Melancholy loves you

"Studies show:
Intelligent girls are more depressed
Because they know
What the world is really like
Don't think for a beat it makes it better
When you sit her down and tell her
Everything's gonna be all right
She knows in society she either is
A devil or an angel with no in between
She speaks in the third person
So she can forget that she's me..."

Υπάρχουν μέρες που απλά κάτι δεν πάει καλά. Ξυπνάς το πρωί με αυτό το μουδιασμένο συναίσθημα σαν να μην υπάρχει τίποτα μέσα σου. Νιώθεις πως μαζί με τα όνειρα, που γλίστρησαν σαν άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά σου, χάθηκαν και οι αισθήσεις σου. Κάπως πρέπει να γεμίσεις το κενό μέσα σου αλλά δεν βρίσκεις τον τρόπο. Και τότε μέσα στην αναζήτησή σου αρχίζεις να αμφιβάλλεις αν αξίζει καν τον κόπο. Ίσως σκέφτεσαι ότι έτσι είσαι πραγματικά. Και οι μέρες που ξυπνάς και όλα μοιάζουν να είναι εντάξει και το χαμόγελο δεν αργεί να ανέβει στα χείλη σου, ίσως να είναι απλά μέρες που δεν θα έρθουν ξανά. Ίσως έτσι ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα απλά δεν το είχες καταλάβει...

Ξαφνικά παίρνεις την απόφαση ότι όντως δεν αξίζει τον κόπο. Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται την μελαγχολία ως ένα ακόμη αναγκαίο κακό; Λίγοι μπορούν να δουν την πραγματική ομορφιά της. Είναι όμορφη το ξέρατε; Πιο όμορφη από κάθε γυναίκα που έχετε δει στην ζωή σας. Πιο σαγηνευτική, πιο προκλητική, πιο ερεθιστική. Σε κάνει να θες να βυθιστείς μέσα της, να την κάνεις δικιά σου, να την νιώσεις σε κάθε χιλιοστό σου. Γιατί ξέρεις μόνο αυτή σε ξέρει πραγματικά, ξέρει τα πάντα. Αυτά που επιμελώς κρύβεις στις σκιές. Αυτά για τα οποία σε κανέναν ποτέ δεν έχεις μιλήσει. Αυτά που σε πονάνε περισσότερο από κάθε τι και ποτέ δεν βρήκες το κουράγιο να ομολογήσεις σε κανέναν. Κάπως έτσι η μελαγχολία, αυτή η όμορφη παρουσία, γίνεται μέρος σου. Γιατί έχει τόσα πολλά από σένα που αν την αφήσεις να φύγει, θα το κάνει μαζί τους και τότε θα μείνεις μισός...

Ο κόσμος σε κοιτά και αναρωτιέται. Όλοι προσπαθούν να καταλάβουν. Αλλά η γλυκιά μελαγχολία ξέρει πως να σου κλείνει το στόμα. Ξέρει πως να σε αναγκάσει να κλειστείς ακόμα περισσότερο στον εαυτό σου. Και όταν εδραιωθεί καλά μέσα σου γίνεται σαν την ηρωίνη για τον οργανισμό σου. Αρκεί μία φορά να πάρεις την δόση σου και τότε θα την ζητάς μια ζωή. Δεν μπορείς να μείνεις μακριά της, παραδέξου το! Άλλωστε, το βλέπω στα μάτια σου. Την αποζητούν κάθε λεπτό σαν τον ερωτευμένο άντρα που περιμένει την ερωμένη του. Ξέρω πως ποτέ δεν θα φτάσω τόσο μέσα σου όσο έχει φτάσει αυτή. Γιατί δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά αυτή είναι πλέον η γυναίκα σου.

Σε παρακαλώ μην προσπαθήσεις ξανά να με πείσεις για το αντίθετο.
Κι όσο δύσκολο κι αν είναι έχω μάθει πλέον να ζω με αυτό.
Και συνεχίζω να προσπαθώ να καταλάβω.
Θα ήθελα απλά να είμαι η θλίψη που φωλιάζει στα μάτια σου...