Το πεπρωμένο αδιάλλακτο συνεχίζει τις άλογες στροφές γύρω από τον εαυτό του. Το τώρα, μουδιασμένο, με κοιτά με μάτια βουρκωμένα. Και οι δαίμονες συνεχίζουν να φωνάζουν το όνομά μου. Ενθύμιο δικό σου.
Βαρέθηκα να προσπαθώ να ξεγελάσω την θλίψη μου με ανόητα τερτίπια.
Ακούς τις ανάσες, τα δάκρυα τους λυγμούς;
Γεύσου τους πένθιμους ήχους που ουρλιάζουν στο κεφάλι μου...
Δεν μπορώ να χαραμίσω άλλη ανάσα μακριά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου