Ανώνυμο - ή Ωδή στην ασφάλεια

Ασφάλεια - ή Ωδή στην απόδραση


Τι όμορφα που είναι τα πλοία. Τα μεγάλα πλοία που κάνουν πολύωρα ταξίδια και κουβαλούν στα σπλάχνα τους πολλούς ανθρώπους. Που ανοίγονται στις μεγάλες θάλασσες με αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό τους. Τα κύματα, αυτά τα πλοία δεν μπορούν να τα βλάψουν. Σκάνε απλά πάνω στο μεταλλικό και κρύο σώμα τους με όλη την δύναμη που τους απομένει και τελειώνει εκεί η ζωή τους. Γιατί αυτά τα πλοία δεν μπορεί να τα βλάψει τίποτα, ούτε οι μεγάλες και άγριες φουρτούνες μπορούν. Τα κάνουν ίσως να κλυδωνίσουν για λίγο, αλλά μέχρι εκεί. Ποτέ δεν τα καταπίνουν τα βάθη, ποτέ δεν τα αναποδογυρίζουν οι άνεμοι. Και οι άνθρωποι εκεί μέσα νιώθουν ασφαλείς. Το πλοίο δεν θα τους βλάψει, ούτε η θάλασσα, ούτε ο ουρανός. Κι όταν νυχτώνει γνωρίζουν το σκοτάδι. Σκοτάδι τέτοιο που δεν έχουν ξαναδεί τα μάτια τους. Το σκοτάδι του πλοίου που ταξιδεύει μόνο μέσα σε έναν καταιγισμό από κύματα, ανέμους και φουρτούνες. Γιατί αυτό τίποτα δεν μπορεί να το βλάψει. Είναι δυνατό.

Ηγουμενίτσα-Ακνόνα. 


Ασφάλεια - ή Ωδή στην απομόνωση

Κάθομαι πίσω από μία κλειστή πόρτα. Μόνη. Ακούω την βουή. Η πόρτα ανοίγει. Η πόρτα κλείνει. Κάποιος καλεί το ασανσέρ. Τα ακούω αλλά τίποτα δεν με επηρεάζει. Γιατί είναι έξω από μένα. Έξω από την δική μου πόρτα. Γιατί αυτοί, είναι κάποιοι άλλοι. Ξένοι. Που δεν έχω δει ποτέ την μορφή τους. Πίσω από την δική μου πόρτα είμαι μόνο εγώ.Και με προστατεύει. Γυρνάω το κλειδί. Κρακ-κρακ-κρακ-κρακ. Τέσσερις φορές. Και κλείνω τον σύρτη. Και τώρα κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει. Είμαι ασφαλής.


16-11-10, Θεσσαλονίκη.


Ασφάλεια - ή Ωδή στο φθινόπωρο

Θα ήθελα να είμαι ένα ξερό, κίτρινο φύλλο που πέφτει από ένα ψηλό, γέρικο δέντρο. Να με παρασύρει ο άνεμος και να κάνω ένα μικρό ταξίδι. Το μεγαλύτερο της ζωής μου. Πριν πέσω στο χώμα και σταματήσει εκεί η σύντομη ύπαρξή μου. Ο αέρας φυσάει και με τραντάζει και με κουνάει βίαια. Όπου να 'ναι θα πέσω γιατί είναι πλέον φθινόπωρο. Θέλω απλά πριν ακουμπήσω το κρύο χώμα, να με παρασύρει ο άνεμος και να κάνω ένα μικρό ταξίδι. Το μεγαλύτερο της ζωής μου...

Φθινόπωρο 2010.