Αλλού

Ήρθε αυτή η μέρα και έχω πάρει τους δρόμους. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Μακριά από σένα, μακριά από όλους σας. Κυρίως μακριά από μένα. Σιχάθηκα. Και σένα και μένα και τα πάντα. Δεν σιχαίνομαι πλέον "αυτούς". Τους σπαστικούς, τους πρήχτηδες, τους ψεύτες, τους υποκριτές, τους παρτάκιδες. Ούτε ότι σιχαινόμουν πάντα. Σιχαίνομαι εμένα και εσένα. Αυτά που περιμένεις, αυτά που ζητάς, αυτά που "πρέπει". Τις διαδικασίες και τα καθιερωμένα και την ρουτίνα που πάντα αγαπούσα. Σιχάθηκα τα δάκρυα. Και την μοναξιά μου.
Κι ίσως να ψάχνω μια ζωή "πιο κανονική", ζωή φτιαγμένη όχι για μένα και τα 18 μου χρόνια.
Κι ίσως πάλι να ψάχνω κάτι "αντισυμβατικό" και έντονο. Κι ίσως τελικά να μην ξέρω ούτε και εγώ...
Δεν ξέρω προς τα πού πάω, τι περιμένω να βρω και τι ελπίζω. Ίσως έναν κόσμο παραμυθένιο που δεν θα πονάει, που δεν θα κλαίει ή θα δακρύζει, κι άλλες τέτοιες ουτοπικές μαλακίτσες τέλος πάντων που τα λίγα χρόνια μου μου δίδαξαν πως δεν υπάρχουν. Όνειρο το χω από παλιά να βρώ έναν κόσμο δικό μου. Με ένα κουμπάκι delete, με μόνο όμορφα λόγια, χωρίς απογοητεύσεις, χωρίς κλωτσιές εκεί που πονάει. Χωρίς εσένα να με καταστρέφεις, χωρίς εμένα να με αποτελειώνω. Χωρίς ανατροπές, αλλαγές και κούφια λόγια. Χωρίς μοναχικές νύχτες και καταχρήσεις. Χωρίς ΕΣΑΣ.
Νιώθω πως πρέπει. Γιατί αν μείνω θα γίνω επικίνδυνη. Γιατί μπορώ να σου γαμήσω τα μυαλά όποτε θέλω. Και η αυτοκυριαρχία δεν είναι το πιο δυνατό σημείο μου πια. Για σένα.
Ταξίδι για τον κόσμο μου που μάλλον δεν υπάρχει. Αλλά και τι να κάνεις, τι είναι τέλειο σε αυτή την ζωή; Τουλάχιστον ελπίζω να απολαύσω την διαδρομή...

Χριστούγεννα και ΔΕΝ γουστάρω

Ναι, λοιπόν! Είναι γεγονός! Έρχονται Χριστούγεννα, ας μετρήσουμε αντίστροφα τις μέρες, 18 και σήμερα, 17 και σήμερα, 16 και σήμερα. Κάθομαι και εγώ εδώ ενώ με έχουν καλύψει κάτι γαμημένα σχέδια σε 50x70, προσπαθώντας να κανω ένα ηλίθιο προοπτικό σκίτσο μπας και παραδώσω ποτέ εργασία στην σχολή, ακούω τρύπες και σκέφτομαι. Χριστούγεννα, ε και; Προς τι τόσος ενθουσιασμός; 'Ωρες ώρες νιώθω πως είτε εγώ είμαι πολύ περίεργη είτε ο κόσμος (με εξαιρέσεις πάντα) γύρω μου έιναι για τα μπάζα...

Ναι ωραία έρχονται Χριστούγεννα! Θα φτιάξει η ζωή όλων μας, θα είμαστε όλοι χαμογελαστοί και ευδιάθετοι. Θα δώσουμε και κανένα ψιλό για φιλανθρωπία, ε τι; Να μην τιμήσουμε το έθιμο;
Θα μαζευτούμε όλοι οικογενιακώς να στολίσουμε με όση κακογουστια και κιτσ υπάρχει μέσα μας κανένα δεντράκι, θα βάλουμε και φωτάκια στα μπαλκόνια. Να δείξουμε ντε ότι λεφτά έχουμε και μπορούμε να το κάνουμε κι αυτό!
Θα φορέσουμε και κοκκινόασπρα σκουφάκια ωσάν τον Άη Βασίλη της Ψόφα Ψόλα εεεεε της Coca Cola εννοούσα... Θα παραμυθιάσουμε και τα μικρά ότι αυτός ο καλός κυριούλης θα τους φέρει πολλάααα δώρα αν έιναι καλά και υπάκουα προβατάκια για να τα κάνουμε ακόμα πιο υπέρκαταναλωτικα όντα και να θεμελιώσουμε τον υλισμό μέσα τους.
Θα βγαίνουμε κάθε μέρα στα εμπορικά κέντρα να αγοράσουμε ότι βλάκεία βρόυμε μπροστά μας (στο κλίμα των ημερών). Να κάνουμε ακόμα πιο πλούσιες τις πολυεθνικές για να συνεχίσουν να μας τα παίρνουν και του χρόνου. Το πιο κιτσ και ακριβοπληρωμένο ντύσιμο στο ρεβεγιόν θα κερδίσει βραβείο μάλλον...
Θα φάμε και κουραμπίεδομελομακάρονα μιας και απαγορεύνται αυστηρά όλο τον υπόλοιπο χρόνο και γενικά επί ένα 12ήμερο θα τρώμε σαν γουρούνια μέχρι αηδίας, έτσι, γιατί είναι χριστούγεννα. Μετά θα κάνουμε πλούσια τα ινστιτούτα αδυνατίσματος για να χάσουμε τα 1-2-3-365656 κιλά των Χριστουγέννων που γίνονται θέμα σε κάθε κοσμοπόλιτ... εεε σαχλό γυναικείο περιοδικό!
Δεν θα πλακωνόμαστε γιατί "χρονιάρες μέρες" είναι ντε (τα μπινελίκα από μέσα πάνε σύννεφο όμως).
Σε όσους περισσεύει και κανένα ευρουλάκι θα πάνε και για σκί ή για καμιά βδομαδούλα στο εξωτερικό για να μπορούν να κάνουν μετά το κομμάτι τους "Αχ, να έβλεπες τι ωραία στολισμένο που ήταν το Λονδίνο!"
Ευχές αγάπης και υγείας και ειρήνης απ' όλους στην τελεόραση, ε βέβαια, άλλο έθιμο αυτό. Όλο τον χρόνο πουστιές ο ένας στον άλλον, πόλεμοι, αδικίες και τα Χριστούγεννα ως δια μαγείας (το πνέυμα των Χριστουγέννων ντε) μας πιάνει ο πόνος. Κάθε δεκέμβριο θυμόμαστε στην υγεία και την αγάπη και την ειρήνη.
Θα βγούμε και πρωτοχρονιά βράδυ (αφού αλλάξουμε χρόνο με όλο το σόι) στα σκατοκλαμπάκια όπου θα γίνεται της ιερόδουλης από τον κόσμο και οι γκόμενες θα χορεύουν υπό τους ήχους του ποιοτικότατου άσματος "Χριστούγεννα, χριστούγεννα ευτυχεσμένα...", πάνω σε τραπέζια και μπάρες για να δεί ο κόσμος το γιορτινό βρακί τους. Θα πιούμε και τον βόσπορο να γίνουμε κομμάτια και να έχουμε δικαιολογία που κερατώσαμε τον/την γκόμενο/α. Προγραμματισμένη διασκέδαση για τα βράδια των γιορτών και 20000 φωτογραφίες να έχουμε να κοιτάμε όλον τον χρόνο και να λέμε "Αχ τι γαμάτα που περάσαμε, τα σπάσαμε (ίιιιιου) όλα τα Χριστούγεννα!"
Να μην ξεχάσουμε και τα ΑγιόΒασιλιάτικα εσώρουχα για το βράδυ της πρωτοχρονιάς, προγραμματισμένη και στημένη ηδονή και γουστάρω. (Από πότε ρε σεις έιναι σέξι το χοντρό-κιλαρό-βασιλιάτικο λουκ; Ο.Ο)
Θα πάρουμε και δωράκια ο ένας στον άλλον, όσο πιο ακριβό τόσο καλύτερο, ετσι για να τιμήσουμε κι άλλο τον υλικό ευδαιμονισμό.
Κι αν σε δει κανείς με μούτρα το μόνο που έχει να σου πει "Μα έλα χριστούγεννα είναι δεν κάνει να είσαι έτσι". Έλεος. Όπως γουστάρω θα είμαι κι ας έιναι και η δευτέρα παρουσία!
Πως μου την δίνει η ΣΤΗΜΕΝΗ χαρά...
Και μετά πίσω στην πραγματικότητα! Ωραία, και τι άλλαξε; Που κοροιδέψαμε τον ευατό μας για 12 μέρες; Για μια γιορτή που δημιουργήθηκε για να καλύψει την παγανιστική γιορτή του ήλιου κλπ κλπ κλπ. Αντί να γιορτάζουμε ουσιαστικά πράγματα γιορτάζουμε τον χοντρό και τον ρούντολφ...
Σιχαίνομαι, αηδιάζω, θέλω να ξεράσω...
Να περάσουν οι μέρες, να έρθουν, να φύγουν, να τελειώνουμε!

Καμιά Φορά

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει να εχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου
μακρύνανε κι οι φίλοι μου με φοβούνται.
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει
την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω.
Νομιζω πως πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουν στα πόδια.
ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ.
Το νου σου ε;

Κ.Γ.

Remember

Η Ελλαδίτσα μας δεν ξέρω αν το χετε καταλάβει, είναι η χώρα της αμνησίας. Σε 2 μέρες κλείνει ένας χρόνος από τότε. Αλήθεια θυμάται κανείς τι έγινε τότε;



Μην ξεχνάτε. Μην γονατίζετε μπροστά τους. Μην φοβάστε τους μπάτσους και τους χαφιέδες. Κι επειδή πέρασαν 365 γαμημένες μέρες από τότε, μην το βλέπετε ούτε σαν μνημόσυνο, ούτε σαν επέτειο γιατί δεν θα αργήσει ο καιρός να δούμε πάλι τα ίδια αν δεν σηκωθούμε από τους καναπέδες. Θα είμαι εγώ, εσύ, ο ξαδερφός σου, η μάνα σου, ο πατέρας σου, ο ανιψιός του θείου του μπατζανάκη του διπλανού σου τέλος πάντων. Γιατί πάντα έτσι ήταν. Ας τους κάνουμε ξανά να χεστούν πάνω τους, όπως και πέρσι και ίσως κάτι να καταφέρουμε. Κι αν όχι τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε. Μην κοιτάτε τις βιτρίνες, μην ακούτε τους δημοσιογράφους. Όλοι στους δρόμους για ακόμη μία φορά για τον Αλέξη, για μένα, για σένα, για όλους. Μην ξεχνάτε.
6-12
Όλοι στους δρόμους.

Αποφάσεις

Λοιπόν ας σοβαρευτώ κι εγώ λίγο και ας κόψω το αλκοόλ και τις καταχρήσεις (χαχαχα!) ή τέλος πάντων ας γράψω κάτι σαν φυσιολογικός άνθρωπος και όχι σαν την τρελή αλκοολική που αραδιάζει γραμμές ασυνείδητα...
Βουαλά τι συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στο διχασμένο κεφάλι μου: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Εγώ και η τρελή που συγκατοικούμε εκεί μέσα από πάντα αρχίσαμε να διαφωνούμε... Πφ αυτός είναι μεγάλος μπελάς ξέρετε... Σαν τις ταινίες που εμφανίζεται απ' την μία μεριά του κεφαλιού σου το αγγελάκι και απ' την άλλη το διαβολάκι και ο καθένας λέει τα δικά του με αποτέλεσμα έναν θανατερό πονοκέφαλο...
Ναι οκέι το εσωτερικό του κεφαλιού μου ήταν πάντα σαν ένα σκοτεινό αραχνιασμένο δωμάτιο. Σαν αυτά που όσο και να ψάχνεις δεν θα έβρισκες αυτό που θέλεις αλλά ξαφνικά θα εμφανιστεί από το πουθενά σαν να είχε κάνει ταξίδι στον χωροχρόνο... Και τώρα διχαστήκαμε, πλακωθήκαμε, είπαμε και δυο κουβέντες παραπάνω λόγω της υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ και δεν μιλιόμαστε. Δύο δωμάτια που συναγωνίζονται στην σκοτεινιά, στο ποσοστό των ιστών αράχνης που περιέχουν και στα ταξίδια στον χωροχρόνο που λαμβάνουν μέρος στο καθένα... (Ωχ αμάν!)
Πάντα πίστευα ότι η ζωή είναι καθαρά θέμα επιλογών και αποφάσεων. Σκάκι. Ανάλογα με το ποιο πιόνι θα κινήσεις θα χάσεις ή θα κερδίσεις, καθαρά μαθηματικά. Και το πιστεύω ακόμα δηλαδή. Αλλά όταν είσαι μπροστά σε ένα δίλημμα δεν μπορείς να αποφύγεις την σύγχυση Δύο επιλογές, η 1 και η 2. Αλλά τι να διαλέξεις όταν η μία είναι χειρότερη από την άλλη; Να σκεφτείς τον ευατό σου μόνο και να επιλέξεις αυτήν που είναι πιο ανώδυνη ως προς εσένα; Να σκεφτείς τους άλλους και πως νιώθουν αυτοί; Κι αν είναι όλα τόσο φακντ απ που δεν ξέρεις ούτε κι εσύ ποιο είναι καλό για σένα και ποιο για τους άλλους;
Ας πάρει τέλος πάντων κάποιος άλλος τις αποφάσεις για μένα! Και μετά είναι και οι φίλοι! Ο ένας "Θα το μετανιώσεις", ο άλλος "Σπαταλάς τον καιρό σου" και ο τρίτος "Προσπάθησε τουλάχιστον". Ο ένας να σου χαϊδεύει τα αυτιά και ο άλλος να σε ρίχνει από το μαύρο αραχνιασμένο συννεφάκι σου. Και η τρελή να μου λέει "Μην ακούς τίποτα, κάνε αυτό που θέλω εγώ!". Κι όταν εγώ αποφασίζω λοιπόν, το ένα αρχίζει τα "πως" και τα "ναι αλλά". Μετά πάλι αλλάζω γνώμη αλλά αυτή πάλι τα ίδια. Κύκλους κάνουμε. Ωραία...
Αδιέξοδο, ντεντ εντ πώς το λέμε...

Αλκοόλ

Άλλη μια μέρα σαν όλες τις άλλες
που πέρασαν και θα ξανάρθουν
και εγώ πάλι εδώ πάλι τα ίδια
και καινούργια και πάλι τα ίδια.
Βγαίνω και διασκεδάζω και πίνω
και καπνίζω και μεθάω.
Γελάω, ουρλιάζω, χορεύω, κλαίω.
Πίνω, πίνω, πίνω.
Και πάλι ξανά τα ίδια.
Πόσο να περιμένω
και πόσο να ελπίζω
και πόσο να ονειρεύομαι;
Πόσο να γελάω
και πόσο να κλαίω;
Παράνοια.
Κι αυτές οι ηλίθιες σκέψεις
σουλατσάρουν στο κεφάλι μου
και δεν μπορώ να σκεφτώ,
δεν μπορώ να τις διώξω,
ούτε σε μια τάξη να τις βάλω.
Εκεί,
μπίπ μπίμ μπίπ,
όλη μέρα να χτυπάνε τον κώδωνα κινδύνου.
Πρόσεχε,
τι είναι αυτά που κάνεις,
που πας;
Και τι να τις κάνω
που δεν μπορώ να τις ελέγξω
και δεν με αφήνουν να ξεφύγω,
έστω και για λίγο.

Πού είσαι;
Σου είπα να προσέχεις, έτσι;
Αν δεν στο είπα στο λέω τώρα.

Γιατί εγώ δεν προσέχω,
ούτε προσπαθώ,
ούτε με νοιάζει.
Βγαίνω και διασκεδάζω και πίνω
και καπνίζω και μεθάω.
Γελάω, ουρλιάζω, χορεύω, κλαίω.
Πίνω, πίνω, πίνω.
Αλλά αυτό το κεφάλι μου
όλο στα ίδια γυρίζει,
δεν μ' αφήνει να προχωρήσω,
ούτε να στρέψω αλλού το βλέμμα.
Έχει κολλήσει εκεί,
και του φωνάζω,
το ταρακουνάω
μήπως καταφέρω κάτι.
Πως γίνεται να νικάει πάντα
και να καταλήγω κάτω ταπεινωμένη
και λερωμένη από το χώμα
και το αίμα
και βρίζω
και καταριέμαι.
Μα τι καταφέρνω;
Πάλι στα ίδια γυρνάω,
κάθε φόρα με περισσότερες
πληγές.
Πάντα νικάει.
Αχ, αυτός ο εαυτός μου.
Στόχο σε έχει βάλει....

Να προσέχεις, έτσι;
Γιατί εγώ δεν προσέχω.

Εμένα να προσέχεις...