20 μέρες

Πρέπει να γράψω απόψε. Κάτι ξεχειλίζει μέσα μου πάλι και δεν ξέρω ούτε εγώ πως νοιώθω. Ξέρεις ποιος φταίει, ξέρεις... ΑΧ αυτός ο Παύλος! Άργησα αλλά επιτέλους έπεσε στα χέρια μου το καινούριο άλμπουμ. Μαγικός για ακόμα μία φορά και δεν έχω πάλι λόγια να εκφράσω όλα αυτά τα συναισθήματα που μου προκαλεί. Πραγματικά η φωνή με την οποία μεγάλωσα. Λύπες και χαρές. Όμορφη μελαγχολία. Στίχοι παραμύθια και μελωδίες ταξίδια... Σε 4 μέρες θα τον δω ξανά. Θα κλάψουμε μαζί ξανά. Ο παραμυθάς των παιδικών μου χρόνων συνεχίζει να (μου) γράφει τραγούδια. Καταπληκτικά, αντικαταπληκτικά.

Ποιος γαμάει τις εξεταστικές και ότι θα σε δω ξανά σε 20 μέρες; (FAIL) 

ΠΑΥΛΟ Σ'ΑΓΑΠΑΜΕΕΕΕΕ...

"Αν το θες εσύ μες στα όνειρα σου
γίνομαι σκιά γίνομαι η σκιά σου
Μέσα στη βροχή γέρνεις το κεφάλι
έρχεται η αυγή και θα φύγω πάλι

Αν το θες εσύ, μες στο όνειρο σου
μια μικρή πληγή θα 'μαι στο λαιμό σου
Όταν η σιωπή πέσει σαν σταγόνα
τρέξε να κρυφτείς μείνε λίγο ακόμα

Αν το θες εσύ μες στα όνειρα σου
θα 'μαι η σκιά δίπλα στη σκιά σου
ώσπου η αυγή πάλι να πετάξει
πάνω στο νερό κόκκινο μετάξι."

20 γαμημένες μέρες...