Εκεί, ξέρεις που...

Ανάβω ένα τσιγάρο.

-Όνειρα γλυκά και χωρίς εφιάλτες...
-Καληνύχτα ψυχή μου.
Τι καληνύχτα δηλαδή που πήγε 7 και ξημερώνει σιγά σιγά. Και το ξέρεις πόσο δεν μ' αρέσει όταν ξημερώνει... Να, ήδη βλέπω τις πρώτες ακτίνες να μπαίνουν από το παράθυρο. Χλωμές. ασθενικές. Με κάνουν και θυμάμαι. Με γυρνάνε πίσω. Πόσος καιρός πέρασε; Ένας χρόνος; Δύο; Έχω χάσει το μέτρημα...
Δεν ξέρω αν θυμάσαι, δεν ήταν και κάτι τόσο σημαντικό, εγώ θυμάμαι όμως.

Κάθομαι εκεί. Εκεί μωρέ ξέρεις που. Εκεί που με έβρισκες πάντα. Αν είμαι εγώ δηλαδή... Γιατί δεν μου θυμίζει και πολύ αυτό το κορίτσι που βλέπω στην ανάμνηση την γυναίκα που βλέπω πλέον στον καθρέφτη. Ούτε εξωτερικά, ούτε εσωτερικά...

Κάθομαι εκεί λοιπόν, με ένα ποτήρι κρασί στο ένα χέρι. Κόκκινο. Σαν το χρώμα του αίματος, του έρωτα, των χειλιών μου. Διάλεξε ποιο σου αρέσει περισσότερο και πάρε.
Στο άλλο χέρι ένα τσιγάρο. Εμ βέβαια old habits die hard, ε; Να και κάτι που έμεινε ίδιο στο κορίτσι της ανάμνησης και στην γυναίκα του καθρέφτη... Η "συντροφιά" μου. Το έχεις παρατηρήσει; Όταν κάτι δεν πάει καλά έχω πάντα ένα τσιγάρο στο χέρι. Έτσι, γιατί ίσως η θερμότητά του αγγίζει την ψυχή μου... Μα, πάλι ξεφεύγω από το θέμα; Τι ήθελα να σου πω; Α, ναι, για την ανάμνηση.

Κάθομαι εκεί, προσπαθώ να δείχνω φυσιολογική, να κρύψω την αίσθηση που μου προκαλούν οι πεταλούδες που πεταρίζουν στο στομάχι μου. Σουφρώνω τα χείλη, προτάσσω το στήθος, παίρνω την στάση που πρέπει και φροντίζω να δείχνω διαθέσιμη. Μυστηριώδης. Έτοιμη λοιπόν, μια μικρή κυρία! Την ξέρω την εικόνα αυτής της μικρής κυρίας. Αυτής, που φαίνεται ελκυστική και χαριτωμένη συνάμα, και μπορεί αν θέλει να κάνει κάθε άντρα να την κοιτάξει. Κάθομαι και περιμένω έτσι μέσα στην όμορφη εικόνα που έφτιαξα για σένα. Και περιμένω... Που είναι το βλέμμα σου; Σε κοιτώ κρυφά. Είσαι εκεί αλλά νιώθω πως δεν είσαι. Και περιμένω... Δεν γίνεται να μην πρόσεξες ακόμα την όμορφη εικόνα που έφτιαξα για σένα! Νιώθω ένα πλήγμα στον εγωισμό μου. Πάει η όμορφη εικόνα, χάθηκε... Μαζεύω τον εαυτό μου σε στάση εμβρυακή μιας και ξαφνικά νιώθω να αιωρούμαι. Μα δεν γίνεται να μην πρόσεξες την εικόνα της μικρής κυρίας! Έβαλα τον καλύτερο εαυτό μου για να την κάνω τραβήξει το βλέμμα σου. Μα απ' ότι βλέπω μόνο το κενό τραβά το βλέμμα σου. Και να το πρώτο δάκρυ. Να και κάτι ακόμα που δεν άλλαξε στο κορίτσι της ανάμνησης και στην γυναίκα του καθρέφτη... Τα δάκρυα είναι πάντα εύκολη υπόθεση για μένα, σου το έχω πει...

Ας γυρίσω όμως πάλι πίσω στο θέμα μας. Πού είχα μείνει; Α ναι εκεί που κυλά το πρώτο δάκρυ. Και καθώς κυλά τον βλέπω απέναντί μου, πολύ πιο κοντά από σένα, εσύ είσαι μακριά, στο κενό σου. Είναι αυτός που ξέρει. Έχει και πολλές άλλες ιδιότητες αλλά κυρίως ξέρει. Εμένα. Και ξέρει πως όταν η όμορφη εικόνα της μικρής κυρίας γίνει κομμάτια εμφανίζομαι εγώ. Καμία άλλη, καμία κυρία, καμία γυναίκα. Εγώ. Μόνο εγώ... Με κοιτά και μου χαμογελά. Γιατί αυτός ξέρει. Αποφασίζω να πάρω μια στάση πιο κόσμια. Έτσι που είμαι μαζεμένη μέσα μου, ίσως ο κόσμος να αρχίσει να κοιτάει, να ρωτάει. Ανασκουμπώνομαι. Μα η σκέψη είναι ακόμα εκεί: πως γίνεται να μην τραβά το βλέμμα σου η όμορφη εικόνα της μικρής κυρίας; Πώς γίνεται να μην σε γοητεύει η πλαστή, ψεύτικη εικόνα που κάνει κάθε άλλον να με κοιτά; Είσαι διαφορετικός εσύ λοιπόν από τους άλλους; Γυρνάω και σε κοιτάω πάλι. Κρυφά. Ακόμα εκεί είσαι. Αλλού. Το κενό φαίνεται να σε έχει απορροφήσει και να μην θες ούτε και ο ίδιος να βγεις από αυτό. Απογοητεύομαι. Τινάζω τα μαλλιά μου και σπάω τον καρπό μου. Να! Εγώ! Βλέπετε, κύριοι; Μόνο εγώ, καμία άλλη. Χωρίς πλαστές, όμορφες εικόνες. Χωρίς την ελκυστική στάση. Εγώ και η τρελή που κουβαλάω μαζί μου από πάντα. Καθόμαστε εκεί, ξέρεις που, και σε παρατηρούμε. Κατεβάζω τα μάτια. Θα φαίνομαι μελαγχολική τώρα, σίγουρα και απωθητική. Δεν πρόκειται να με προσέξεις τώρα. Αλήθεια, αξίζεις τον κόπο; Δεν προλαβαίνω να απαντήσω στον εαυτό μου και νιώθω κάτι να καίει το πρόσωπό μου. Μα τι συμβαίνει;
Α, είναι το βλέμμα σου...

Βλέπω προτιμάς εμένα τελικά από την μικρή κυρία.


Πόσο κράτησε; Ένα λεπτό, δύο; Θυμάσαι; Εγώ θυμάμαι.

Ξημέρωσε πλέον για τα καλά, θα έχεις ήδη κοιμηθεί. Ακούω τους ανθρώπους να ξυπνάνε. Σηκώνομαι και κοιτάω στον καθρέφτη. Να η γυναίκα. Βλέπεις; Αν κοιτάξεις καλά θα δεις και το κορίτσι. Αχνοφαίνεται. Κρύβεται πίσω της, σαν να φοβάται. Το κορίτσι είναι αδύναμο, η γυναίκα δυνατή. Η τρελή και εγώ. Η τρελή μόνο τέτοιες ώρες μιλάει. Γράφει. Θυμάται. Δακρύζει... Στο είπα, τα δάκρυα είναι εύκολη υπόθεση για μένα...

Σβήνω το τσιγάρο.
Καλημέρα λοιπόν.


Και απόψε το βράδυ εκεί θα είμαι. Εκεί μωρέ, ξέρεις που. Εκεί που με βρίσκεις πάντα. Εκεί που έγιναν όλα...
Και θα είμαι εγώ αυτήν την φορά.
Καμία άλλη.
Χμ.
Ίσως και η τρελή...