Θυμήσου...

Λένε πολλά για τον χρόνο... Κάποιοι θα σου πούν οτι είναι ο καλύτερος γιατρός. Άλλοι θα σου πούν πάλι ότι είναι ο χειρότερος. Δεν ξέρω για τις ικανότητες του χρόνου στην ιατρική τέλος πάντων, ένα ξέρω: πως ο χρόνος, θες δεν θες, με τον καιρό, θα σου τα πάρει όλα... Καθώς περνά, αργά ή γρήγορα, δυσάρεστα ή ευχάριστα, θα σου πάρει τα πάντα και το μόνο που θα αξιωθεί να αφήσει πίσω του είναι οι αναμνήσεις. Αυτές οι αναμνήσεις που όταν το βάλουν σκοπό δεν θα σε αφήσουν σε ησυχία, υπενθυμίζοντας σου συνεχώς που ήσουν και που είσαι... Με ποιόν ήσουν και με ποιόν είσαι... ΠΟΙΟΣ ήσουν και ΠΟΙΟΣ είσαι...

Έτσι, μόνο να να σε πονέσουν λίγο ακόμα. Να σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις όλο και με μεγαλύτερη σκληρότητα πως τα πράγματα άλλαξαν. Να σε ξυπνήσουν απ' το όνειρο. Να φωνάξουν κοροιδευτικά μπροστά σου "Θυμήσου! Θυμάσαι;". Να σε κάνουν να χάσεις την πιο όμορφη νύχτα...
Οι ιδέες που θα σκαρφιστούν για να σε πονέσουν δεν έχουν τέλος. Ένα συγκεκριμένο τραγούδι την ώρα που νομίζεις πως περνάς καλά έξω με παρέα. Μία φράση που για κάποιους άλλους ίσως να μην σημαίνει τίποτα, την ώρα που μόλις έχεις καταφέρει να ξεχαστείς. Ακόμα και το ποτό που πίνεις, τα τσιγάρα που καπνίζεις... Μην ανησυχείς, οι αναμνήσεις θα βρούν τον τρόπο να σε πονέσουν!

Ποιός ξέρει, ίσως να τρέφονται με δάκρυα...

Και όταν λοιπόν μείνεις μόνος, ολομόναχος, με τις αναμνήσεις σου; Θα τις αφήσεις να πάρουν τον έλεγχο; Να σε βυθίσουν εκέι που αυτές θέλουν για να ικανοποιήσουν τις σαδιστικές επιθυμίες τους; "Όχι!" θα έλεγε ο λογικός, πρακτικός άνθρωπος... "Μα γιατί όχι;" θα απαντούσα εγώ σαν λογικός, πρακτικός αλλά συγχρόνως μέχρι-αηδίας-συναισθηματικός τύπος. "Γιατί να βάζεις τον εαυτό σου στην θέση αυτή; Γιατί να πονάς και να βασανίζεσαι ενώ μπορείς να κάνεις τόσα άλλα ευχάριστα πράγματα; Είσαι αλλού πλέον, διάολε! Καινούργια πόλη, καινούργιοι άνθρωποι, όλα ολοκαίνουργια! Αστραφτερά καινούργια! Διασκέδασε! Πέρνα καλά!".
Και τί του απαντάς τότε του κ. Λογικού;

Σιωπή...