Οι έρωτες, οι φόβοι, η μνήμη, οι νύχτες.

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.


Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.


Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Όταν ο έρωτας περνά, μένουν οι μνήμες. Ξέρεις πόσο τις φοβάμαι τις μνήμες. Και εσένα μπορεί να σε σκοτώνει το ξημέρωμα, εγώ όμως τρέμω για τις νύχτες από εδώ και πέρα.

Γιατί περισσότερο από όλα φοβάμαι τις νύχτες και την(ις) μνήμη(ες), όσο κι αν τις αγαπάω το ίδιο και τις δύο.

 

Αλλά... Περνάει ο έρωτας; Ναι ε;

...Η αγάπη περνάει; Δεν νομίζω.

Ένα ξέρω: ότι οι νύχτες από εδώ και πέρα δεν θα περνάνε μακριά σου.

P.s.: έτσι, για να μάθεις να μου στέλνεις Κ. Δημουλά στο msn, κάτι βράδια σαν κι αυτό.