Ερωτευμένα σύννεφα

Κοίτα το φεγγάρι... Όμορφη βραδιά απόψε. Το κοιτάω τόση ώρα και χάνομαι στην αγκαλιά του καθώς μια γλυκιά νοσταλγική μελωδία μπλέκεται με τα μάτια του... Είναι τόσο όμορφο το χλωμό πρόσωπό του...

Κοίτα το φεγγάρι! Παίζει με τα σύννεφα. Μία κρύβεται πίσω τους και μία βγαίνει μπροστά τους και τα κάνει να φαίνονται τόσο αδύναμα μπροστά στην ομορφιά του. Τα καημένα τα σύννεφα... Και παρ' όλο που παίζει μαζί τους και τα ξεγελά και τους κλέβει την παράσταση αυτά παραμερίζουν μπροστά του. Ακουμπούν στην άκρη κάθε εγωιστική διάθεση και το αφήνουν να λάμψει.. Και τα έρμα τα συννεφάκια, ασήμαντα μπροστά στο ασημένιο φως του, το κοιτάνε με δέος. Είναι ερωτευμένα μαζί του. Όσο και τα τα παιδεύει τα άμοιρα, όσο και να τα πληγώνει με την λάμψη του. Με αυτή την λάμψη που ξελογιάζει τους ανθρώπους, που τους κάνει να ονειρεύονται...

Ναι, αυτό έκανε πάντα το φεγγάρι, φύτευε σπόρους ονείρων στις ψυχές των ανθρώπων. Φώτιζε με το θαμπό φως του τις καρδιές τους και τους έκανε να ερωτεύονται... Αυτό είναι το παιχνίδι του. Έτσι περνά την ώρα του, διασκεδάζει με τα συναισθήματά τους. Και όλοι το χαζεύουν τις καλοκαιρινές νύχτες, με το αεράκι να φυσά στο πρόσωπό τους και να παρασέρνει έρωτες... Αδύναμοι να του αντισταθούν πέφτουν στην παγίδα που τους έχει στήσει. Παγίδα στο μαύρο του ουρανού πλεγμένη με δάκρυα και αστέρια... Άλλες φορές λάμπουν τα αστέρια κι άλλες τα δάκρυα. Και το φεγγάρι εκεί, σε κοιτά με τα μελαγχολικά του μάτια και μιλάει στην ψυχή σου. "Δεν με βλέπεις πως είμαι εδώ μόνο μου; Δεν μπορώ την μοναξιά, θέλω να πάω εκει... Στην θάλασσα. Αυτή είναι ο λόγος που φωτίζω κάθε βράδυ. Που υπάρχω... Γιατί με την λάμψη μου ασημίζουν τα νερά της και γίνεται ακόμα πιο όμορφη... Αλλά δεν μπορώ να πάω κοντά της..." σου λέει δακρύζοντας. "Βλέπεις, με έχουν καρφώσει εδώ ψηλά στον ουρανό κι όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να την φτάσω... Και θέλω τόσο να την πάρω στην αγκαλιά μου! Αυτή τρέχει εκεί κάτω στις ακρογιαλιές ελεύθερη κι εγώ εδώ, μόνο την κοιτάζω...".

Και το λυπάσαι το φεγγάρι. Να είναι τόσο ερωτευμένο και να μην μπορεί να αγκαλιάσει έστω για μια φορά την θάλασσα; Σε γεμίζει με γλυκιά μελαγχολία ο ερωτάς του. Και τότε μαζί με την μοναξιά του φεγγαριού σκέφτεσαι και την δική σου. Σε κοιτά βαθιά στα μάτια και σε προκαλεί. Σε υπνωτίζει... "Εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να την φτάσω. Εσύ όμως; Εσύ γιατί κάθεσαι εδώ στην μοναξιά σου και δεν είσαι εκεί; Μπορείς! Καν' το τώρα που μπορείς. Μην αφήνεις την ζωή να φεύγει από μπροστά σου! Κοίτα εμένα, κοίτα πόσο πονάω...". Έτσι γεννιέται ο έρωτας... Με αστέρια, όνειρα, φως και άρωμα καλοκαιρινής νύχτας. "Μήπως έχει δίκαιο το φεγγάρι;" σκέφτεσαι και αρχίζουν όλα να ομορφαίνουν. Όνειρα πέφτουν στην ψυχή σου και ριζώνουν εκεί. Ελπίδες φωλιάζουν στο μυαλό σου. Και η καρδιά σου... Αχ η καρδιά σου! Αρχίζει και χτυπά και θέλει να βγει από το στήθος σου. Να πάει εκεί... "Πήγαινε!" σου ψιθυρίζει γλυκά το φεγγάρι στο αυτί. "Σε περιμένει...". Και εσύ έχεις χαθεί ήδη στα μονοπάτια του...

Και γελά τότε το φεγγάρι, με καλοσύνη και σε λούζει με το φως του. Σε κάνει και σένα συννεφάκι... Όπως τα ερωτευμένα σύννεφα το κοιτάνε με λατρεία όσο και να τα πληγώσει, έτσι κι εσύ... Λάμπεις από τον έρωτα που γέννησε μέσα σου το φως του όπως και τα σύννεφα. Έχεις πέσει στην παγίδα του και σου χει δώσει το φως των αστεριών και τον πόνο των δακρύων. Πότε λάμπουν αστέρια στα μάτια σου και πότε δάκρυα... Και το φεγγάρι κάθεται εκεί και συνεχίζει να σπέρνει έρωτες. Όμως σε περιμένει... Γιατί ξέρει ότι θα γυρίσεις. Αργά ή γρήγορα θα γυρίσεις. Μην ξεχνάς είσαι πλέον και εσύ ένα ερωτευμένο συννεφάκι του...