Αλκοόλ

Άλλη μια μέρα σαν όλες τις άλλες
που πέρασαν και θα ξανάρθουν
και εγώ πάλι εδώ πάλι τα ίδια
και καινούργια και πάλι τα ίδια.
Βγαίνω και διασκεδάζω και πίνω
και καπνίζω και μεθάω.
Γελάω, ουρλιάζω, χορεύω, κλαίω.
Πίνω, πίνω, πίνω.
Και πάλι ξανά τα ίδια.
Πόσο να περιμένω
και πόσο να ελπίζω
και πόσο να ονειρεύομαι;
Πόσο να γελάω
και πόσο να κλαίω;
Παράνοια.
Κι αυτές οι ηλίθιες σκέψεις
σουλατσάρουν στο κεφάλι μου
και δεν μπορώ να σκεφτώ,
δεν μπορώ να τις διώξω,
ούτε σε μια τάξη να τις βάλω.
Εκεί,
μπίπ μπίμ μπίπ,
όλη μέρα να χτυπάνε τον κώδωνα κινδύνου.
Πρόσεχε,
τι είναι αυτά που κάνεις,
που πας;
Και τι να τις κάνω
που δεν μπορώ να τις ελέγξω
και δεν με αφήνουν να ξεφύγω,
έστω και για λίγο.

Πού είσαι;
Σου είπα να προσέχεις, έτσι;
Αν δεν στο είπα στο λέω τώρα.

Γιατί εγώ δεν προσέχω,
ούτε προσπαθώ,
ούτε με νοιάζει.
Βγαίνω και διασκεδάζω και πίνω
και καπνίζω και μεθάω.
Γελάω, ουρλιάζω, χορεύω, κλαίω.
Πίνω, πίνω, πίνω.
Αλλά αυτό το κεφάλι μου
όλο στα ίδια γυρίζει,
δεν μ' αφήνει να προχωρήσω,
ούτε να στρέψω αλλού το βλέμμα.
Έχει κολλήσει εκεί,
και του φωνάζω,
το ταρακουνάω
μήπως καταφέρω κάτι.
Πως γίνεται να νικάει πάντα
και να καταλήγω κάτω ταπεινωμένη
και λερωμένη από το χώμα
και το αίμα
και βρίζω
και καταριέμαι.
Μα τι καταφέρνω;
Πάλι στα ίδια γυρνάω,
κάθε φόρα με περισσότερες
πληγές.
Πάντα νικάει.
Αχ, αυτός ο εαυτός μου.
Στόχο σε έχει βάλει....

Να προσέχεις, έτσι;
Γιατί εγώ δεν προσέχω.

Εμένα να προσέχεις...