...

Τον τελευταίο καιρό δεν θέλω να κοιμάμαι τα βράδια. Δηλαδή ποτέ δεν ήθελα να κοιμάμαι τα βράδια... Αλλά τώρα το νιώθω πιο έντονα. Κάθομαι και παρατηρώ τα πάντα στο σκοτάδι. Τους ανθρώπους, τα πράγματα, τους ήχους...
Κουρνιάζω στο κρεβάτι μου σαν να κρύβομαι από τον κόσμο. Νιώθω ασφαλής έτσι. Συλλογίζομαι τις στιγμές. Τις λησμονημένες, τις καθημερινές. Μα και τις σημαντικές, τις έντονες...
Κοιτάω τον τοίχο εδώ και ώρα και σκέφτομαι. Χα, να μια μικρή αραχνούλα στον τοίχο μου! Όχι από αυτές με τις τρεις διαστάσεις και την προοπτική που ζωγράφιζα όταν βαριόμουν στο σχολείο. Αυτή δεν έχει διαστάσεις αλλά παρ' όλα αυτά δείχνει ζωντανή. Ίσως πιο ζωντανή και από μένα... Στέκει εκεί και με κοιτάει. Ας μιλήσω, δεν είμαι δα και αγενής!

-Γεια σου αραχνούλα.

-Α! Με πρόσεξες; Νόμιζα πως δεν θα με δεις ποτέ!

-Χμ... Είσαι καιρό εδώ;

-Από πάντα. Ήρθα μαζί με την τρελή που κουβαλάς μαζί σου.

-Αλήθεια; Πως και δεν σε έχω ξαναδεί;

-Χαχ, ας καγχάσω! Έτσι δεν ήσουν πάντα; Κοιτάς την επιφάνεια. Προσέχεις μόνο αυτά που λαμπυρίζουν. Που έχουν 3 διαστάσεις και προοπτική!

-Εσύ δεν έχεις βλέπω... Μωρό σε ζωγράφισε;

-Ο χρόνος με ζωγράφισε. Αυτός που περνά και σε διώχνει από εδώ Και τώρα που ήρθε η ώρα να φύγεις, τώρα άλλαξες...

-Άλλαξα;

-Ναι. Δεν το νιώθεις; Πρόσεξες ακόμα κι εμένα. Που είμαι τόσα χρόνια εδώ και ποτέ δεν μου είχες δώσει λίγη σημασία. Πρόσεξες ακόμα και την τρελή που κουβαλάς μαζί σου...

-Όχι! Λάθος κάνεις. Αυτή την ήξερα από πάντα!

-Κι αν την ήξερες!; Την άφησες ποτέ να μιλήσει; Να εκφραστεί; Όχι ποτέ. Παρά μόνο τώρα. Που αλλάζεις. Που φεύγεις...

-Κι εσύ που το ξέρεις ότι φεύγω;

-Κοιμάμαι δίπλα σου 18 ολόκληρα χρόνια. Ακούω τα όνειρά σου. Ξέρω τα πάντα. Φεύγεις και αρχίζεις να φοβάσαι. Γι' αυτό βλέπεις εφιάλτες κάθε βράδυ... Και φωνάζεις στα όνειρά σου πως φεύγεις και πως φοβάσαι. Παλιά φώναζες μόνο το όνομά του. Τώρα φωνάζεις και πως φοβάσαι...

-Ναι, ίσως να φοβάμαι... Τι άλλο βλέπεις στα όνειρά μου;

-Τι να δω! Που τον τελευταίο καιρό το έχεις χάσει...; Γι' αυτό μιλάει η τρελή συνέχεια. Γιατί εσύ φοβάσαι κι όλο χάνεσαι. Αλλά καλύτερα, γιατί αυτήν την συμπαθώ περισσότερο... Βλέπεις ξέρει να δίνει σημασία στα μικρά πράγματα. Αυτά που δεν έχουν διαστάσεις, ούτε προοπτική. Αυτά που μετράνε περισσότερο στην ζωή σου...

-Δεν την ελέγχω πλέον αυτή. Με κάνει ότι θέλει τώρα. Μάλλον γιατί φοβάμαι.

-Και καλά κάνει! Αυτή ξέρει καλύτερα. Τόσα χρόνια ήταν εκεί και παρατηρούσε. Εσύ χανόσουν στα αστραφτερά μεγάλα πράγματα. Αυτή έχει μεγαλύτερη γνώση από σένα. Είναι πιο δυνατή...

-Χμ. Λες να την αφήσω για πάντα να κάνει ότι θέλει; Αφού αλλάζω έτσι κι αλλιώς...

-Τι να σου πω! Ό,τι θες κάνε, μην με ανακατεύεις... Τώρα που θα φύγεις όμως, θα φοβάσαι. Και μόνο αυτή θα έχεις να σε ακούει. Να ακούει όλα τα τρελά και τα παράλογα που φωνάζεις τόσο καιρό στους εφιάλτες σου...

-Θα το σκεφτώ. Μέχρι να φύγω θα έχω αποφασίσει...

-Δεν σου μένουν και πολλές ώρες. Δεν νομίζεις;

-Ναι όντως... Είδες πως κυλά ο χρόνος; Σαν το νερό που τρέχει απ' την πηγή τα ανοιξιάτικα πρωινά...

-Να, πάλι η τρελή μιλάει. Μ' αρέσει ο τρόπος της!

-Κι η τρελή φοβάται όμως...

-Θα μάθει και η τρελή και εσύ. Με τον καιρό... Κοίτα, ξημερώνει. Δεν μ' αρέσει όταν ξημερώνει. Το φως με κάνει ευάλωτη στα μάτια των ανθρώπων...

-Να ένα κοινό που έχουμε εμείς οι δύο λοιπόν! Μην φοβάσαι. Θα αφήσω εδώ, μπροστά σου, τις αναμνήσεις μου για να μπορείς να κρύβεσαι από τα μάτια των ανθρώπων...

-Γιατί δεν αφήνεις την τρελή; Την συμπαθώ σου είπα...

-Α, όχι. Τελικά θα την πάρω μαζί μου...

-Το αποφάσισες, ε; Καλύτερα, αυτή μιλάει πιο όμορφα και γράφει πιο όμορφα. Εσύ μόνο να ζωγραφίζεις ξέρεις...

-Χα! Πλάκα έχεις τελικά! Και για πες τώρα που θα φύγω και δεν θα έχεις κανενός τα όνειρα να ακούς, τι θα κάνεις;

-Θα κάθομαι και θα βλέπω τις αναμνήσεις σου. Αφήνεις πολλές πίσω... Έτσι θα περνά η ώρα μου. Θα τις ζώ, όπως τις έζησες κι εσύ και όταν θα μπαίνουν στο δωμάτιο οι άνθρωποι θα κρύβομαι πίσω τους. Θα στήνω εδώ τον προτζέκτορα και θα τις προβάλλω πάνω στο μαξιλάρι σου, σαν ταινία. Την δικιά σου ταινία.

-Να τις προσέχεις τις αναμνήσεις μου. Είναι πολλές και σημαντικές. Όλη μου η ζωή είναι αυτές οι στιγμές που αφήνω πίσω. Σου τις εμπιστεύομαι να τις προσέχεις γιατί τις αγαπάω ξέρεις...

-Μην ανησυχείς. Εδώ που τις αφήνεις, μαζί μου, θα μείνουν πάντα. Κι όταν ξανάρθεις θα μπορέσεις να τις ξαναζήσεις στο κεφάλι σου...

-Αύριο φεύγω. Και φοβάμαι. Θα είσαι εδώ όταν γυρίσω;

-Ναι.

-Κι αν βάψουν τον τοίχο; Τότε δεν θα χαθείς;

-Όχι, εγώ εδώ θα είμαι. Θα με δεις όταν έρθεις. Μόνο πρόσεχε, μην αλλάξεις πολύ εκεί που πας και δεν σε αναγνωρίσω όταν γυρίσεις. Εσύ δηλαδή μην αλλάξεις. Γιατί την τρελή δεν την φοβάμαι...

-Θα προσπαθήσω. Ω, ξημέρωσε για τα καλά. Ας κοιμηθούμε. Όμως... Σίγουρα θα είσαι εδώ όταν γυρίσω;

-Ναι εδώ θα είμαι. Εδώ είναι το σπίτι μου. Θα κρύβομαι πίσω από τις αναμνήσεις σου...

-Ωραία. Όνειρα γλυκά αράχνη.

-Όνειρα γλυκά και χωρίς εφιάλτες τρελή μου. Θα σε περιμένω να γυρίσεις...
Εκεί, πίσω από τις αναμνήσεις σου...

"Που βρίσκομαι ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα
Σε λίγο θα νυκτώσει και θα φοβάμαι
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου
Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου
Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους
Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων
Μου λείπει η φλυαρία της ξεγνοιαστιάς μου
Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου
Τα σοκολατάκια στην παλιά φουντανιέρα στης μάνας μου
Η μαρμελάδα από βατόμουρα
Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.."
Αλκυόνη Παπαδάκη