Θα ρθει μια μέρα και θα μάθεις. Ίσως είσαι μικρή ακόμη. Δεν έζησες πολλά, δεν ξέρεις. Η ασπίδα που έχεις γύρω σου είναι λεπτή και εύθραυστη. Με το παραμικρό χτύπημα γκρεμίζεται. Δεν έμαθες ακόμα να ξεχωρίζεις, μην ακούς τι σου λένε. Ούτε ώριμη είσαι ούτε λογική. Γιατί αυτοί που σου τα λένε αυτά μάλλον δεν σε ξέρουν. Κανείς δεν σε ξέρει μικρή μου, εκτός από εμένα. Γιατί αν ήσουν δυνατή όπως λένε, δεν θα δάκρυζες τώρα σε σκέψεις που δεν αξίζουν. Δεν θα άφηνες αυτούς να σε πληγώνουν. Δεν θα μπορούσε έτσι εύκολα μια φράση να σπάσει την ασπίδα σου και να σε πονέσει, να σε ρίξει κάτω, πάλι. Ούτε θα τους άφηνες τόσο καιρό, αυτούς, αυτόν, να διασκεδάζει την μιζέρια σου. Να απογοητεύει το φως που κρύβεις μέσα σου. Να χαμογελά στα πονεμένα βλέμματα σου, που τα κρύβεις, τα ντύνεις με χαρούμενες σκιές. Θα ήξερες να ζείς για σένα για το σήμερα για το τώρα και όχι για τους άλλους και τα συναισθήματά τους. Δεν ξέρεις, θα μάθεις. Είσαι μικρή, θα μάθεις. Θα σου διδάξει ο χρόνος και ο πόνος και τα δάκρυα να ζητάς πίσω αυτά που δίνεις. Να μην μένεις βουβή πια. Σιγά σιγά και θα μάθεις να αγαπάς πάνω από όλα εσένα. Εσένα και εμένα...
Η τρελή σου
Υ.Γ.: Φύγε μακριά, κλείσε τα αυτιά σου και μην ακούς, κλείσε τα μάτια σου να μην βλέπεις. Και να θυμάσαι, κανείς δεν σε ξέρει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου