Χμ...

Αντιλαμβάνομαι το μυαλό μου σαν έναν ξεχωριστό κόσμο, ζωντανό και φτιαγμένο με τα συστατικά που απολαμβάνω περισσότερο...

Φεγγάρια, ηλιοβασιλέματα, άρωμα καλοκαιρινής νύχτας, μουντά σύννεφα και νοσταλγικές βροχές.

Στον κόσμο του μυαλού μου ζουν όλα αυτά τα οποία μου δίνουν υπόσταση.

Όνειρα, αναμνήσεις, ελπίδες, ιδέες και σκέψεις.

Όλα ντυμένα με μελαγχολικά πέπλα. Άλλα ζουν εκεί πάντα και άλλα μεταναστεύουν εκεί από την ψυχή και την καρδιά μου. Αυτά μ' αρέσει να παρατηρώ και πολλές φορές να υπερ-αναλύω. Αλλά κυρίως μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους.

Χαρούμενους, μελαγχολικούς, περίεργους, ασυνήθιστους, απλούς και ερωτευμένους.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι γιατί ο καθένας κουβαλά τον δικό του ξεχωριστό κόσμο στο μυαλό του. Άλλοι είναι φωτεινοί και χαρούμενοι και άλλοι σκοτεινοί και αραχνιασμένοι. Όπως ακριβώς και οι ψυχές τους. Όλοι όμως δίνουν τροφή στις σκέψεις μου σε σημείο να είναι τόσα πολλά όλα αυτά τα αισθήματα που μου προκαλούν ώστε να μην χωράνε πλέον στο κεφάλι μου.

Δεν ξέρω τον λόγο που ξεκίνησα αυτό το blog. Μάλλον για να μπορώ να αδειάζω το μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μου από αυτά που μπορώ να μοιραστώ με τους ανθρώπους. Γιατί υπάρχουν και αυτά που δεν θα δουν ποτέ το φως μιας χαρούμενης μέρας ή τα αστέρια μιας σκοτεινής νύχτας. Απλά θα κάθονται εκεί στο βάθος και θα ριζώνουν όλο και βαθύτερα μέσα μου...

Μου αρέσει να γράφω για φεγγάρια, ηλιοβασιλέματα, άρωμα καλοκαιρινής νύχτας, μουντά σύννεφα και νοσταλγικές βροχές.

Για αναμνήσεις... Έχω ερωτική σχέση με τις αναμνήσεις μου. Με πληγώνουν, τις πληγώνω αλλά κυρίως αγαπιόμαστε. Ζω από αυτές...

Χμ, τελικά μ' αρέσει εδώ. Καλώς σας βρήκα...