Είναι ένα μέρος, το ξέρω, μα ποτέ δεν το 'χω περπατήσει. Ένα δέντρο στο ξέφωτο, χαμογελαστό και γεμάτο μοναξιά. Ένα μονοπάτι στο δάσος, δελεαστικό και καταραμένο. Ο ουρανός, γαλάζιος και σκοτεινός. Κοκκινίζει.
Ένα πρόσωπο, γελάει και ύστερα δακρύζει. Πουλιά ανέμελα φτερουγίζουν στον ουρανό, αρπακτικά. Το σώμα που κοιτάς, αρμονικό και ακρωτηριασμένο. Η καρδιά σου χτυπά ακόμα, χωρισμένη σε δύο κομμάτια.
Αρχίζει να πέφτει η βροχή, εξαγνιστική και κρύα. Χρωματιστά τα όνειρά σου και σε τρομάζουν. Όσο όμορφο μοιάζει το ηλιοβασίλεμα, τόσο τραγικό είναι. Όσο πολύχρωμο κι αν απλώνεται μπροστά σου, πάντα σκοτάδι θα προμηνύει.
Το ξέρεις αυτό το σπίτι. Οικείο, παρά τα φαντάσματα στο υπόγειο. Ένα ζευγάρι φιλιέται στο φεγγαρόφωτο, η Ωραία και το Τέρας.
Θα θελα να ήμουν ηλιαχτίδα να τρυπώνω ανάμεσα στις φυλλωσιές και να σωριάζομαι στα πεσμένα φύλλα των δέντρων. Να μαι χιόνι και να χαιδεύω με τα κρύα μου ακροδάχτυλα τα κλαδιά τους.
Θα ρθει η νύχτα και θα σε πάρει αγκαλιά, να μην φοβάσαι. Τι κι αν βγήκες πάλι από τον χάρτη...
Δεν πειράζει που μπερδεύτηκες πάλι στους δρόμους του μυαλού, να γυρίσεις πίσω δεν χρειάζεται. Όπου κι αν ταξιδεύεις ξέρεις, εκεί θα είσαι πάντα, τα σκοτεινά τραγουδώντας. Το φως θα βάζεις πλάι σου σαν πολύτιμο φυλακτό. Μα το ζοφερό θα γλυστράει στα δαχτυλά σου. Πάντα.
Μην φοβάσαι,λοιπόν. Η νύχτα θα 'ρθει να σε πάρει αγκαλιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου