Ναυάγιο ή πόσο διαρκεί ένας χωρισμός.

11:00 μ.μ.

Εκείνη, κουλουριασμένη στο κρεβάτι, συνεχίζει εδώ και ώρες να θρηνεί ότι είναι ακόμα ζωντανό. Πάνω από τις τελευταίες, κοφτές, ανάσες εκείνου, πως χωρίς τώρα να ξέρει, αργότερα θα σκοτώσει.

Εκείνος. Βουή, κόσμος, μουσική. Δείχνει λυπημένος (ίσως) και ας γελά. Μέσα του ζυγιάζει πάλι το σωστό και το λάθος.

-Έρχομαι

-Είσαι σίγουρη?

12:45 μ.μ.

Κρυφά, παράνομα σχεδόν με ντροπή. Της πιάνει το χέρι. Τον ακολουθεί. Μην μας δουν. Μην μας δουν. Μην μας δουν.

-Κρυώνω.

-Δεν έχει κρύο! (εγώ πονάω)

-Η ματιά μου λέει πως θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου.

-Δεν μπορώ να περάσω άλλο ένα τέτοιο βράδυ.

01.20 π.μ.

Τσιγάρο. Καπνός. Υδρατμοί από καυτές ανάσες. Η βουή κάπου στο βάθος συνεχίζει. Άνθρωποι χορεύουν, πίνουν, κρύβοντας την θλίψη τους πίσω από μάσκες.

-Έχω πελαγώσει. Δεν ξέρω τι  να κάνω. Δως μου λίγο χρόνο.

-Αποφάσισε.

-Είναι αυτό που θες;

-Είναι το τελευταίο πράγμα που θέλω...

01.40 π.μ.

Ένα δάκρυ. Κι άλλο. Κι άλλο. Τα καταπίνει. Κάθε ένα από αυτά χαράζει μέσα της μια μακρόσυρτη πληγή.

-Είναι κρίμα.

-Το ξέρω. Εσύ επέλεξες.

-Δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ.

-Μην μ'ακουμπάς.

-Άσε με να σε πάρω μια αγκαλιά...

01.50 π.μ.

Γνώριμα πρόσωπα πλησιάζουν. Εκείνη θέλει να φωνάξει βοήθεια. Εκείνος θέλει να φύγουν. Θα 'θελαν και οι δυο να θρηνήσουν μαζί μέχρι το πρωί.

Τους κοιτά. Γυρνά από την άλλη. Δάκρυα. Λυγμοί.

-Θα σου πω κάτι αλλά μην θυμώσεις: μεταξύ μας τίποτα δεν έχει τελειώσει.

-Τι εννοείς?

-Αυτό που καταλαβαίνεις...

ΠΟΣΟ? 

____________________________________________________________

 

"Σε περιμένω.Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος
Που δέν έχει τί να περιμένει
Και όμως περιμένει.
Γιατί σαν πάψει να περιμένει 
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζεί.
Αβάσταχτο είναι...Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο."

Πονάω όταν αναπνέω.