επέστρεψα (?)

Πόσο καιρό έχω να περάσω από εδώ;

Αναρωτιέμαι γιατί και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα: τις πιο έντονες εποχές μου, καλές και κακές, με βρίσκω πάντα να τις μοιράζομαι με τον εαυτό μου και μόνο.

Είναι μάλλον που είμαι τελικά αρκετά μοναχική για τα στανταρς αυτού του κόσμου. Είναι που για κάποιον άρρωστο λόγο απολαμβάνω την μοναξιά μου, με την κακή της έννοια. Τα δάκρυα λύπης ώρες ώρες τα περιμένω με ανυπομονησία. Το πριν και το μετά από τις σκατοστιγμές μου πάντα μου φαίνεται να κρύβει μια περίεργη ομορφιά μέσα του. Και είναι τόσες πολλές και μαζεμένες το τελευταίο διάστημα. Όχι ότι ήταν κάτι που δεν περίμενα. Τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά για να είναι αληθινά τα τελευταία χρόνια. Και εκείνος με είχε προειδοποιήσει πως θα φάω την φρίκη μου σε κάποια φάση και θα αρχίσω να βλέπω πιο καθαρά τα πράγματα. Και να που ήρθαν έτσι όπως τα είπε: χωρισμοί, πισώπλατα μαχαιρώματα, προδοσίες, προβλήματα υγείας, κλινικές, νοσοκομεία και ένα καλοκαίρι-φυλακή προσπαθώντας να αναρρώσω. Λες και έβλεπε το μέλλον.

Τουλάχιστον τώρα, μετά την τρικυμία, ίσως είμαι πλέον σε θέση να δω όντως πιο καθαρά. Και πιο ώριμα. Αυτό δεν αλλάζει όμως το γεγονός ότι είμαι αυτή που είμαι, κάτι που περιλαμβάνει μέσα του ότι δεν είμαι μια κοπέλα σαν τις υπόλοιπες που έχεις συνηθίσει να πηδάς, καλέ μου.

Το θέμα είναι αν μπορείς να τα βγάλεις πέρα μαζί μου. Και ως που θα φτάσεις.

Για να δούμε...