Con te Partiro

Συνειδητοποίησα τις τελευταίες μέρες ότι δεν μ'αρέσουν οι άνθρωποι. Εννοώ, ναι, το ήξερα ότι δεν μου αρέσουν. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Αλλά τώρα νομίζω πως δεν τους αντέχω πια. Δεν αντέχω να με ακουμπάνε. Να περνάνε βιαστικά από δίπλα μου και να τρίβεται το σώμα τους στο σώμα μου. Ούτε να μου πιάνουν το χέρι. Και ακόμα χειρότερα είναι όταν κάποιος κάθεται δίπλα σου και σε ακουμπά το μπράτσο του. Αηδιάζω. Μπορείτε σας παρακαλώ να μην με αγγίζετε; Μπορείτε να μην με κοιτάτε στα μάτια; Οπουδήποτε αλλού ναι, αλλά όχι στα μάτια... Δεν καταλαβαίνετε πως με βιάζετε; Πως δεν έχω ανάγκη κανέναν να με αγγίζει. Δεν έχω ανάγκη κανένα να με κοιτάει στα μάτια. Μάλιστα, με έχουν αγγίξει και με έχουν κοιτάξει τόσο που έχω πλέον σιχαθεί. 

Μπορείς να ξεκολλήσεις από πάνω μου τώρα αν θες. Απομακρύνσου. Δεν είμαι πλέον εγώ. Ίσως καλύτερα να έψαχνες να βρείς άλλον ήρωα. Και εσύ, και εσύ, και εσύ. Ναι, ναι, κι εσύ...

Θυμάμαι που σου έλεγα ότι κυρίως θέλω να βρώ μια τρύπα να κρυφτώ για πάντα, μακριά από όλους. Αλλά ούτε καν θυμάμαι την αντίδρασή σου. Νομίζω κάτι σε σχέση με "πώς θα άντεχα για πάντα μόνη μου"; Ίσως. Αλλά ποιός νοιάζεται πλέον.

Δεν ξέρεις πόσο πονάει. Που περνά ο χρόνος και εγώ νιώθω πως σπαταλάω λεπτά. Δεν ξέρεις πως είναι που έφυγα για 8 μέρες στην ηλίθια ευρώπη νιώθοντας ότι όλα είναι καλύτερα τώρα. Δεν ξέρεις πως απογοητεύσαι όταν είσαι καλά και ξαφνικά νιώθεις πως τίποτα δεν άλλαξε. Τίποτα δεν άλλαξε. Θέλω να αλλάξει; Δεν ξέρω. Τα χέρια μου πάντως τα νιώθω δεμένα πίσω από την πλάτη μου. Και ξέρω πως δεν είσαι εσύ αυτός που θα μου τα λύσει.

Ήταν σε ένα συντριβάνι στην Βουδαπέστη που σε θυμήθηκα. Πρώτη φορά νομίζω έτσι. Ήταν ένα ζευγάρι που φιλιόταν, ξαπλωμένοι στα χόρτα με το νερό του συντριβανιού να τους πιτσιλάει. Έπαιζε θυμάμαι το Con te Partiro και είχε μία βασανιστική ζέστη. Και εγώ καθόμουν εκεί και τους κοιτούσα σαν να έβλεπα καμιά ταινία. Είχα χαθεί κάπου μέσα μου και πάλι είχα κολλήσει εκείνο το σταυροδρόμι και δεν ήξερα ποιος δρόμος οδηγεί στο μέλλον και ποιος στο παρελθόν. Πόσο ηλίθια θα φαινόμουν... Η περίεργη τουρίστρια που παρατηρεί ζευγαράκια στα πάρκα της ευρώπης... 

Τραγελαφική έχω καταντήσει.

Απλά δεν μπορούσα να θυμηθώ την τελευταία φορά που με φίλησες έτσι. Ή τουλάχιστον που το κατάλαβα...

Αλήθεια, πότε ξέρουμε ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε;