"Όλη νύχτα ήμουν έξω
Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
Με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
Γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
Ο μύθος της διασταύρωσης
Κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
Κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
Χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
Μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
Ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;"






Ο ήλιος πέφτει. Κοιτώ από το παράθυρο και ψάχνω ένα βλέμμα. Φτιάχνω καφέ και γεμίζω δύο ποτήρια. Δεν ξέρω γιατί, αφού και τα δύο εγώ θα τα πιώ. Βραδιάζει. Άλλο ένα βράδυ που θα ξοδευτώ ψάχνοντας εμένα.
Βυθίζομαι κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά. Δεν βρίσκω απαντήσεις.
Τα όνειρά μου κοντεύουν να με τρελάνουν. 
Ανασαίνω. Επιβιώνω.
Τελικά, να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;


Και πώς να τον βρώ;

seul

05/12/2005 - 26/02/2011

Πέντε χρόνια. Και κάτι ψιλά. Τρεις άντρες. Ή μάλλον δύο... και κάτι ψιλά. Άλλος πιο όμορφος, άλλος πιο έξυπνος, άλλος ντροπαλός, άλλος δημιουργικός, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο "άντρας". Κάποιος για λίγο, κάποιος για περισσότερο. Με ένα κοινό στοιχείο: όλοι τους πλέον, παρελθόν. Το παρελθόν μου. Που σημαίνει, τέλος, πίσω, μακριά, ανάμνηση, δάκρυ, κάποιο μήνυμα "τι κάνεις" στο κινητό. Ως εκεί.
Πάντα έρχεται η μέρα, φαντάζομαι, που ξυπνάς το πρωί και είσαι μόνη. Όχι απλά μόνη, ΜΟΝΗ. Σηκώνεσαι και η πραγματικότητα σε περιμένει στο κατώφλι να σου φωνάξει "Τώρα είσαι ΜΟΝΗ!".
Και είναι δύσκολο να το πάρεις απόφαση... Αρνείσαι, πονάς, θλίβεσαι, θρηνείς και το αποδέχεσαι.
Δεν υπάρχει πλέον κανείς το ξέρεις. Δεν επηρεάζει κανείς τις αποφάσεις σου, δεν σου φτιάχνει ή σου χαλά κάνεις την διάθεση, δεν καθορίζει κανείς την μέρα σου. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου, κι όμως... έχεις ξεχάσει τα βασικά. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια, υπάρχει πρόβλημα. Γιατί έχεις ξεχάσει τα βασικά.

Πως είναι να ζεις για 'σένα και μόνο για 'σένα. Με 'σένα και μόνο με 'σένα. Από 'σένα και μόνο από 'σένα.

Και πόσο εύκολο είναι να σταματήσεις να συνδυάζεις την ζωή σου με κάποια άλλη ζωή;

Τώρα που λίγο λίγο το παρελθόν μεταλλάσσεται σε αναμνήσεις, αρχίζω να συνηθίζω και η απουσία να γίνεται καθημερινότητα. Να γίνεται φυσιολογική.

Φαντάζομαι σε λίγο καιρό θα ξέρω. Και θα το απολαύσω. Μου το ορκίζομαι.

Χαμογέλα ρε! Τώρα είμαστε εγώ και εσύ!

Προσπαθώ.

Αναπνέω. Η μόνη ένδειξη ζωής.

Άλλη μια χαμένη νύχτα. Γλείφω τις πληγές μου. 

Να ξυπνούσα λέει ένα πρωί και να χαμογελούσα.

Ήρθε ο καιρός να σε θάψω βαθιά μέσα μου. Να μην αναφέρω το ονομά σου. Να μην σε ψάχνω συνεχώς με το βλέμμα μου. Να απωθώ κάθε σκέψη δικιά σου μακριά μου. Να μην φαντάζομαι το αγγιγμά σου. Να μην σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι για σένα, αλλά για... για μένα;

Να ξυπνούσα λέει ένα πρωί και να μην υπήρχε μέσα μου ούτε ένα κομμάτι σου.

Έδιωξα κάθε τι που σε θυμίζει. Έπλυνα και το τελευταίο ρούχο που κρατούσε την μυρωδιά σου. Έπεισα τον εαυτό μου πως κάνεις όλα όσα μισώ. Αντιστάθηκα τόσα συνεχόμενα βράδια να σου στείλω κάποιο μήνυμα μετάνοιας.

Να ξυπνούσα ένα πρωί και να μην σήμαινες τίποτα.

Θά θελα να μπορώ να μετανιώσω για όλα. Να πω πως ήταν ένα λάθος. Να γυρίσω τον χρόνο πίσω.

Δεν ξέρω τι να πω. Οι άνθρωποι με βαρέθηκαν. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Γιατί δεν μπορώ να ανοίξω το στόμα μου και να μην αναφέρω το ονομά σου. Δεν ξέρω αν ζητάω λύπηση ή αν απλά περιμένω να ακούσω έναν αισιόδοξο λόγο. 

Αλλά δεν ξέρω αν τα δάκρυα είναι για μένα ή για σένα. Πως ξεγελάστηκα έτσι. Γιατί σε άφησα να μ'αγγίξεις. Γιατί σε άφησα να μιλήσεις μέσα μου. Γιατί. Γιατί. 

Το αστείο είναι πως είμαι έτοιμη με την πρώτη σου κίνηση να τρέξω πίσω σε σένα γιατί απλά δεν μπορώ να ξεριζώσω από μέσα μου την τρελή ιδέα ότι είμαι για σένα και είσαι για μένα. Δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω το "είναι κρίμα" από την φωνή σου. 

Θα προσπαθώ να σε ξεχάσω μέχρι να γυρίσεις σε μένα.

Ναυάγιο ή πόσο διαρκεί ένας χωρισμός.

11:00 μ.μ.

Εκείνη, κουλουριασμένη στο κρεβάτι, συνεχίζει εδώ και ώρες να θρηνεί ότι είναι ακόμα ζωντανό. Πάνω από τις τελευταίες, κοφτές, ανάσες εκείνου, πως χωρίς τώρα να ξέρει, αργότερα θα σκοτώσει.

Εκείνος. Βουή, κόσμος, μουσική. Δείχνει λυπημένος (ίσως) και ας γελά. Μέσα του ζυγιάζει πάλι το σωστό και το λάθος.

-Έρχομαι

-Είσαι σίγουρη?

12:45 μ.μ.

Κρυφά, παράνομα σχεδόν με ντροπή. Της πιάνει το χέρι. Τον ακολουθεί. Μην μας δουν. Μην μας δουν. Μην μας δουν.

-Κρυώνω.

-Δεν έχει κρύο! (εγώ πονάω)

-Η ματιά μου λέει πως θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου.

-Δεν μπορώ να περάσω άλλο ένα τέτοιο βράδυ.

01.20 π.μ.

Τσιγάρο. Καπνός. Υδρατμοί από καυτές ανάσες. Η βουή κάπου στο βάθος συνεχίζει. Άνθρωποι χορεύουν, πίνουν, κρύβοντας την θλίψη τους πίσω από μάσκες.

-Έχω πελαγώσει. Δεν ξέρω τι  να κάνω. Δως μου λίγο χρόνο.

-Αποφάσισε.

-Είναι αυτό που θες;

-Είναι το τελευταίο πράγμα που θέλω...

01.40 π.μ.

Ένα δάκρυ. Κι άλλο. Κι άλλο. Τα καταπίνει. Κάθε ένα από αυτά χαράζει μέσα της μια μακρόσυρτη πληγή.

-Είναι κρίμα.

-Το ξέρω. Εσύ επέλεξες.

-Δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ.

-Μην μ'ακουμπάς.

-Άσε με να σε πάρω μια αγκαλιά...

01.50 π.μ.

Γνώριμα πρόσωπα πλησιάζουν. Εκείνη θέλει να φωνάξει βοήθεια. Εκείνος θέλει να φύγουν. Θα 'θελαν και οι δυο να θρηνήσουν μαζί μέχρι το πρωί.

Τους κοιτά. Γυρνά από την άλλη. Δάκρυα. Λυγμοί.

-Θα σου πω κάτι αλλά μην θυμώσεις: μεταξύ μας τίποτα δεν έχει τελειώσει.

-Τι εννοείς?

-Αυτό που καταλαβαίνεις...

ΠΟΣΟ? 

____________________________________________________________

 

"Σε περιμένω.Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος
Που δέν έχει τί να περιμένει
Και όμως περιμένει.
Γιατί σαν πάψει να περιμένει 
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζεί.
Αβάσταχτο είναι...Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο."

Πονάω όταν αναπνέω.

Δεν μπορώ να χαραμίσω άλλη ανάσα μακριά σου

Να 'ξερες πόσο πικρό είναι να σε βλέπω να περνάς από μπροστά μου και να κρατιέμαι με νύχια και με δόντια και να σου φωνάζω "Όχι, όχι, ΟΧΙ!".

Θες να δούμε πόσο θα μου πάρει να καταρρεύσω;