίδιος να βγεις από αυτό. Απογοητεύομαι. Τινάζω τα μαλλιά μου και σπάω τον καρπό μου. Να! Εγώ! Βλέπετε, κύριοι; Μόνο εγώ, καμία άλλη. Χωρίς πλαστές, όμορφες εικόνες. Χωρίς την ελκυστική στάση. Εγώ και η τρελή που κουβαλάω μαζί μου από πάντα. Καθόμαστε εκεί, ξέρεις που, και σε παρατηρούμε. Κατεβάζω τα μάτια. Θα φαίνομαι μελαγχολική τώρα, σίγουρα και απωθητική. Δεν πρόκειται να με προσέξεις τώρα. Αλήθεια, αξίζεις τον κόπο; Δεν προλαβαίνω να απαντήσω στον εαυτό μου και νιώθω κάτι να καίει το πρόσωπό μου. Μα τι συμβαίνει;
Α, είναι το βλέμμα σου...

Βλέπω προτιμάς εμένα τελικά από την μικρή κυρία.


Πόσο κράτησε; Ένα λεπτό, δύο; Θυμάσαι; Εγώ θυμάμαι.

Ξημέρωσε πλέον για τα καλά, θα έχεις ήδη κοιμηθεί. Ακούω τους ανθρώπους να ξυπνάνε. Σηκώνομαι και κοιτάω στον καθρέφτη. Να η γυναίκα. Βλέπεις; Αν κοιτάξεις καλά θα δεις και το κορίτσι. Αχνοφαίνεται. Κρύβεται πίσω της, σαν να φοβάται. Το κορίτσι είναι αδύναμο, η γυναίκα δυνατή. Η τρελή και εγώ. Η τρελή μόνο τέτοιες ώρες μιλάει. Γράφει. Θυμάται. Δακρύζει... Στο είπα, τα δάκρυα είναι εύκολη υπόθεση για μένα...

Σβήνω το τσιγάρο.
Καλημέρα λοιπόν.


Και απόψε το βράδυ εκεί θα είμαι. Εκεί μωρέ, ξέρεις που. Εκεί που με βρίσκεις πάντα. Εκεί που έγιναν όλα...
Και θα είμαι εγώ αυτήν την φορά.
Καμία άλλη.
Χμ.
Ίσως και η τρελή...

Porcelina

"Να προσέχεις γιατί καμιά φορά σε θανατώνουν ερήμην σου.
Τις περισσότερες φορές σε θανατώνουν ερήμην σου.
Ύστερα μεγαλώνουν οι σκιές.
Θα πεθάνουμε.
Δεν θα μας ενοχλήσουν πια.
Εσύ να προσέχεις.
Θα σε φυλάει η μάγισσα μου.
Η δική μου μάγισσα.
Της πρόσταξα να σε φυλάει, να σου λέει παραμύθια, να σ' αγαπά.
Εμένα δεν πρόφτασε να μ' αγαπήσει.
Όμως θα σου χαρίσει ότι χάρισε και σε μένα.
Την κόκκινη μπογιά που δεν βγαίνει..."

Melancholy loves you

"Studies show:
Intelligent girls are more depressed
Because they know
What the world is really like
Don't think for a beat it makes it better
When you sit her down and tell her
Everything's gonna be all right
She knows in society she either is
A devil or an angel with no in between
She speaks in the third person
So she can forget that she's me..."

Υπάρχουν μέρες που απλά κάτι δεν πάει καλά. Ξυπνάς το πρωί με αυτό το μουδιασμένο συναίσθημα σαν να μην υπάρχει τίποτα μέσα σου. Νιώθεις πως μαζί με τα όνειρα, που γλίστρησαν σαν άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά σου, χάθηκαν και οι αισθήσεις σου. Κάπως πρέπει να γεμίσεις το κενό μέσα σου αλλά δεν βρίσκεις τον τρόπο. Και τότε μέσα στην αναζήτησή σου αρχίζεις να αμφιβάλλεις αν αξίζει καν τον κόπο. Ίσως σκέφτεσαι ότι έτσι είσαι πραγματικά. Και οι μέρες που ξυπνάς και όλα μοιάζουν να είναι εντάξει και το χαμόγελο δεν αργεί να ανέβει στα χείλη σου, ίσως να είναι απλά μέρες που δεν θα έρθουν ξανά. Ίσως έτσι ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα απλά δεν το είχες καταλάβει...

Ξαφνικά παίρνεις την απόφαση ότι όντως δεν αξίζει τον κόπο. Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται την μελαγχολία ως ένα ακόμη αναγκαίο κακό; Λίγοι μπορούν να δουν την πραγματική ομορφιά της. Είναι όμορφη το ξέρατε; Πιο όμορφη από κάθε γυναίκα που έχετε δει στην ζωή σας. Πιο σαγηνευτική, πιο προκλητική, πιο ερεθιστική. Σε κάνει να θες να βυθιστείς μέσα της, να την κάνεις δικιά σου, να την νιώσεις σε κάθε χιλιοστό σου. Γιατί ξέρεις μόνο αυτή σε ξέρει πραγματικά, ξέρει τα πάντα. Αυτά που επιμελώς κρύβεις στις σκιές. Αυτά για τα οποία σε κανέναν ποτέ δεν έχεις μιλήσει. Αυτά που σε πονάνε περισσότερο από κάθε τι και ποτέ δεν βρήκες το κουράγιο να ομολογήσεις σε κανέναν. Κάπως έτσι η μελαγχολία, αυτή η όμορφη παρουσία, γίνεται μέρος σου. Γιατί έχει τόσα πολλά από σένα που αν την αφήσεις να φύγει, θα το κάνει μαζί τους και τότε θα μείνεις μισός...

Ο κόσμος σε κοιτά και αναρωτιέται. Όλοι προσπαθούν να καταλάβουν. Αλλά η γλυκιά μελαγχολία ξέρει πως να σου κλείνει το στόμα. Ξέρει πως να σε αναγκάσει να κλειστείς ακόμα περισσότερο στον εαυτό σου. Και όταν εδραιωθεί καλά μέσα σου γίνεται σαν την ηρωίνη για τον οργανισμό σου. Αρκεί μία φορά να πάρεις την δόση σου και τότε θα την ζητάς μια ζωή. Δεν μπορείς να μείνεις μακριά της, παραδέξου το! Άλλωστε, το βλέπω στα μάτια σου. Την αποζητούν κάθε λεπτό σαν τον ερωτευμένο άντρα που περιμένει την ερωμένη του. Ξέρω πως ποτέ δεν θα φτάσω τόσο μέσα σου όσο έχει φτάσει αυτή. Γιατί δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά αυτή είναι πλέον η γυναίκα σου.

Σε παρακαλώ μην προσπαθήσεις ξανά να με πείσεις για το αντίθετο.
Κι όσο δύσκολο κι αν είναι έχω μάθει πλέον να ζω με αυτό.
Και συνεχίζω να προσπαθώ να καταλάβω.
Θα ήθελα απλά να είμαι η θλίψη που φωλιάζει στα μάτια σου...

Fall, fly...

It's not fair you know
When the choices you make
Cancel the choices you've made before
And sometimes it frightens me
Just the thought of
The people getting loud around you
They try to get you there
It's the place where they become part of your life
So that's what you want now?
Sleeping there in your big fluffy cloud
But where is reality?
What you left behind?
Open your eyes
So that's how you feel like now?
Getting loud in their big fluffy cloud
Do you dare?
Do you find it easy?
Don't hide anymore
You find comfort I see
Keeping your mouth shut
Keeping your mind close
Keeping the words in the edge of your tongue
How many times you think I've died?
How difficult you think it's for me to do it once more?
And yes that's not the way I like to talk
That's the way I find the bed warm though
How many times you think I've really saw you?
How relieving you find it?
And yes there is only one moment I feel free
That's when you speak before you think
And yes, that happens once in a thousand lifetimes
You're floating there away
You wish you woundn't
But a long time from now
Will you still float?
And if you touch the ground
And if you stand at your feet
You'll find something to comfort you?
Or will you die just to hear it once more
Oh I know you won't
'Cause that's not something you would die for
'Cause my life goes on
And I won't give it away
It's funny you know how things change
It's like the wind takes the old
And the new, well, they seem much newer
I suppose I am the one who relies on things used before
You won't fight for those you've earned
You feel you own them by now
And if that's offensive, well, I'm sorry
It's the way I like to talk
But one year from now where will your home be?
And if it's not here anymore
And if you find the comfort you seek
Will you crave the things old?
Or will you live your untouchable dream?
Oh I know you will
'Cause that's the way life goes on
'Cause that's how life hurts you
And it won't be fair at all
Then I will fall
But in the end, falling it's just another way to fly...

Θυμήσου...

Λένε πολλά για τον χρόνο... Κάποιοι θα σου πούν οτι είναι ο καλύτερος γιατρός. Άλλοι θα σου πούν πάλι ότι είναι ο χειρότερος. Δεν ξέρω για τις ικανότητες του χρόνου στην ιατρική τέλος πάντων, ένα ξέρω: πως ο χρόνος, θες δεν θες, με τον καιρό, θα σου τα πάρει όλα... Καθώς περνά, αργά ή γρήγορα, δυσάρεστα ή ευχάριστα, θα σου πάρει τα πάντα και το μόνο που θα αξιωθεί να αφήσει πίσω του είναι οι αναμνήσεις. Αυτές οι αναμνήσεις που όταν το βάλουν σκοπό δεν θα σε αφήσουν σε ησυχία, υπενθυμίζοντας σου συνεχώς που ήσουν και που είσαι... Με ποιόν ήσουν και με ποιόν είσαι... ΠΟΙΟΣ ήσουν και ΠΟΙΟΣ είσαι...

Έτσι, μόνο να να σε πονέσουν λίγο ακόμα. Να σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις όλο και με μεγαλύτερη σκληρότητα πως τα πράγματα άλλαξαν. Να σε ξυπνήσουν απ' το όνειρο. Να φωνάξουν κοροιδευτικά μπροστά σου "Θυμήσου! Θυμάσαι;". Να σε κάνουν να χάσεις την πιο όμορφη νύχτα...
Οι ιδέες που θα σκαρφιστούν για να σε πονέσουν δεν έχουν τέλος. Ένα συγκεκριμένο τραγούδι την ώρα που νομίζεις πως περνάς καλά έξω με παρέα. Μία φράση που για κάποιους άλλους ίσως να μην σημαίνει τίποτα, την ώρα που μόλις έχεις καταφέρει να ξεχαστείς. Ακόμα και το ποτό που πίνεις, τα τσιγάρα που καπνίζεις... Μην ανησυχείς, οι αναμνήσεις θα βρούν τον τρόπο να σε πονέσουν!

Ποιός ξέρει, ίσως να τρέφονται με δάκρυα...

Και όταν λοιπόν μείνεις μόνος, ολομόναχος, με τις αναμνήσεις σου; Θα τις αφήσεις να πάρουν τον έλεγχο; Να σε βυθίσουν εκέι που αυτές θέλουν για να ικανοποιήσουν τις σαδιστικές επιθυμίες τους; "Όχι!" θα έλεγε ο λογικός, πρακτικός άνθρωπος... "Μα γιατί όχι;" θα απαντούσα εγώ σαν λογικός, πρακτικός αλλά συγχρόνως μέχρι-αηδίας-συναισθηματικός τύπος. "Γιατί να βάζεις τον εαυτό σου στην θέση αυτή; Γιατί να πονάς και να βασανίζεσαι ενώ μπορείς να κάνεις τόσα άλλα ευχάριστα πράγματα; Είσαι αλλού πλέον, διάολε! Καινούργια πόλη, καινούργιοι άνθρωποι, όλα ολοκαίνουργια! Αστραφτερά καινούργια! Διασκέδασε! Πέρνα καλά!".
Και τί του απαντάς τότε του κ. Λογικού;

Σιωπή...