seul

05/12/2005 - 26/02/2011

Πέντε χρόνια. Και κάτι ψιλά. Τρεις άντρες. Ή μάλλον δύο... και κάτι ψιλά. Άλλος πιο όμορφος, άλλος πιο έξυπνος, άλλος ντροπαλός, άλλος δημιουργικός, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο "άντρας". Κάποιος για λίγο, κάποιος για περισσότερο. Με ένα κοινό στοιχείο: όλοι τους πλέον, παρελθόν. Το παρελθόν μου. Που σημαίνει, τέλος, πίσω, μακριά, ανάμνηση, δάκρυ, κάποιο μήνυμα "τι κάνεις" στο κινητό. Ως εκεί.
Πάντα έρχεται η μέρα, φαντάζομαι, που ξυπνάς το πρωί και είσαι μόνη. Όχι απλά μόνη, ΜΟΝΗ. Σηκώνεσαι και η πραγματικότητα σε περιμένει στο κατώφλι να σου φωνάξει "Τώρα είσαι ΜΟΝΗ!".
Και είναι δύσκολο να το πάρεις απόφαση... Αρνείσαι, πονάς, θλίβεσαι, θρηνείς και το αποδέχεσαι.
Δεν υπάρχει πλέον κανείς το ξέρεις. Δεν επηρεάζει κανείς τις αποφάσεις σου, δεν σου φτιάχνει ή σου χαλά κάνεις την διάθεση, δεν καθορίζει κανείς την μέρα σου. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου, κι όμως... έχεις ξεχάσει τα βασικά. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια, υπάρχει πρόβλημα. Γιατί έχεις ξεχάσει τα βασικά.

Πως είναι να ζεις για 'σένα και μόνο για 'σένα. Με 'σένα και μόνο με 'σένα. Από 'σένα και μόνο από 'σένα.

Και πόσο εύκολο είναι να σταματήσεις να συνδυάζεις την ζωή σου με κάποια άλλη ζωή;

Τώρα που λίγο λίγο το παρελθόν μεταλλάσσεται σε αναμνήσεις, αρχίζω να συνηθίζω και η απουσία να γίνεται καθημερινότητα. Να γίνεται φυσιολογική.

Φαντάζομαι σε λίγο καιρό θα ξέρω. Και θα το απολαύσω. Μου το ορκίζομαι.

Χαμογέλα ρε! Τώρα είμαστε εγώ και εσύ!