Η ζωή που δεν έζησα

Αν η ζωή σου γινόταν ταινία...
Αποτέλεσμα: "Η ζωή που δεν έζησα"

3 ώρες πριν μέσω QuizPlanet! στο Facebook.



"Χmm... " σχολιάζω από πάνω στα greeklish... Βασικά, τι άλλο να έλεγα? Θα μου πεις τώρα "Καμένο, κάθεσαι και ασχολείσαι με quiz στο facebook..." Χαχαχα! [γελάω με την κατάντια μου]

Και σκέφτομαι. Γιατί έτσι δεν είναι? Σκίζεσαι μία ολόκληρη χρονιά, διαβάζοντας, να μπεις σε μια σχολή που ελπίζεις ότι θα σου αρέσει, που ούτε καν ξέρεις πως είναι. Και εκεί που είσαι έτοιμη με το ξυραφάκι του γραμμικού στο χέρι να αυτοκτονήσεις από το άγχος τελειώνουν οι γαμωπανελλήνιες. Ουστ! Περνά ένα καλοκαίρι σαν νερό και ξαφνικά... Τσουπ. Να 'σαι στην πρώτη σου επιλογή γεμάτη όνειρα, ελπίδες, προσδοκίες.

Να 'μαστε λοιπόν. 6 μήνες τώρα. Δεν λέω, σχολή μια χαρά. Ζωή όμως... Facebook και Myspace!
Πώς τα 'χω καταφέρει έτσι, μου λες? Πως γίνεται σχεδόν κάθε βράδυ να με βρίσκει εδώ σε αυτήν την καρέκλα να κοιτάω μια οθόνη? Και απόψε εδώ να ακούω Tiersen και να ψάχνω κάτι σε αλκοόλ. Να περιμένω να ακουστεί το τιρουτίν! του msn και να δω ότι γύρισες επιτέλους "σπίτι".
"Εμείς θα πάμε στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ το βράδυ θα 'ρθεις?", συμφοιτήτρια νο. 1
"Εεε μπα.. Νυστάζω ρε."
Ψέματα. Οκ, φιλίες δεν κάνω και εύκολα, ίσως γιατί κρίνω αυστηρά τους ανθρώπους και το ξέρω. Μα δεν ταιριάζω. Κι ας φαίνεται προς τα έξω αλλιώς, γνωστοί είναι όλοι εδώ. Αφήνω τους άλλους να με πλησιάσουν ώς ένα ασφαλές σημείο, κι όταν νιώθω πως έρχονται πολύ κοντά ξαφνικά νυστάζω, θέλω να τελειώσω μακέτα, θέλω να δω Southpark ή να πάω στο Alone να πάρω το καινούργιο του Burzum . Από δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Εμφανίζονται στην άκρη της γλώσσας μου χωρίς να τις ελέγξω. Κι μετά έρχεται αυτό το βλέμμα από τα μάτια τους...
"Πάλι μέσα θα λιώσεις?", συμφοιτήτρια νο. 2
"Ε ναι ρε..."
Έπειτα, αρχίζω τις φιλοσοφίες για το πως ο καθένας από εμάς χρειάζεται κάποιον προσωπικό χρόνο κάθε μέρα για να σκεφτεί, να δημιουργήσει, μπλα μπλα μπλα... Και πως χτύπησα πάλι 10ωρο στην σχολή και δεν μπορώ άλλο έξω... Να τα μπαλώσω κάπως. Είναι απίστευτη η ικανότητά μου να μιλάω τόσο γρήγορα και πολύ όταν πρόκειται για δικαιολογίες.
Δηλαδή καλά που υπάρχουν και αυτές οι εργασίες τις πολεοδομίας και χρειάζεται να τρέχω με 2-3 άτομα στην ναυαρίνου και να μετράω δέντρα και φανοστάτες...
Και ξαναρωτάω, πώς τα χω καταφέρει έτσι? Μακάρι να ΜΗΝ ήξερα. Μακάρι να ΜΗΝ χρειαζόντουσαν δικαιολογίες. Γιατί μαζί σου ποτέ δεν χρειάζονται δικαιολογίες. Μαζί σου δεν υπάρχει αυτή η λέξη στο λεξικό. Μου λείπεις. Κι εσύ, κι αυτοί και όλα. Ακόμα και το τσιγάρο που κάναμε με την Ε. στα κλεφτά πριν την φυσική κατεύθυνσης. Οι μπύρες στην πλατεία με την Ν. Το σχολείο. Το δέντρο έξω από το παράθυρο του δωματίου μου. Μην κοιτάς που γκρινιάζω κάθε φορά που γυρνάω πίσω για την μιζέρια της επαρχίας. Γκρινιάζω γιατί ξέρω ότι σε λίγο θα πρέπει να φύγω πάλι. Κι όσο κι αν την αγάπησα την Θεσσαλονίκη και την δοξάζω σαν να είναι Η ΠΟΛΗ, δεν γεμίζει μακριά σου, μακριά τους. Κι όλοι μου λένε "Α, θεσσαλονίκη, τυχερή! Καινούργια ζωή, σας ζηλεύω εσάς το φοιτηταριό" και τέτοια διάφορα. Ναι δεν λέω. Καλά είναι. Αλλά εγώ δεν την αντέχω την διπλή ζωή... Μία εδώ και μία πίσω.

Θα θελα να μπορώ να πατάω ένα κουμπί και να γυρνάω εκεί, να πίνω ρετσίνες στο γνωστό μέρος, να έρχομαι να κουρνιάζω στο κρεβάτι σου τα βράδια. Μόνη μου είμαι, γι αυτό σε παίρνω τηλέφωνο αργά και κλαψουρίζω παραπονιάρικα .
Πάλι "μοναξιές έχουμε"...
Χαζεύω μια φωτογραφία από το Σάββατο, πως μάκρυναν έτσι τα μαλλιά σου. Πως μακραίνουν τόσο γρήγορα όταν είσαι μακριά μου...

Πόσο εύκολα αλλάζει η ζωή σου από την μία μέρα στην άλλη. Κι εκεί που θεωρούσες κάποια πράγματα δεδομένα εξαφανίζονται σαν καπνός. Και πόση ανάγκη έχουμε οι άνθρωποι το οικείο και το "δικό μας". Ίσως μόνο τότε εκτιμάς κάποια πράγματα. Το πατρικό σου σπίτι, το δρόμο που περπατούσες κάθε πρωί, το παγκάκι που ζωγράφισες πάνω του στα 14. (βάνδαλη!) Μόνο τότε. Όταν νιώσεις όλο σου το βάρος ριγμένο στους δικούς σου ώμους. Όταν είσαι ελεύθερος να κάνεις τα πάντα και εσύ το μόνο που κάνεις είναι να νοσταλγείς. Το 'χω ξαναπεί και το ξαναλέω, άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις. Μπορούν να είναι τόσο όμορφες και συγχρόνως τόσο επίπονες. "Πρέζες υπάρχουν πολλές..." έλεγε ο πρίγκηπας. Λοιπόν η δικιά μου πρέζα είναι οι αναμνήσεις μου. Το χθές μου, το χθες μας. "Ζήσε το σήμερα" και "Κοίτα μπροστά" και λοιπές αηδίες... Αποτυγχάνω κάθε φορά που προσπαθώ να εφαρμόσω τέτοια αισιόδοξα λόγια. Θα είναι στην φύση μου φαίνεται. Μου έχει διδάξει κάτι η ζωή που δεν ζω: μόνο σήμερα εκτιμάς το χθές...

Ακόμα να ακουστεί το τιρουτίν! στο msn. Ακόμα να γυρίσεις "σπίτι".

Ούτε απόψε θα κοιμηθώ. Πάλι εσένα θα περιμένω.

Θα περιμένω την ζωή που δεν έζησα τους τελευταίους 6 μήνες, μήπως και καταφέρω να την ζήσω.