Προσπαθώ.

Αναπνέω. Η μόνη ένδειξη ζωής.

Άλλη μια χαμένη νύχτα. Γλείφω τις πληγές μου. 

Να ξυπνούσα λέει ένα πρωί και να χαμογελούσα.

Ήρθε ο καιρός να σε θάψω βαθιά μέσα μου. Να μην αναφέρω το ονομά σου. Να μην σε ψάχνω συνεχώς με το βλέμμα μου. Να απωθώ κάθε σκέψη δικιά σου μακριά μου. Να μην φαντάζομαι το αγγιγμά σου. Να μην σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι για σένα, αλλά για... για μένα;

Να ξυπνούσα λέει ένα πρωί και να μην υπήρχε μέσα μου ούτε ένα κομμάτι σου.

Έδιωξα κάθε τι που σε θυμίζει. Έπλυνα και το τελευταίο ρούχο που κρατούσε την μυρωδιά σου. Έπεισα τον εαυτό μου πως κάνεις όλα όσα μισώ. Αντιστάθηκα τόσα συνεχόμενα βράδια να σου στείλω κάποιο μήνυμα μετάνοιας.

Να ξυπνούσα ένα πρωί και να μην σήμαινες τίποτα.

Θά θελα να μπορώ να μετανιώσω για όλα. Να πω πως ήταν ένα λάθος. Να γυρίσω τον χρόνο πίσω.

Δεν ξέρω τι να πω. Οι άνθρωποι με βαρέθηκαν. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Γιατί δεν μπορώ να ανοίξω το στόμα μου και να μην αναφέρω το ονομά σου. Δεν ξέρω αν ζητάω λύπηση ή αν απλά περιμένω να ακούσω έναν αισιόδοξο λόγο. 

Αλλά δεν ξέρω αν τα δάκρυα είναι για μένα ή για σένα. Πως ξεγελάστηκα έτσι. Γιατί σε άφησα να μ'αγγίξεις. Γιατί σε άφησα να μιλήσεις μέσα μου. Γιατί. Γιατί. 

Το αστείο είναι πως είμαι έτοιμη με την πρώτη σου κίνηση να τρέξω πίσω σε σένα γιατί απλά δεν μπορώ να ξεριζώσω από μέσα μου την τρελή ιδέα ότι είμαι για σένα και είσαι για μένα. Δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω το "είναι κρίμα" από την φωνή σου. 

Θα προσπαθώ να σε ξεχάσω μέχρι να γυρίσεις σε μένα.