Νέα Αρχή

Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα τα πράγματα να αλλάξουν τόσο γρήγορα. Το μόνο που ήθελα απεγνωσμένα ήταν να αλλάξουν. Κι αν τα άφησα όλα πίσω μου, κι αν απλά γύρισα το κεφάλι και προχώρησα μπροστά, δεν νιώθω ούτε ένα μικρό κενό μέσα μου. Δεν νιώθω τύψεις, ούτε στεναχώρια. Είναι όλα σωστά. Είναι όπως θα έπρεπε να είναι από καιρό.
Νιώθω σαν να ξύπνησα σε ένα ηλιόλουστο πρωινό μετά από μήνες ολόκληρους βροχής και ομίχλης. Και δεν είναι οι καταστάσεις που άφησα πίσω που έκαναν τις μέρες τόσο μουντές. Είναι που και εγώ δεν το έπαιρνα απόφαση να ξυπνήσω. Είναι που μου αρέσουν οι μουντές μέρες.
Ίσως άργησα να ανοίξω τα μάτια μου εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό. Σ' άφησα άθελά μου να περιμένεις. Την κατάλληλη στιγμή? Ή ίσως την σκοτεινή? Δεν έχει σημασία πια. Σημασία έχει ότι ήρθες. Ήρθες και φώτισες κάθε πτυχή, κάθε υγρό και σκοτεινό σημείο που ήθελα να καλύψω. Με απελευθέρωσες από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Δεν σε περίμενα. Η αλήθεια είναι ότι σε είχα βγάλει από το μυαλό μου σαν πιθανότητα. Ήσουν το άπιαστο όνειρο. Αυτό το όνειρο που σε στοιχειώνει. Που ξεχνάς για καιρό και ξαφνικά επανέρχεται και κάνει τα πόδια σου να κόβονται και το σώμα σου να δειλιάζει.
Κι ήταν όλα τόσο θολά γύρω σου εδώ και τόσο καιρό. Σε έβλεπα μέσα σε μία συνεχή ομίχλη να με παρατηρείς. Ο κόσμος σου. Και ο κόσμος μου. Τίποτα στο ενδιάμεσο. Μία πυκνή ομίχλη και ένα χαμόγελο στους διαδρόμους. Με ένα παρελθόν κοινό, και οι δύο μας, σαν να προερχόμασταν από την ίδια ιστορία. Από το ίδιο παραμύθι που τέλειωσε άδοξα. Το τελειώσαμε, καθένας το δικό του, βοηθώντας ο ένας το άλλον. Το τελειώσαμε με έναν στόχο και σκοπό. Να αρχίσουμε ένα καινούργιο. Δικό μας. Για μας του δύο. Και μόνο. Ο κόσμος ΜΑΣ πλέον.
Άνοιξα τα μάτια μου και όλα ήταν φωτεινά, ο ήλιος περνούσε από τις περσίδες και φώτιζε δύο γαλάζια μάτια που με κοιτούσαν αχόρταγα και μου έτειναν το χέρι. Να σηκωθώ, να ξυπνήσω. Να παρατήσω τα πάντα πίσω μου για ένα καινούργιο παραμύθι. Στον ήλιο αυτή την φορά και όχι στην ομίχλη.
Σου άπλωσα το χέρι μου και τώρα είμαι δικιά σου. Και δεν με νοιάζει αν λήξει άδοξα και το δικό μας παραμύθι. Αρκεί που το ζούμε, που θα συνεχίζουμε να το ζούμε. Που θα κοιμηθώ ξανά και ξανά και ξανά στην αγκαλιά σου. Που θα ξυπνήσω για ακόμα μία φορά και δύο γαλάζια μάτια θα με κοιτάνε. Που θα βγώ από το σπίτι μου για ακόμα μία φορά έχοντας λόγο να χαμογελώ.
Πες μου, γιατί σπαταλήσαμε τόσο χρόνο μακριά ο ένας από τον άλλον; Γιατί αφήσαμε τις μέρες να μας προσπερνάνε; Γιατί δεν μου έπιασες το χέρι από την αρχή;
Μου λες ότι το βλέμμα μου έδειχνε ότι δεν το χρειαζόμουν. Το σημαντικό όμως είναι ότι ήρθες όταν πραγματικά σε είχα ανάγκη. Ότι με έβγαλες από το αδιέξοδο. Μου πήρες το χέρι, που σκούπησες τα δάκρυα και μου έδειξες τον δρόμο. "Όλα είναι δρόμος" μου είπες εκείνο το μεθυσμένο βράδυ, αγαπημένος μου στίχος, σαν να το ξερες. Ήξερες. Από την πρώτη στιγμή ήξερες ότι είμαι για σένα, είσαι για μένα. Τα σώματά μας, να κυλιούνται σε ιδρωμένα σεντόνια. Να ταιριάζουν μεταξύ τους σαν κομμάτια από παζλ. Όπως δεν έχουν ταιριάξει με κανένα άλλο σώμα. Τα χέρια μας το ένα μέσα στο άλλο. Τα μάτια μου να βουλιάζουν στο γαλάζιο των ματιών σου. Και το χαμόγελό σου να φωνάζει οτι βρήκες μέσα μου αυτό που έψαχνες. Ήξερες.
Ώρες ώρες τρομάζω. Αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν αυτό. Φοβάμαι πως θα ανοίξω τα μάτια μου και θα έχει χαθεί σαν όνειρο. Πως γίνεται να είναι όλα τόσο εύκολα με μας; Σαν νερό που κυλάει. Υπάρχεις μέσα μου, από το πρώτο φιλί.
Είσαι εδώ. Ήσουν από την πρώτη στιγμή. Δεν χρειάστηκε ούτε μια μικρή προσπάθεια, πραγματικά. Ήταν όλα τόσο φυσικά. Ήσουν παντού γύρω μου και δεν το είχα καταλάβει. Ήσουν μέσα στο σπίτι μου. Στο κρεβάτι μου. Μέσα μου. Τόσους μήνες ήσουν εδώ. Και δεν το είχα καν φανταστεί...


"Πάντα θα 'ρχομαι απ' τ' άπειρο σε σένα, με το χαμόγελό σου στη ματιά μου..."