Μπορώ να σε μισήσω τόσο που δεν θα το πιστεύεις.
Μπορώ κάθε φορά που πέφτω πάνω σου στο μέλλον να μην χαμογελώ πια.
Μπορώ να φτύνω εκεί που πατάς με απέχθεια και να καταριέμαι την ώρα και την στιγμή που σου μίλησα. Τότε.
Αλήθεια. Μπορώ.
Ένιωσα τα χέρια του πάνω μου και την ανάσα του στον λαιμό μου. Κι αισθάνθηκα πάλι τόσο μόνη.
Δεν ήσουν εσύ.
Κι όσο με τραβούσε κοντά του, τόσο δεν αντιστεκόμουν.
Ίσως γιατί δεν ήσουν εσύ.
Θα 'θελα να μπορώ να σε σιχαίνομαι όσο κι αυτόν.
*(...and I'm definitely not one of them.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου