"Όλη νύχτα ήμουν έξω
Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
Με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
Γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
Ο μύθος της διασταύρωσης
Κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
Κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
Χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
Μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
Ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;"






Ο ήλιος πέφτει. Κοιτώ από το παράθυρο και ψάχνω ένα βλέμμα. Φτιάχνω καφέ και γεμίζω δύο ποτήρια. Δεν ξέρω γιατί, αφού και τα δύο εγώ θα τα πιώ. Βραδιάζει. Άλλο ένα βράδυ που θα ξοδευτώ ψάχνοντας εμένα.
Βυθίζομαι κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά. Δεν βρίσκω απαντήσεις.
Τα όνειρά μου κοντεύουν να με τρελάνουν. 
Ανασαίνω. Επιβιώνω.
Τελικά, να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;


Και πώς να τον βρώ;