Σε ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Μέσα σε ασυναρτησίες βιβλίων για ιστορία της τέχνης, χάος σημειώσεων και κρίσης άγχους για την επερχόμενη εξεταστική είπα να κάνω ένα διάλειμμα. Πηγαίνοντας προς την κουζίνα, να τσιμπολογήσω τίποτα, συνειδητοποίησα ή μάλλον θυμήθηκα ότι έχουμε πανσέληνο απόψε. Πήρα λοιπόν ένα μπισκότο και βγήκα να χαζέψω το φεγγάρι. Μέσα στην απόλυτη σιωπή, μόνο τριζόνια άκουγα, τα βήματα μου, με τις κάλτσες παρακαλώ, έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο. Κι έτσι όπως παρατηρούσα το δέκατο ένατο αυγουστιάτικο φεγγάρι της ζωής μου... Τσακ. Ένας ήχος. Ένα τρίξιμο. Κάτι κουνιέται... Να 'ναι φάντασμα; Βαμπίρ; Ζόμπι; Κάνω έτσι να δω, η περίεργη, και να, ο παράξενος γείτονας, 2 τα χαράματα, μόνος στο μπαλκόνι του. Καπνίζει...; Η γυναίκα του δεν το ξέρει αυτό. "Γεια σου, ξένε", ήθελα να του πω αλλά κρατήθηκα. Ήθελα να τον ρωτήσω τί άλλο δεν ξέρει η γυναίκα του. Τι τον βασανίζει. Γιατί αυτό το θλιμμένο βλέμμα...; Δεν μίλησα. Αν και ήταν ανεξήγητη η επιθυμία μου να φωνάξω. Να του πω να μου εξομολογηθεί. Όλα. Τα πάντα. Στην φαντασία μου, τον προκαλούσα να μου μιλήσει. Του φώναζα μέσα μου.

"Τι έγινε; Νιώθεις χαμένος ξέρω, σαν να κρέμεσαι από μία κλωστή και δεν έχεις κάτι να κρατηθείς. Καταρρέουν όλα και ότι είχε σημασία, ότι φάνταζε ζήτημα ζωής ή θανάτου, πλέον μοιάζει χαζό. Προσπαθείς να μιλήσεις, να φωνάξεις, να αδειάσεις το μυαλό σου αλλά κανείς δεν ακούει. Κανείς δεν είναι έτοιμος να ακούσει.
Θα ήθελες να φύγεις ξέρω. Να τα παρατήσεις όλα και να εξαφανιστείς αρχίζοντας πάλι από τη αρχή. Να στείλεις τόσα χρόνια στον διάολο σαν να μην είχαν και τόσο μεγάλη σημασία. Είσαι σε αδιέξοδο. Ούτε μπροστά, ούτε πίσω προχωράς. Σε τέλμα, βυθίζεσαι κάθε μέρα σε όλο και πιο βρώμικα, θολά νερά. Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει ούτε ένα χέρι να σε τραβήξει από τον βούρκο. Δεν είναι κανένα χέρι ικάνο να το καταφέρει.
Δεν σ'αρέσει να σκουπίζεις δάκρυα. Να σου λένε τα μισά από αυτά που θες να μάθεις. Να προσπαθείς τόσο καιρό να αποκωδικοποιήσεις βλέμματα και συμπεριφορές χωρίς καν να έχεις την λέξη κλειδί. Είναι θλιβερό που οι άνθρωποι φεύγουν συνέχεια και  στο τέλος πάντα φεύγεις κι εσύ. Σου φαίνεται αποκρουστική αλλά συγχρόνως απελπιστικά ελκυστική η ιδέα ότι η ζωή είναι απλά η αντικατάσταση των ανθρώπων γύρω σου. Κάποτε, όλα αυτά θα ακούγονταν μακρινά στα αυτιά σου και ίσως γελοία. Δεν θα σε αφορούσαν, ξέρω. Θα είχες ελπίδες και όνειρα και έντονες επιθυμίες. Κάτι να σκέφτεσαι όταν ξαπλώνεις το βράδυ στο κρεβάτι σου, πριν σε πάρει ο ύπνος.
Τώρα όμως; Τώρα όλα άλλαξαν, τίποτα δεν είναι σταθερό, σε τίποτα δεν μπορείς  να βασιστείς. Και το μόνο που έχει πλέον νόημα είναι να υποβιβάζεις τον εαυτό σου μέρα με την μέρα. Γιατί ξέρεις τι πρόκειται να ακολουθήσει... Το χεις ζήσει και θα το ξαναζήσεις. Σαν ταινία που βλέπεις για δεύτερη φορά.  Τι όμορφα που θα ήταν όλα αν μπορούσες να ξεφύγεις από αυτή την παγίδα που μπήκες μόνος σου και να συνεχίσεις την ζωή σου. Χωρίς συνέπειες. Χωρίς να σε νοιάζει. Άλλα μόνο στην σκέψη των τύψεων που θα νιώσεις ανατριχιάζεις. Και οι νύχτες γίνονται όλο και πιο σκοτεινές. Όλο και πιο υγρές, από βροχή. Από δάκρυα.
Ίσως εδώ κάτω από το φως του φεγγαριού θα μπορούσες να μου πείς κι άλλα... Για το πόσο μόνος νιώθεις όλα αυτά τα χρόνια. Πως κανένας άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να σε κάνει να τον νιώσεις "δικό σου". Πως ο κόσμος μοιάζει ένα κρύο και απειλιτικό μέρος. Οι άνθρωποι κάνουν πολλές ερωτήσεις και χώνονται σε θέματα δικά σου. Σε θέματα που κι αν τους εξηγήσεις δεν θα καταλάβουν. Όχι γιατί δεν μπορούν αλλά, ίσως, μάλλον, εσύ δεν είσαι ικανός να τους δώσεις να καταλάβουν.
Βαρέθηκες να βουλιάζεις την μιζέρια σου περιμένοντας κάποιον να σε σώσει. Αφού μόνος σου αποτυγχάνεις κάθε φορά... Παύση.

Εχμ συγνώμη, αυτά δεν είναι τα προβλήματά σου ε; Μάλλον τα δικά μου..."

Γύρισα απότομα από την άλλη και κρύφτηκα στο εσωτερικό του σπιτιού μου. Γυρίζοντας στα βιβλία μου απλά σκέφτηκα... Ίσως να ήταν και δικά του όμως... Ίσως, λέω ίσως, να είναι όλων μας πια...