Η Ελλαδίτσα μας δεν ξέρω αν το χετε καταλάβει, είναι η χώρα της αμνησίας. Σε 2 μέρες κλείνει ένας χρόνος από τότε. Αλήθεια θυμάται κανείς τι έγινε τότε;
Μην ξεχνάτε. Μην γονατίζετε μπροστά τους. Μην φοβάστε τους μπάτσους και τους χαφιέδες. Κι επειδή πέρασαν 365 γαμημένες μέρες από τότε, μην το βλέπετε ούτε σαν μνημόσυνο, ούτε σαν επέτειο γιατί δεν θα αργήσει ο καιρός να δούμε πάλι τα ίδια αν δεν σηκωθούμε από τους καναπέδες. Θα είμαι εγώ, εσύ, ο ξαδερφός σου, η μάνα σου, ο πατέρας σου, ο ανιψιός του θείου του μπατζανάκη του διπλανού σου τέλος πάντων. Γιατί πάντα έτσι ήταν. Ας τους κάνουμε ξανά να χεστούν πάνω τους, όπως και πέρσι και ίσως κάτι να καταφέρουμε. Κι αν όχι τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε. Μην κοιτάτε τις βιτρίνες, μην ακούτε τους δημοσιογράφους. Όλοι στους δρόμους για ακόμη μία φορά για τον Αλέξη, για μένα, για σένα, για όλους. Μην ξεχνάτε.
6-12
Όλοι στους δρόμους.
1 σχόλιο:
Ξεχνάει εκείνος που δε θυμάται ότι είναι άνθρωπος.. αυτός που λουφάζει στη Σιγουριά, στη σιγουριά του καναπέ του και στο Φόβο της ζωούλας του… Ας μη τον ¨κακολογούμε¨ όμως… έχει κανονίσει για αυτόν η Ζωή! Και κανόνισε την καταδίκη του, στη μιζέρια!...
Καλό βράδυ!!!!!!!!!!!!!
Δημοσίευση σχολίου