11-02-2011
Υποτίθεται πως όταν τελειώνει κάτι, όταν κλέινει ένας κύκλος, ο καθένας από εμάς χρειάζεται τον χρόνο του να επανέλθει. Να προχωρήσει, να αποδεχτεί την απώλεια, να συνηθίσει τα καινούργια δεδομένα. Παρόλα αυτά, παράτησα κάθε θεωρία, κάθε "συμβουλή" στην άκρη και έκανα αυτό που πρόσταζε κάτι βαθιά μέσα μου. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα έφερα τα πάνω κάτω. Άλλαξα καταστάσεις που ρίζωναν μέσα μου 3 ολόκληρα χρόνια. Προχώρησα στιγμιαία, χωρίς να σκεφτώ τίποτα παραπάνω. Συνηδειτοποιώ ένα μήνα μετά ότι όσο κι αν προχωρήσω τελικά, όσα βήματα κι αν κάνω, είμαι πάλι μπροστά στα ίδια διλήμματα:-έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε;
-οικειότητα ή έλξη;
-ενδιαφέρον ή δρόμος να φτάσω εκεί που θέλω;
-αλήθειες ξεστομισμένες με ειλικρίνεια ή ψέματα ειπωμένα χωρίς καμία ενοχή;
και από την άλλη:
-απόλαυση ή ο συνηθισμένος φόβος;
-παράδοση ή συνεχής αιώρηση στην αβεβαιότητα;
-ανάλυση ή υπεκφυγή;
-ευδαιμονία ή τελική υποταγή;
Τελικά έκανα το λάθος ή σωστό; Το σωστό σε λάθος στιγμή; Το λάθος με τον σωστό άνθρωπο; Ή μήπως το σωστό με τον λάθος άνθρωπο και την λάθος στιγμή;
Τι καθορίζει το σωστό και τι το λάθος σε μια ανθρώπινη σχέση; Πότε είμαστε "έτοιμοι" να προχωρήσουμε;
___________________________
07-02-2011
...Έμαθα μια φορά να διαβάζω βυθούς πολύ πιο βαθείς από τον δικό σου (ίσως). Κουράστηκα, πόνεσα, αλλά έμαθα. Και όταν τα κατάφερα, βγήκα στην επιφάνεια, πήρα μια βαθιά ανάσα και βυθίστηκα ξανά στο γαλάζιο το δικό σου. Και να 'μαι πάλι εδώ, πάλι από την αρχή. Να ψάχνω ένα φως, να μην ξέρω αν είναι ρηχός ή βαθύς ο βυθός σου. Να στηρίζομαι σε εντυπώσεις. Μπλέχτηκα ξανά μέσα στην σκέψη μου και είμαι πολύ εγωίστρια για να ζητήσω βοήθεια. Προσπαθώ να διώξω αυτές τις σκέψεις, να τις ξορκίσω και να φύγουν μακριά. Θα τους ψιθυρίσω κάτι αποτρόπαιο στο αυτί, μήπως και τρομάζοντας το βάλουν στα πόδια. Χάθηκα πάλι. Το κάνεις αυτό. Αδειάζεις το μυαλό μου ακριβώς την στιγμή που πάω να ανοίξω το στόμα μου. Και δεν ξέρω τι φταίει: τα μάτια σου ή η ματιά σου;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου